wat ik tegen mijn 15 jaar jongere ik zou zeggen

Hallo daar,

Je bent nu nog een tiener, je hebt de twintig nog niet bereikt. Je hebt je middelbare schooldiploma nog niet gehaald en je bent je opleiding nog niet begonnen. Maar dat komt allemaal wel, maak je maar geen zorgen.
De middelbare school is niet zo je ding, nooit geweest en ik weet dat het dat ook nooit zal worden. Teveel vakken waarin jij je niet interesseert, teveel huiswerk waarin je geen zin hebt en teveel regels waaraan jij je gewoon niet zo goed kunt houden. Je zit net iets te vaak alleen of je staat net iets te vaak op de gang en ook dat kan je net iets te weinig interesseren. Je fladdert voornamelijk op en neer en ik vind het rot voor je om te zien dat je zelfs voor vrienden niet echt rust kunt vinden. Niet dat jou dat op dit moment veel uitmaakt, maar toch.

Het is niet erg,
Maak je geen zorgen,
Je komt er wel.

Die stomme vraag wordt jou steeds vaker gesteld.
En hij zal je alleen nog maar vaker gesteld gaan worden.

De vraag of je adhd hebt.

Ik weet dat jou dat nu nog niet zoveel uitmaakt, gelukkig.
Jij doet gewoon je ding, dat het te maken heeft met hersenen die misschien iets anders werken heb jij nog helemaal niet door, je doet misschien wel anders, maar echt anders voel jij je nu nog niet.
Je praat vaak teveel en je lacht soms te hard. Maar dat is nog niet erg, jij vind dat nog niet erg. Je bent spontaan en je bent enthousiast en ik geniet ervan wanneer ik zie hoe wonderbaarlijk onbevangen jij nog bent. Blijf maar zo lang mogelijk zo onbevangen als dat je nu bent.

Het zal niet lang duren voordat de blikken van de mensen om je heen strenger worden en het zal niet lang duren voordat de reacties van de mensen om je heen harder worden en dan zul jij je meer en meer bewust worden van jezelf. Van je drukte, van je impulsiviteit. Ik wil je vragen om je daar niet door te laten leiden, asjeblieft. Laat de mensen om je heen gewoon zijn, zij mogen hun mening hebben, maar jij hoeft je daar niks van aan te trekken.
Sommige mensen snappen het niet, ze snappen niet dat jij gewoon iets anders werkt. Dat je het heus wel probeert en dat je heus wel je best doet. Ze snappen niet dat jij je gewoon niet zo gemakkelijk aan hun regels kunt aanpassen, dat jij je eigen handleiding hebt, dat je dat niet expres doet. Neem ze dat niet kwalijk, maar laat je asjeblieft niet door hun onwetendheid leiden, je verdient beter dan dan.

50b28b6c33285fc5485b0aca65891f1c

Natuurlijk ben je soms een beetje druk en natuurlijk doe je soms dingen die je beter niet had kunnen doen en ik weet dat je snel afgeleid bent en dat je belangrijke dingen iets te vaak vergeet. Dat weet je zelf ook wel, maar laat daardoor niet je zelfbeeld aantasten. Laat daardoor niet je zelfvertrouwen minder worden, jij hebt andere kwaliteiten, probeer die te zien.

Er zullen mensen om jou heen zijn die jou waarderen voor wie je bent, het maakt hen niet uit dat je iets drukker bent, zij snappen dat. En diezelfde mensen zullen jou helpen om er te komen. Je hoeft het niet alleen te doen. Neem hun hulp aan en voel je daardoor niet als een last. Die mensen zouden jou niet helpen als ze dat zelf niet zouden willen. Ik weet hoe bang je ervoor bent om een last voor anderen te zijn, maar echt waar, je bent geen last. Net als de rest, mag ook jij er zijn.

Geef jezelf de tijd om dingen te leren en als dalijk het besef komt dat je iets anders bent, word dan niet boos en ben dan niet zo hard voor jezelf. Je doet je best, dat heb je altijd gedaan. Ik weet dat, ik zie dat. Zie niet alleen wat niet lukt, maar zie ook wat wel lukt, waar je wel goed in bent, wat je allemaal wel kan.

Ondanks of dankzij je adhd.
Je komt er wel.
Maak je geen zorgen.
Ik beloof je.
Met jou komt het goed.

yoga voor mensen met adhd

Ik ga meedoen aan de yoga avond!
Jij en yoga?
Ja cool he!
Martha die mensen worden helemaal gek van jou..
Neeeee het is een yoga avond voor mensen met a-d-h-d
oh god.. 

Ongeveer een jaar geleden was ik op zoek naar een yoga clubje waar ik me bij aan kon sluiten. Ik vond het een heel goed idee van mezelf maar na wat gesprekken met mensen om me heen besefte ik dat ik misschien wat te onrustig zou zijn voor een yoga clubje. Ik verspreid nog altijd meer glitters en regenbogen dan de gemiddelde eenhoorn dusja.
Natuurlijk ben ik hard op zoek naar iets dat voor rust en ontspanning kan zorgen liefst in plaats van medicatie, maar er is nogal een verschil tussen mensen met adhd en mensen zonder adhd, het beestje heeft niet voor niks een naam gekregen en ik snap dat een Martha in een yoga clubje als storend kan worden ervaren en dus, omdat ik mezelf een nieuwe mislukking wilde besparen, heb ik toentertijd mijn zoektocht naar een yoga clubje gestaakt.

Ik doe nu bootcamp. 3225fe6671f6c0a5ce0dc57bf2ff9f16
Dat is bijna hetzelfde. 
Alleen dan zonder rust en ontspanning.

Deze maand had het adhd café een yoga avond georganiseerd en dat vond ik dan toch wel de perfecte plek om kennis te maken met het yoga concept omdat ja, het is en avond speciaal voor mensen met adhd. De kans dat dat als een mislukking zou eindigen was gewoon iets minder groot en de vorige keer had ik me ondanks mijn drukte toch heel welkom gevoeld. Ze vinden het daar niet raar als je een beetje drukker bent en je mag er gewoon jezelf zijn. Dat klinkt misschien heel erg vanzelfsprekend, maar dat is het op veel andere plaatsen meestal niet dus hoi. Vriendin K en ik waren er weer bij.

Al wiegend van mijn ene op mijn andere been startte ik met de yoga oefeningen en hoewel ik bij de eerste drie series nog niet zoveel meekreeg en ik nog vooral mijn best deed om zo normaal mogelijk over te komen, kon ook ik na een half uur de oefeningen meedoen zonder die autistische bewegingen erbij. Ik moet toegeven dat ik zelf verbaasd was over de ontspanning die ik voelde en toen we op het einde de bodyscan deden kon ook ik (!!) richting het einde de rust vinden om gewoon te liggen en te bestaan zonder continue de drang te voelen om te bewegen, te denken en geluidjes te maken.

Wow Martha, jij?! 
Ja serieus, ik!

Het voelde echt heel fijn en ik heb nog nooit zo’n ontspannen terugrit naar huis gehad. Na vrijdag ben ik ervan overtuigd dat yoga en adhd gewoon echt goed samen kunnen gaan en dus ben ik sinds deze week opnieuw begonnen met een zoektocht naar een passend yoga clubje.

ik werk om te leven en zeker niet andersom.

Ik hecht niet zoveel waarde aan geld en als je het mij vraagt kun je het begrip “geld” opdelen in 2 categorieën
1. geld
2. geen geld
Ik denk dat deze categorieën voor meer mensen met adhd gelden want ja impulsief zijn schijnt een dingetje te zijn binnen deze doelgroep.

De eerste categorie begint bij mij meestal rond de 25ste van de maand, de tweede categorie begint dan weer rond de 15e van de maand en zo wisselen ze zich elkaar een beetje af. Ik heb daar niet zoveel moeite mee, mijn leven is erop ingericht en ik weet waar ik aan toe ben, dat is prima want zolang ik mijn rekeningen kan betalen zie ik geen probleem.

18676406_1168247453320770_741058962_oMijn levensmotto is: je leeft maar 1 keer en dat is dan direct ook de verantwoording voor eigenlijk alle uitgaves die ik doe.

Martha zou je dat wel doen? 
Tuurlijk wel, je leeft maar 1 keer!
Martha is dat wel verstandig?
Zeker wel, je leeft maar 1 keer!
Martha kun je je dat geld niet beter opart zetten?
Nee joh, je leeft maar 1 keer!

En op die manier heb ik (waarschijnlijk samen met de rest van de adhd-club) Nederland uit de crisis geholpen. BAM jonge, een beetje meer dankbaarheid en respect lijkt me hier dus wel op zijn plaats ipv altijd die kritische blik.

Martha waar wil je eigenlijk naartoe? 

Oja, dus wat ik jullie wil vertellen is: Ik heb een nieuw gitaar gekocht.  
Oh god…
Precies, dat dacht ik ook toen ik hem zag: oh god!!! 

Je leeft maar 1 keer, misschien ben je er volgende maand wel helemaal niet meer dus dan kun je er maar beter voor zorgen dat je alles gedaan hebt dat je hebt willen doen want nu kan het nog dus nu is het moment om het te doen. 

methylfenidaat (ritalin) en adhd: blijkbaar is het een “no go”

Blablabla, daar gaan we weer, met zijn allen lekker methylfenidaat bashen. Er zijn doden gevallen en de bijwerkingen zijn enorm. Voor kinderen mag het wel maar voor volwassenen is het echt heel gevaarlijk. Pas op.

Dus als je kinderen hebt met adhd en mochten die toevallig op een dag 18 worden, gooi dan maar gelijk de hele voorraad in de vuilnisbak, want vanaf nu wordt het gevaarlijk met de dood als gevolg. Want 3 doden waarvan niet is aangetoond dat het door de methylfenidaat komt, dat is echt een goede reden tot paniek.

Op het nieuws en in de krant, het brengt weer grote koppen met zich mee en ik word een beetje moe van deze discussie want ALS je al hartkloppingen door de methylfenidaat krijgt, dan stop je er toch gewoon mee? Niemand dwingt je om dat pilletje te slikken? We hebben het immers over volwassenen?

Ben ik nu zo slim of zijn zij nu zo dom?

ritalin-methylphenidateMaar dat is blijkbaar niet genoeg, nee want het kwaad is al geschiet en daar op onder andere twitter komt de discussie rondom adhd alweeeeeeer op gang, weer komen daar de groentes, de beweging, de vis en de slaap om de hoek kijken want dat zou hetzelfde effect hebben als methylfenidaat (trust me, it doesn’t) en weer komen daar de goed voorgelichte buurvrouwen die schreeuwen dat methylfenidaat hetzelfde is als speed of cocaïne. (wat ik op mijn beurt eerlijk gezegd sterk betwijfel maar wat ik dan eigenlijk niet echt hardop durf te zeggen omdat ik bang ben voor de discussie die dat dan weer teweeg zal brengen).

Er is weinig begrip voor de groep mensen die methylfenidaat slikt en er wordt amper gesproken over de positieve aspecten van het medicijn.
Ik stop, ik begin, ik stop, ik begin, ik stop en uiteindelijk ben ik weer begonnen want de bijwerkingen wegen voor mij niet op tegen de voordelen. Methylfenidaat neemt mijn adhd niet weg, maar het haalt de scherpste randjes ervan af en ja, daar ben ik gek genoeg op sommige momenten heel erg blij mee.

Het gaat niet om een samenleving die niet tolerant zou zijn en het gaat niet om het zoeken naar een excuus. Nee, het gaat om het krijgen van die baan die je zo graag zou willen, het gaat om het goed kunnen uitvoeren van je werk omdat je dat heel graag wil, het gaat om het kunnen voeren van hele belangrijke gesprekken omdat die je helpen om beter in het leven te kunnen staan, het gaat om geconcentreerder achter het stuur te kunnen zitten en het gaat bij mij op het einde van de dag ook om beter te kunnen slapen. Wat denk je dat het met een mens doet als al dat bovenstaande niet lukt, gaat of kan.

Ja inderdaad, denk daar maar eens even over na!

Methylfenidaat is geen overbodige luxe, het is ook geen lekker drugsje om high van te worden en het is al helemaal geen sluipmoordenaar. Methylfenidaat is medicatie die ik neem zodat ik beter kan functioneren en ik ben blij dat het er is.

mijn adhd diagnose is geen excuus, het is een verklaring

“Het is geen wonder dat elk pseudomedisch label in dank wordt aanvaard, zodra je leven geen succesverhaal is #adhd #autisme etc.” 

36f0cce6ee22052a1f2841885b9640b7En bedankt. Ik snap niet waar zulk soort uitspraken vandaan komen, ik heb geen idee waarom deze beste man met een beetje dure woorden interessant probeert te doen en een tweet als hierboven op het internet los laat waarin echt he-le-maal niks van begrip te lezen valt. Ik word er doodmoe van hoe iedere bouwvakker, economicus en manager ineens precies weet hoe de vork in de steel zit. Zij hebben namelijk een buurvrouw die een neefje heeft en de hond daarvan heeft een zusje en dat zusje woont in een gezin waarvan het jongste meisje adhd heeft en zij is eigenlijk helemaal niet zo druk want als ze slaapt hoor je haar vrijwel niet!

Het is niet alleen dat ik iets drukker ben of dat ik soms iets vergeet en dat ik daarom adhd heb. Het is niet zo dat ik op zoek ging naar een excuus omdat mijn leven geen succesverhaal zou zijn, of zodat ik voortaan ongestoord door mensen heen zou mogen praten.
Ik zocht hulp omdat mijn functioneren haperde, omdat ik de aanwezige kansen niet kon benutten. Ik viel op en ik viel uit.
Ondanks hulp en begrip van mensen om me heen en ondanks echt heel hard werken, waren er heel normale dagdagelijkse dingen die ik niet onder de knie kon krijgen.

Toen ik naar de GGZ ging, zocht ik geen excuus, ik wilde ook geen aandacht, ik wilde hulp. Ik heb in het begin tegen bijna niemand gezegd dat ik een diagnose als adhd had omdat ik niet wilde dat ik daardoor anders behandeld zou worden of omdat ik niet wilde dat mensen dachten dat ik een excuus zocht, maar even een news flash: adhd had ik toch. Ook zonder dat ik het uitsprak.

Ik ben ervan overtuigd dat vrijwel iedereen op het einde van de dag graag bij de grote groep wil horen, niemand wil er continue buiten vallen. Iedereen wil als persoon zijnde geaccepteerd en gewaardeerd worden gewoon voor wie die is.
Met hard werken kun je heel veel dingen bereiken, maar ook met hard werken krijg je die typische en hardnekkige adhd gedragingen niet uit jezelf. Een beetje druk zijn is niet hetzelfde als het hebben van adhd, adhd is veel meer dan dat.

Ik heb een adhd diagnose gekregen omdat ik adhd heb, net als dat iemand de diagnose slechthorend krijgt omdat die minder goed kan horen of dat iemand de diagnose slechtziend krijgt omdat die minder goed kan zien. Die diagnoses zijn ook niet “pseudomedisch” en worden ook niet gezien als een excuus. Het zijn diagnoses die dingen helpen verklaren en die de juiste zorg mogelijk maken.

Solliciteren met adhd, vertel je erover of toch beter niet? 

cc830032dda2ad68dd08cf5eea96131aNu ik een deel van mijn werk kwijt ben en je leven door je omgeving niet echt als zinvol wordt beschouwt als je de hele dag eendjes voert en paardjes aait, ben ik begonnen met het zoeken naar een nieuwe baan.

Goed bezig Martha, zo mag ik het horen!
Dankjewel.

Tijdens het cake bakken en televisie kijken door stuur mijn sollicitatie brief en CV naar bedrijven toe die er interessant uitzien en dan, als de brief allang verstuurd is, controleer ik hem voor de zekerheid toch nog even op spelfouten en vervloek ik mezelf als ik woorden/zinnen zie staan als: “omdoviduol”, “luek” of “hoop horen u”. Iedere keer denk ik: “bij de volgende brief gebeurd me dit niet” maar ergens lijk ik niet echt te kunnen leren van mijn fouten. Je kan soms maar beter een ezel zijn, die stoot zich tenminste niet twee keer aan dezelfde steen.

Martha waar wil je met deze blog naartoe?
O ja. 

Nu verwacht ik niet dat ik met bovenstaande brieven op gesprek word uitgenodigd aangezien iedere functie specifiek benadrukte dat ze medewerkers zochten met “uitstekende schrijfvaardigheden”haha, maar stel je nu voor dat er dadelijk toch een bedrijf is dat mij uitzoekt en mij uitnodigt voor een gesprek, wat dan?

Hoezo wat dan, dan ga je toch zeker gewoon ernaartoe?!
Ja natuurlijk dat snap ik ook wel maar

Hoe doe je dat als je een stoornis als adhd of autisme of wat dan ook hebt? Moet je dat vertellen in een sollicitatie gesprek of toch beter van niet?

Psycholoog heeft me ooit het advies gegeven om het “gewoon” te vertellen aangezien ik nu niet bepaald undercover-adhd heb en het in een eerste contact sowieso toch wel gelijk op zal vallen, maar eigenlijk vind ik het eerlijk gezegd alles behalve “gewoon” om in een sollicitatie gesprek mee te delen dat ik misschien, toevallig, ergens toch behoorlijk adhd heb.

07f9f61733565f65902b85e1bd9ec159Ja sorry voor mijn onrust maar ja weet je: ik heb adhd.
adhd?
Ja weet je wel beetje drukker af en toe enzo
Heb je daar veel last van?
nee joh, dat valt echt reueueze mee

Is het wel  verstandig om zoiets gelijk in een eerste gesprek te vertellen en stel dat je het verteld, hoe pak je dat dan aan zonder dat zij gelijk afschrikken en liever iemand kiezen zonder stoornis? 

Donderdag 9 maart neem ik deel aan een “sollicitatiegesprek voeren workshop” (ja echt hoor, ik heb die naam niet zelf verzonnen) en ik hoop dat ze me daar verder kunnen helpen, maar voor nu:

Hoe denken jullie erover? Hebben jullie er ervaring mee en hoe zouden jullie dat doen? 

ik ben geen adhd’er, ik ben mezelf

16779828_1092211120924404_916664165_nDie adhd’er”. Ik hoor het mensen om me heen wel eens zeggen, of zo van: “ja maar jij bent gewoon een adhd’er” Ik ben altijd een beetje verbaasd als ik het mensen hoor zeggen. Ik dacht zelf namelijk altijd dat ik Martha was.

Blijkbaar is het zo dat wanneer je een stoornis als autisme of ADHD hebt, je dan gelijk ook je stoornis bent, heel vreemd want ik heb nog nooit iemand horen zeggen: “Hij jij bent toch die kanker’er?” of: “ja dat meisje, dat is die suikerziektist”. Dat zou natuurlijk niet kunnen, dan zouden we terecht boos zijn en aan de ander vragen of die nog wel normaal is dat die zoiets durft te zeggen. Je kwetst iemand met zulke woorden en je gaat voorbij aan de eigen ik van de ander. We zijn het er collectief over eens dat dat echt niet kan want als je bijvoorbeeld suikerziekte hebt, dan ben je dat natuurlijk niet. Je bent nog steeds gewoon jezelf en je hebt toevallig suikerziekte.

Maar blijkbaar is het wel heel normaal als het gaat om mensen met een psychische stoornis, blijkbaar kan het dan wel en ik snap niet goed waarom want ik denk dat je mensen daarmee te kort doet.
Iemand met adhd, heeft adhd, die ís niet zijn of haar adhd. Iemand met adhd is zijn eigen ik, met al zijn talenten en zijn kwaliteiten, en toevallig heeft die daarnaast ook adhd.

Ik heb adhd maar ik ben dat niet, ik ben Martha. Gewoon Martha, Martha met adhd.