en soms zit alles gewoon even helemaal mee!

IMG_3984En toen had Martha ineens een nieuwe baan
Huh?
Ja dat bedoel ik, dat dacht ik ook.

Ik had, met een schietgebedje richting god, een sollicitatie brief opgestuurd en toen ik werd uitgenodigd op het gesprek ging ik erheen voor de oefening. Natuurlijk wilde ik ontzettend graag aangenomen worden, maar ik achtte de kans aan de kleine kant omdat ik ik ik ik ik ja ik denk dddddat ja ik dus, wacht even ik om even niet zo goed uit mijn woorden, een momentje.

Daarom dus.

Met 20mg methylfenidaat achter de kiezen kon ik mijn snelle denken en onrustige bewegen toch heel aardig indammen en toen me werd gezegd dat ik door de zenuwen wat onrustig over kwam heb ik maar niet gemeld dat ik voor mijn doen eigenlijk bijzonder rustig was. Dat leek me gewoon niet zo van toepassing.

Toen ik iedereen een hand had gegeven en naar huis reed was ik trots op mezelf. Ik was tijdens het gesprek niet in paniek geraakt en ik was ook niet hysterisch gaan huilen dus hey, dat is zeker weten een grote stap in de goede richting. De hoop dat ik aangenomen zou worden had ik opgegeven omdat ja dus ik ik ik ik ik kan me ssssoms gewoon als als ik heel ze-ze-ze-zenuwachtig ben iets uhm ja gewoon iets iets iets mmmmoeilijker verwooooorden.

Daarom dus.

IMG_3795Heel gek
En ontzettend verbaasd
En super ontzettend blij was ik dan ook
Toen ik die middag een telefoontje kreeg
Dat ik aangenomen was!!
Ze hadden door mijn zenuwen heen gekeken
Ze hadden mijn enthousiasme gezien
En ze vonden dat ik een hele mooie visie had!!

Huh? Wow, wacht, Martha wat zeg je?!
Dat bedoel ik!!!
Dit meisje heeft gewoon een super leuke nieuwe baan!!
Yes yes yes yes yes!!!!!

als je niet zo goed kunt poepen

957dd3d95d0c906a7dfb959c70758a3dIk heb al zeker een jaar de laatste tijd wat moeite met mijn ontlasting, ik zal vast niet de enige zijn want google staat er vol van. Ik hoef me er echt niet voor te schamen en jullie hoeven je er ook echt niet ongemakkelijk bij te voelen want het is iets heel normaals.

Omdat je problemen moet oplossen belde ik op aandringen van vriendje huisartsassistent op om te horen dat het geen probleem is en ik gewoon door moet gaan met mijn leven lijden zoals ik het doe en me geen zorgen hoef te maken.
Ik had verwacht dat ik hooguit even langs moest komen om mijn bloed te laten checken ofzoiets en dat ik daarna weer naar huis zou kunnen gaan. “Dikke duim Martha, hier is je sticker, je bent goed bezig. Leuke blog heb je trouwens, keep up the good work!” Een beetje zoiets.
Ik had aangegeven dat ik er op zich ook niet zo’n last van had want ja wat is last, dat ik meer voor de zekerheid even belde om te horen dat ik niet doodging en dat ik niet zo’n interesse had in al de rest. Huisartsassistent had blijkbaar niet zo’n zin om me uit te nodigen om bloed te prikken: nee, zij had een beter idee.

We gaan het eerst proberen met zakjes poeder.
Ik hoef geen laxeermiddel, laat maar ik heb dat niet nodig dat vind ik niks, ik heb er ook niet echt heel veel last van dus het komt wel goed, dankjewel.
Nee je moet even goed luisteren naar wat ik..
Ik heb goed geluisterd, ik hoef dat niet.
Martha
Ja?
Je moet even luisteren naar wat..
Ik luister.
Martha laat me nu eens uitpraten, je moet even luisteren naar wat ik zeg en niet gelijk erdoorheen praten.
jezus begint zij ook al. Ik heb zo genoeg van dat “even luisteren” en dat “niet door mij heen praten” gedoe, ik snap echt niet waar dat vandaan komt Het is niet echt laxeermiddel, het zijn eigelijk een soort vezels
Vezels?
Ja gewoon wat extra vezels die je dan in de ochtend inneemt om te kijken of dat helpt.
Aha…

Extra vezels klonk dan toch als een goed idee en dus heb ik toegezegd.
Toen ik mijn pretpakket een dag later ophaalde en opende stond er met koeienletters op de doos en op de bijsluiter dat dit LAXEERMIDDEL wordt voorgeschreven wanneer je ZWARE PIJNSTILLERS slikt en hierdoor verstoppingen krijgt. ik weet niet waar het tussen mij en huisartsassistent mis is gegaan, maar dit is niet helemaal wat ik had begrepen toen zij het woord “vezels” gebruikte en hoewel methylfenidaat onder een heleboel kan vallen, wist ik nog niet dat dit onderhand ook al onder ZWARE PIJNSTILLERS viel.

Van de lijst aan bijwerkingen word je ook niet echt vrolijk en dus besloot ik om de doos voor nu toch maar even in de kast te flikkeren want wat ik niet zie, is er niet, en met dat wat er niet is, hoef ik ook niks te doen. Opgeruimd staat netjes.

Denk dat ik eerst toch nog maar een keer contact opnemen met huisartsassistent..

zomervakantie 2017

Verre reizen maken is echt helemaal hip. Mensen stralen ultiem geluk uit als ze in een land zijn geweest waarvan ik persoonlijk het bestaan nog niet wist zoals bijvoorbeeld China of Florida. Dat ultieme geluk wilde ik ook wel eens ervaren. Vriendje en ik hebben nog geen kinderen en we zijn nog jong. Je leeft maar 1 keer en dus had ik besloten dat we eens iets van het leven moesten gaan maken en de wereld moesten gaan ontdekken.

Vriendje en ik zijn vorig jaar al een keer samen naar de achterhoek ver weg op vakantie geweest en zijn we na twee dagen terug naar huis gegaan omdat ik het niet aankon. Wat niet echt tot een succesverhaal van onze relatie heeft geleidt. Dit had vooral te maken met mijn depressieve stemming het slechte weer.
Bij thuiskomst riep ik huilend dat ik nooit meer op vakantie ging hadden vriendje en ik samen besloten dat we niet meer op vakantie zouden gaan en daar hadden we allebei vrede mee. Bij ons in het dorp is het ook heel mooi.

Toch zit het me niet lekker want de wereld is zo bijzonder groot en het meest bijzondere dat ik van die hele wereld heb gezien zijn de Hunebedden in Drenthe die ik me niet eens kan herinneren en dus wilde ik het dit jaar toch nog een keer proberen: Noorwegen.

2015ad64d0deeecd47ac78b2986193beTwee weken een wandel vakantie in Noorwegen.
Dat leek me echt de place to be.
Vriendje vond dat dan weer helemaal niet de place to be.
En ik werd binnen no time waanzinnig geïrriteerd snapte niks van zijn pessimistische reactie.

Ik ga niet met je naar Noorwegen.
Maar waarom niet dan?!
Omdat je de vorige keer drie dagen naar de achterhoek al te lang en te ver vond.
Maar dat was vorig jaar en dit is dit jaar, dat is toch heel anders?
Ik zie het verschil niet.
Dit jaar kan ik het wel.
Martha Noorwegen is 12 uur reizen.

Oke, ik moet toegeven, daar was ik even stil van.
12 uur reizen, serieus? 

Met het vliegtuig is het minder lang!
Ja dan moet je drie uur wachten om in te checken. 

Drie uur wachten? Boe.. Ik vind 5 minuten bij de supermarkt al te lang..

DUS:

Ik heb de plannen gewijzigd.
Vriendje en ik gaan 1 week naar de Moezel de wat? toe en als dat goed gaat, dan gaan we vólgend jaar naar Noorwegen.
Of het jaar erna.
Of het jaar daarna.
Of het jaar daarna.
Ofzo..

Solliciteren met adhd, vertel je erover of toch beter niet? 

cc830032dda2ad68dd08cf5eea96131aNu ik een deel van mijn werk kwijt ben en je leven door je omgeving niet echt als zinvol wordt beschouwt als je de hele dag eendjes voert en paardjes aait, ben ik begonnen met het zoeken naar een nieuwe baan.

Goed bezig Martha, zo mag ik het horen!
Dankjewel.

Tijdens het cake bakken en televisie kijken door stuur mijn sollicitatie brief en CV naar bedrijven toe die er interessant uitzien en dan, als de brief allang verstuurd is, controleer ik hem voor de zekerheid toch nog even op spelfouten en vervloek ik mezelf als ik woorden/zinnen zie staan als: “omdoviduol”, “luek” of “hoop horen u”. Iedere keer denk ik: “bij de volgende brief gebeurd me dit niet” maar ergens lijk ik niet echt te kunnen leren van mijn fouten. Je kan soms maar beter een ezel zijn, die stoot zich tenminste niet twee keer aan dezelfde steen.

Martha waar wil je met deze blog naartoe?
O ja. 

Nu verwacht ik niet dat ik met bovenstaande brieven op gesprek word uitgenodigd aangezien iedere functie specifiek benadrukte dat ze medewerkers zochten met “uitstekende schrijfvaardigheden”haha, maar stel je nu voor dat er dadelijk toch een bedrijf is dat mij uitzoekt en mij uitnodigt voor een gesprek, wat dan?

Hoezo wat dan, dan ga je toch zeker gewoon ernaartoe?!
Ja natuurlijk dat snap ik ook wel maar

Hoe doe je dat als je een stoornis als adhd of autisme of wat dan ook hebt? Moet je dat vertellen in een sollicitatie gesprek of toch beter van niet?

Psycholoog heeft me ooit het advies gegeven om het “gewoon” te vertellen aangezien ik nu niet bepaald undercover-adhd heb en het in een eerste contact sowieso toch wel gelijk op zal vallen, maar eigenlijk vind ik het eerlijk gezegd alles behalve “gewoon” om in een sollicitatie gesprek mee te delen dat ik misschien, toevallig, ergens toch behoorlijk adhd heb.

07f9f61733565f65902b85e1bd9ec159Ja sorry voor mijn onrust maar ja weet je: ik heb adhd.
adhd?
Ja weet je wel beetje drukker af en toe enzo
Heb je daar veel last van?
nee joh, dat valt echt reueueze mee

Is het wel  verstandig om zoiets gelijk in een eerste gesprek te vertellen en stel dat je het verteld, hoe pak je dat dan aan zonder dat zij gelijk afschrikken en liever iemand kiezen zonder stoornis? 

Donderdag 9 maart neem ik deel aan een “sollicitatiegesprek voeren workshop” (ja echt hoor, ik heb die naam niet zelf verzonnen) en ik hoop dat ze me daar verder kunnen helpen, maar voor nu:

Hoe denken jullie erover? Hebben jullie er ervaring mee en hoe zouden jullie dat doen? 

ik ben geen adhd’er, ik ben mezelf

16779828_1092211120924404_916664165_nDie adhd’er”. Ik hoor het mensen om me heen wel eens zeggen, of zo van: “ja maar jij bent gewoon een adhd’er” Ik ben altijd een beetje verbaasd als ik het mensen hoor zeggen. Ik dacht zelf namelijk altijd dat ik Martha was.

Blijkbaar is het zo dat wanneer je een stoornis als autisme of ADHD hebt, je dan gelijk ook je stoornis bent, heel vreemd want ik heb nog nooit iemand horen zeggen: “Hij jij bent toch die kanker’er?” of: “ja dat meisje, dat is die suikerziektist”. Dat zou natuurlijk niet kunnen, dan zouden we terecht boos zijn en aan de ander vragen of die nog wel normaal is dat die zoiets durft te zeggen. Je kwetst iemand met zulke woorden en je gaat voorbij aan de eigen ik van de ander. We zijn het er collectief over eens dat dat echt niet kan want als je bijvoorbeeld suikerziekte hebt, dan ben je dat natuurlijk niet. Je bent nog steeds gewoon jezelf en je hebt toevallig suikerziekte.

Maar blijkbaar is het wel heel normaal als het gaat om mensen met een psychische stoornis, blijkbaar kan het dan wel en ik snap niet goed waarom want ik denk dat je mensen daarmee te kort doet.
Iemand met adhd, heeft adhd, die ís niet zijn of haar adhd. Iemand met adhd is zijn eigen ik, met al zijn talenten en zijn kwaliteiten, en toevallig heeft die daarnaast ook adhd.

Ik heb adhd maar ik ben dat niet, ik ben Martha. Gewoon Martha, Martha met adhd.

een adhd onderzoek: Hoe ziet dat er uit? 

c505b462c274e1cf4645f216c61e55e6

Toen ik nog geen diagnose had, heb ik het internet afgezocht naar hoe een dergelijk onderzoek er eigenlijk uitziet en omdat ik persoonlijk vond dat er bar weinig te vinden was, had ik besloten dat ik er op een dag zelf anders wel een blog over zou schrijven voor de mensen die net als mij het internet afstruinen naar haast onvindbare informatie. Excuses voor de lengte van deze blog.

Ik lees regelmatig dat er tegenwoordig zo snel een label op iemand wordt geplakt, dat er amper onderzoek naar wordt gedaan en dat ze het vaak al na 1 gesprek vaststellen, ik weet natuurlijk niet hoe het er bij anderen aan toe is gegaan, misschien dat het in België heel anders is, maar bij mij was het echt niet na 1 gesprek besloten. Ondanks dat ze er vrij zeker van waren dat er sprake was van adhd, moest ik door de malle molen van onderzoeken heen. Ik kan je vertellen, het is gemakkelijker en sneller om een pakje boter te kopen in de supermarkt dan om een adhd diagnose te krijgen binnen de GGZ.

Mijn adhd onderzoek bestond uit verschillende onderdelen verspreid over ongeveer vier weken:

1. Kennismaking
Nadat je van de huisarts wordt doorverwezen naar een GGZ instelling, duurt het ongeveer een eeuwigheid (bij mij drie maanden) voordat je op gesprek mag komen. De wachtlijsten binnen de GGZ zijn echt waanzinnig lang, dus als je denkt dat je over drie jaar misschien in de problemen gaat komen vanwege je adhd of autisme of wat dan ook, stel ik voor dat je op tijd aan de bel trekt. Ik wilde graag hulp hebben bij het halen van mijn eindexamenjaar, maar tegen de tijd dat ik de diagnose kreeg, waren mijn examens al geweest.
Het begin gesprek bestaat vooral uit “hoi”, “hoe gaat het” en “waar loop je tegenaan” vragen. Ze observeren hoe je zit te wiebelen en gaan een eerste standaardvragenlijst af om te kijken of je in aanmerking komt voor een adhd-onderzoek.
Ding-ding-ding, door naar de volgende ronde? Dan kom je op de volgende wachtlijst te staan. Dit is per instelling anders, bij mij duurde deze tweede wachtlijst ruim vier maanden.
De rest van mijn onderzoek werd door iemand anders uitgevoerd.

2. Adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten
Na de tweede wachtlijst begint de malle molen van de onderzoeken. Bij mij begonnen ze met een miljoen aan adhd vragenlijsten over vroeger en nu. Let er even op dat je goed leest of het over het heden of over het verleden gaat, want ik heb gewoon in het wilde weg kruisjes zitten zetten zonder te lezen over welke tijd het eigenlijk ging. Concentratieproblemen: check. Impulsiviteit: check.

Eigenlijk heb je na 10 vragen van 1 lijst alle vragen van alle lijsten wel gezien want ze zijn allemaal hetzelfde, een beetje zoiets als:
– Ik voel me vaak onrustig
– Ik heb moeite om mijn aandacht bij een gesprek te houden
– Ik doe dingen zonder na te denken
– Mensen zeggen mij vaak dat ik te veel praat

Na het invullen van al die vragenlijsten mag je door naar onderdeel drie. Hoera, nog een vragenlijst!

3. De MMPI-2 vragenlijst. Een vragenlijst over de rest van je psyche met iets van een miljoen vragen
Deze vragenlijst was echt fantastisch #not. Het was een draak van een vragenlijst met echt meer dan 500 vragen ofzo (wat serieus?!). De bedenker van de vragenlijst leed waarschijnlijk aan iets van dementie of Korsakov aangezien iedere gestelde vraag verderop nog minimaal 7 keer terug komt. Als je nog geen suïcidale neigingen hebt, krijg je die wel van deze vragenlijst.

Het zijn echt van die feel-good-vragen als van:

  • De wereld zou beter af zijn zonder mij
  • Ik denk vaak aan de dood
  • Ik heb het idee dat ik word achtervolgd
  • Ik voel me schuldig
  • Ik speelde vroeger veel met de poppen
  • Ik voel me vaak waardeloos

Schrik ook niet van de uitslag want volgens mij komt er bij iedereen wel iets uit en iedereen heeft wel kenmerken en trekjes van welke persoonlijkheidsstoornis dan ook. Maar hey daarvoor kwam je niet, dus we gaan door naar onderdeel vier, nog een vragenlijst!

4. De executieve functie vragenlijst
Vragenlijsten zijn in de GGZ helemaal hip en daarom krijg je ook nog een vragenlijst over de executieve functies mee naar huis. wow wacht, welke functies? Eentje voor jezelf en eentje voor je ouders. Hierin staan vragen als:

  • Kan om kleine dingen emotioneel reageren
  • Heeft moeite met zelfstandig aan de slag te gaan
  • wordt moe
  • raffelt dingen af
  • is impulsief
  • kan slecht tegen veranderingen

Waar deze vragenlijst dan weer goed voor is weet ik ook niet, bij mij besloten ze in ieder geval aan de hand van deze vragenlijst dat ik naast overduidelijk adhd misschien ook wel in aanmerking zou komen voor autisme en er werd me geadviseerd om daar ook naar te laten kijken: Lieve lezers let goed op want dit is een valstrik, trap er niet in. Waarvoor kwam je? juist! Een adhd onderzoek! Je wil een antwoord op de vraag of je misschien adhd hebt, de rest is niet belangrijk want daarvoor kwam je niet, dat was niet je vraag dus we gaan door naar onderdeel vijf: het gesprek.

5. Gesprek met mij
Naast vragenlijsten zijn ze in de GGZ gek op persoonlijke gesprekken. Ook al heb je een zelfde gesprek al bij punt één gevoerd, je mag toch echt nog een keer dezelfde vragen gaan beantwoorden.
Schrik niet want dit is wel een typisch psychologen dingetje. Dossiers zijn voor hun niet nodig. Ze willen je liever eerst persoonlijk leren kennen voordat ze dezelfde informatie gaan lezen die ook in het dossier staat. Ik snap het nut van een dossier bij de GGZ eerlijk gezegd ook niet want het wordt toch niet gelezen. Volgens mij snappen die psychologen en psychiaters niet hoe vermoeiend het is om continue hetzelfde verhaal te vertellen, maar goed: Er worden vragen gesteld over hoe het met je gaat, waar je tegenaan loopt, waarom je denkt dat het misschien adhd is en tussendoor observeren ze alles wat je doet en zegt. Wanneer ze driftig gaan schrijven weet je dat je iets gezegd hebt dat blijkbaar van belang was, maar deze door hun pas ontdekte informatie houden ze voor zichzelf en krijg je teruggespeeld bij punt negen.

6. Gesprek met mijn moeder erbij
Na het gesprek met jou alleen, komt er een gesprek met jou en 1 van de mensen die jou goed kennen, liefst je vader of moeder. In mijn geval, ging mijn moeder mee. Het gesprek met mijn moeder erbij was bij mij echt briljant. Mijn moeder geloofd namelijk niet in adhd (of in autisme, of in welke andere stoornis dan ook) en ze vind vooral dat ik de leukste dochter van de wereld ben. Dus ja, dat schiet echt op. In de ogen van mijn moeder ben ik wat drukker maar dat gaat vanzelf wel over, ik moet gewoon tot 10 leren tellen en ik moet wat harder mijn best doen om me te concentreren. Maar ik heb zeker geen adhd want dat bestaat niet.
Het verloop van een dergelijk gesprek, is voor iedereen natuurlijk anders maar in feite is het een herhaling van punt één en vijf alleen dan met moeder, vader of andere bekende erbij.

7. De concentratie test
Als je de vragenlijsten en gesprekken hebt gehad, mag je eindelijk dingen gaan doen: Bij mij begonnen ze met de concentratie test. Ik had er echt zin in, hoewel het achteraf een beetje tegenviel. Ik geloof niet in concentratie testen op die manier. Ik zal even uitleggen hoe dat eruit zag:

Omcirkel alle letters die geen p zijn (ofzoiets)
p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b

Vervolgens zat ze ernaast met een stopwatch om de tijd te meten…..

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar hou een stopwatch voor mijn neus en maak er een wedstrijdje van en mijn hyperfocus is geactiveerd. Dit gegeven hoefde ik niet uit te leggen, onderzoeker G was slim genoeg om deze conclusie zelf te trekken.

Na het testen van je concentratie, komt het einde in zicht. Je intelligentie is aan de beurt om getest te worden bij punt acht.

8. De IQ test
Ik zag zelf gigantisch op tegen de IQ test. Ik wilde deze test eigenlijk niet doen omdat mijn zelfvertrouwen al niet zo groot is en een slechte score doet gewoon een beetje pijn. Toch was de IQ test een verplicht onderdeel van het adhd onderzoek.

De IQ test zag er ongeveer zo uit:
Je zit aan een tafeltje, tegenover je zit een onderzoeker en verder proberen ze de ruimte zo prikkelarm mogelijk te houden: de airco stond aan maar echt koeler werd het er niet van, de vrachtwagens reden langs, het was die dag ongeveer 35 graden en zij haalde om de haverklap adem. Ik ben sowieso al niet zo goed in een testsituatie en ik word al onzeker van de vraag hoeveel is 1+ 1 dus dit onderzoek was echt een appeltje eitje voor me…

Er werden oefeningen gedaan als:

  • Noem het tegenovergestelde woord
  • Welke hoort niet in de reeks thuis
  • Iets met voetbalplaatjes en onthouden van iets (ik heb geen idee meer)
  • Leg het figuurtje dat op papier staat na met de blokjes

Tijdens de test werd er opnieuw driftig geschreven, de vragen die je stelde, de dingen die je zei en jou manier van doen en laten: alles werd opgeschreven. Alsof het zonder die extra druk niet al spannend genoeg was.

Maarrrrrr gefeliciteerd, je hebt nu alle onderdelen van het adhd onderzoek gehad en de uitslag is nabij.

9. De uitslag tumtumtummmm
En dan uiteindelijk als je door de hele heisa heen bent gegaan, krijg je een gesprek waarin ze in ongeveer een half uur vertellen wat er allemaal mis met je is.
Grapje 
Nee geen grapje
Eigenlijk is het echt zo. 

Jij kwam met de vraag of je misschien adhd hebt en zij komen met het antwoord dat je in mijn geval kenmerken vertoond van autisme, een angststoornis, een persoonlijkheidsstoornis en het IQ hebt van een badeend en o ja je hebt ook adhd het onoplettende type, nee adhd het hyperactieve type, nee ook niet, wacht even kijken: oh adhd het gecombineerde type, ja dat was het. Martha je hebt adhd het gecombineerde type en we raden je echt aan om medicatie te slikken en we adviseren verder onderzoek met name rondom dat stukje autisme.
Oke dit bovenstaande is misschien een klein beetje overdreven, maar duidelijk moge zijn dat, bij de instelling waar ik zat, het gesprek met de uitslag een beetje pijnlijk en shockerend was en/of voelde en ik had een week nodig om het te laten bezinken. Wel stond er nu op papier dat ik adhd heb. De vermoedens werden bevestigd en de diagnose was definitief.

Weet je het maakt niet uit wat ze allemaal over je zeggen want bij iedereen komt wel iets uit een dergelijk onderzoek naar voren, iedereen heeft wel ergens kenmerken van en het is slechts een moment opname geweest. Je hebt antwoord gekregen op de vraag waarvoor je kwam en daar ging het uiteindelijk allemaal om en vanuit daar kunnen ze je eindelijk de hulp geven die je nodig hebt.

Dit was hoe het adhd onderzoek er in een notendop bij mij uit heeft gezien, ik besef dat dit niet bij iedere instelling precies hetzelfde zal zijn, maar het is zeker niet zo dat je na 1 gesprek met de psycholoog al een diagnose hebt en als dat wel zo is, adviseer ik je om naar een andere instelling te gaan.

 

adhd en prikkels

Persoonlijk denk ik dat adhd het probleem niet zo is. Het is meer het impulsieve, het ongeconcentreerde en het hyperactieve dat voor de problemen zorgt, hoewel ik eigenlijk ook niet denk dat dat het echte probleem is.

Nee als je het mij vraagt zijn het de prikkels.
De prikkels zijn het probleem.
De prikkels zijn het schuld.
-Bij mij dan-.
Te veel of te weinig, dat maakt niet uit, de prikkels zijn hoe dan ook het probleem.

Ik geef het toe.
Ik ben een prikkeljunky, maar dan echt.

Ik heb prikkels namelijk nooooodig.
Of tenminste: dat denk ik als ik ze niet genoeg binnen krijg.

1a4a024e08a8af74da806a5606c3305eIk beweeg, wiebel, de televisie staat aan op volume “martha-de-buren-hoeven-niet-te-horen-wat-jij-aan-het-kijken-bent”, ik heb de laptop op schoot, ik zing liedjes, ik fladder van links naar rechts en ik heb meer contact met mijn telefoon dan met mijn vriend, alles moet tegelijk.
Beter is het nog als we op feestjes zijn, want feestjes zijn leuk, zoveel mensen en zoveel muziek en zoveel lampjes en wauw nee maar echt daar slaan de prikkels je om de horen en ik vind het prachtig.

Denk ik
Totdat het teveel word
Want zoveel prikkels kan een mens helemaal niet verwerkt krijgen.
Martha ook niet.

Ennnnnnn daar gaan we weer.
Hoi overprikkeling.

Overprikkeling bijvoorbeeld een bezoekje aan de supermarkt zorgt ervoor dat ik de weg kwijt raak. Ik kan me niet concentreren, ik word impulsief en hyperactief en shit wat moest ik ook alweer doen?! Ik draai 6 keer op mijn eigen as zonder resultaat en uiteindelijk eindig ik meestal uitgeleefd en gefrustreerd op de bank met een lontje dat ongeveer zo lang als de nagel van mijn pink, wat voor vriendje dan weer een beetje jammer is.

Sorry T.

En hoewel het klinkt alsof het terugdringen van al die prikkels een goed idee is, (Martha je doet het jezelf ook aan!! Leer jezelf toch remmen!! Leer je rustmomenten te pakken! Leer dan toch om even tot 10 te tellen!) weet ik uit ervaring dat dat ook de oplossing niet is, want van onderprikkeling word ik druk en impulsief en ongeconcentreerd. Zoals ik al zei: ik heb prikkels nooooodig en als ik ze niet van buitenaf krijg, dan ga ik er van binnenuit naar op zoek.

Adhd is het probleem niet zo, het hebben van adhd ook niet, het is meer het overactieve en impulsieve en ongeconcentreerde dat voor de problemen zorgt en als je het mij vraagt ligt het begin en het eind bij de prikkels: de prikkels zijn het schuld.