toen Laura Batstra het in RTL late night over adhd ging hebben was zelfs ik er even stil van

Hoewel een groot deel van de mensen om me heen nog altijd met een complete fanfare, glitterkanonnen en pompoms om me heen danst en me aanmoedigt om gewoon 4 keer per dag mijn medicatie te nemen omdat dat in mijn geval gewoon zoveel beter werkt, doe ik dat nu al ruim een jaar niet meer.
Die rustigere versie van mezelf vind ik wel heel leuk enzo, maar dat hoeft van mij niet perse langer dan een halve dag te duren. Dit komt vooral door de bijwerkingen want die zijn gewoon echt fucked up omdat ik van mijn creativiteit, mijn snelheid en mijn spontaniteit houd, ik wil dat niet missen en dan neem ik het dingen eruit flappen, de afkeurende blikken van mensen om me heen en de rest van de waslijst maar gewoon voor lief.

Ik hoor het Laura Batstra al tegen me zeggen: Dan heb je geen adhd. Als je zo goed mee kunt komen in de maatschappij, dan heb je geen adhd.
Ze zei zoiets namelijk tegen Katja Schuurman bij RTL late night en ik moet zeggen dat ik wel een beetje verbaasd was over de snelheid van haar conclusie.

Wie is zij dat ze een dergelijke conclusie over iemand kan trekken die ze amper een half uur heeft gezien? Als ik daar aan tafel had gezeten, had ze dat dan ook tegen mij gezegd?
Ik heb immers een baan, ik functioneer op mijn werk, slik mijn medicatie alleen wanneer het me uitkomt of wanneer het echt niet anders kan, ik heb een vriend en doe alsof ik een huishouden kan runnen.

Heb ik dan geen adhd?
Maakt de rest waar ik wel iedere dag tegenaan loop dan allemaal niet meer uit?

Ik vind die conclusie een beetje gek..

Ik denk dat er vrijwel niemand vraagtekens bij mijn diagnose zal zetten. Het is voor iedereen die mij ziet duidelijk dat ik mijn diagnose terecht heb gekregen en toch kreeg ik een heel ongemakkelijk gevoel toen ik Laura Batstra op televisie zag verschijnen en naar haar verhaal luisterde want zij zou mijn diagnose waarschijnlijk wel onterecht vinden. Mijn diagnose zou volgens haar waarschijnlijk voortkomen uit een intolerante maatschappij en een psychiater die volgens haar toch eigenlijk heel subjectief een conclusie trekt. Ik hoor volgens haar eigenlijk geen diagnose te hebben omdat ik toch eigenlijk best heel aardig mee kan komen in de maatschappij: ik heb toch een baan enzo..

Huh?
Ja dat bedoel ik.

Ik snap wel dat ze woede bij een groep mensen opwekt. Want hoewel ik het best met een aantal van haar standpunten eens ben, voelde ik me tijdens haar interview op sommige momenten ook best gepasseerd en niet serieus genomen.

Ik vind dat jammer Laura, ik vind het heel erg jammer dat je zo’n conclusie(s) trekt en je in mijn ogen eigenlijk maar heel weinig begrip toont voor de groep mensen die er iedere dag de gevolgen van ervaren. Ik vind dat je meer begrip zou mogen hebben en meer inlevingsvermogen zou mogen tonen. Hoe kun jij over een ander beslissen of de diagnose terecht is of niet, terwijl hier vaak een heel uitgebreid onderzoek aan vooraf is gegaan.
Het kwetst mij als persoon Laura en ook al vind jij misschien van niet: ik heb echt wel adhd. 

Advertenties

hoera daar gaan we weer, adhd en sinterklaassurprises, ik heb gewoon andere hobby’s

Jawel hoor de loodjes bij mijn schoonfamilie voor de sinterklaarsurprise zijn weer getrokken en ik heb natuurlijk het geluk dat ik iemand heb getrokken die ik ongeveer vier keer in mijn hele leven heb gezien. Ga daar maar eens een gedicht over schrijven.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik die hele surprise avonden ieder jaar sowieso als een behoorlijke uitdaging zie. Plannen is niet mijn sterkste kant wat de voorbereidingen niet zo ten goede komt en vervolgens is het op de avond zelf vooral lang zitten, nog langer naar gedichten luisteren en heel veel doen alsof je alles leuk vind terwijl je eigenlijk na gedicht één en surprise twee al bent afgehaakt met opletten. Ik ben gewoon niet zo goed in dat lange zitten en ik heb altijd het idee dat ik wat sneller verveeld raak dan de mensen om mij heen…

Vorig jaar was een succes, ik had het maken van mijn surprise zo lang uitgesteld dat ik uiteindelijk geen tijd meer had en in paniek raakte en huilend in een hoekje zat te bidden of er asjeblieft een atoombom op mij ons huis kon vallen zodat de sinterklaas stress gedaan zou zijn. Zoveel paniek in een mensen lichaam kan niet goed zijn. Daarom besloot ik dat de surprise van dat jaar niks was en niks zou worden en dat ik gewoon ziek thuis zou blijven en lekker de hele avond in mijn eentje netflix films zou gaan kijken, lekker struisvogelen, niks mis mee. in plaats van alles op alles zetten om mijn surprise te redden ben ik naar de paarden gegaan en deed ik net alsof ik mijn leven op orde had.

De dag erna was mijn surprise plotseling op wonderbaarlijke wijze toch klaar en zaten we in de auto op weg naar de schoonfamilie waar ik de grootste complimenten kreeg over hoe mooi ik die surprise had gemaakt. Het was het pronkstuk van de avond.
“Jeetje daar heb je echt veel tijd in gestoken he Martha! Prachtig, echt geen laatste minuten werk dit! Dit hadden we echt niet van jou verwacht!”
“haha ja, was inderdaad veel werk, ja ach wat zal ik zeggen, het is vooral een kwestie van op tijd beginnen he.”

Dit jaar heeft vriendje heel streng gezegd dat hij me niet meer uit de brand zal helpen. Ik moet het echt zelf doen en daarom ben ik maar alvast aan het gedicht begonnen.

Hoi je huidskleur is zo lekker bruin
Je zont graag in de tuin
Sint wist het daarna ook niet meer en mijn concentratie is op en eigenlijk vind ik gedichten maken sowieso een beetje stom en ken ik je ook gewoon niet zo goed behalve dan dat je lekkere kip kunt klaarmaken dus hou dat vast en ga zo door. Laten we aan de hapjes ronde beginnen want ik heb honger.

Zo die is klaar, nu alleen de surprise zelf nog.

de radiostilte die iets langer duurde dan de bedoeling was.

Hoi ik ben Martha
Wie?
Haha.. ja precies dat, sorry het is een tijdje stil geweest, oeps.

Het is een tijdje stil geweest hier op de blog. Ik moet eerlijk toegeven dat ik al heel trots op mezelf ben als ik ga werken, twee keer per dag mijn tanden poets, een grote mensen maaltijd op tafel zet in de avond en op tijd de was draai zodat ik schone onderbroeken en sokken in de kast heb liggen.
Meer dan eens komt het voor dat ik het 1 en ander skip omdat mijn concentratie het laat afweten en draag ik noodgedwongen twee dagen achter elkaar dezelfde sokken.

Ik vergeet nog wel eens dat het vlees in de pan ligt te bakken terwijl ik naar babykattenplaatjes op Pinterest kijk en wanneer je begint te ruiken dat er iets niet helemaal klopt in de keuken is het vaak gewoon net een tikkeltje te laat. Het komt ook  regelmatig voor dat ik de groenten gewoon ben vergeten te kopen of dat de aardappelen ineens op blijken te zijn uh oeps, waar ging het mis.
De rest van de voedsel details zal ik jullie besparen want dan verlies ik denk ik volgers. Gelukkig heb ik wel een levensvoorraad aan pakken rijst en spaghetti in de kelderkast staan omdat ik ze weken achter elkaar structureel van de supermarkt mee naar huis sleepte in de overtuiging dat het op was.

Een huishouden runnen, werken, sporten en dan ook nog adhd hebben is soms een uitdaging en dat alles bij elkaar kost me soms zoveel doorzettingsvermogen en concentratie dat ik in de avond over het algemeen kwijlend op de bank lig en kijk naar programma’s als spangas, brugklas en achter gesloten deuren omdat programma’s met daadwerkelijk niveau op dat moment te hoog gegrepen zijn en ondertiteling in de avond voor mijn adhd hoofd echt teveel gevraagd is. Au, heel pijnlijk dit.
Soms probeer ik wel eens een boek te lezen maar meestal ben ik op het eind van de pagina vergeten wat er in het begin ook alweer stond en hou ik het boek daarom maar meer vast om interessant te doen als vriendje van zijn werk thuis komt.

Ik zal even een snelle up date geven van mijn leven:
Ik heb nog altijd een baan en ik vind het ook nog altijd super leuk.
Ik sta al een jaar op de wachtlijst voor een Siberische kat. Dit omdat ik het dagelijks leven nu al niet geregeld krijg dus ik een huisdier erbij nemen een top plan vond en ik verheug me er echt super erg op, poesje mauw kom maar gauw!
En verder kan ik nog altijd niet met geld omgaan, snap ik nog altijd niet hoe ik in slaap moet vallen in de avond en ben ik mezelf nog altijd aan het overhalen om toch echt eens te gaan beginnen met die Yoga omdat dit goed zou zijn in mijn zoektocht naar rust.

Ik ga proberen om weer iets vaker een blog te posten en mocht je nu denken joh Martha kun je daar eens iets over schrijven, dan hoor ik dat graag.

Hiep hiep hoi, tot snel!

7 dingen die mijn adhd versterken

Ik heb altijd adhd en ik zal altijd drukker, impulsiever en ongeconcentreerder zijn dan gemiddeld Nederland, vandaar waarschijnlijk die diagnose. Dat is niet erg, ik heb dat best heel aardig onder de knie gekregen en als ik het even niet onder de knie heb dan hebben ze daar een pilletje voor uitgevonden, ideaal.
Hoewel ik altijd adhd heb en altijd adhd zal hebben, zijn er bepaalde momenten of omstandigheden die mijn adhd in een mum van tijd versterken. Hieronder heb ik mijn grootste zeven op een rijtje gezet:

1. Suiker.
Het lijk heel cliché maar het is echt zo. Snelle suikers helpen me echt niet met rustig worden of rustig blijven.

2. Onduidelijkheid.
Als dingen onduidelijk zijn begin ik te draaien, te wiebelen en met mijn benen te bewegen. Onduidelijkheid versterkt mijn adhd kenmerken.

3. Zenuwen of ongemakkelijke momenten.
Zenuwen of ongemakkelijke momenten maken me onrustig. Ik ga gekke dingen doen en gekke dingen zeggen. Er gaan dingen over de tafel of over de grond en ik kan mijn impulsen echt veel minder goed remmen waardoor ik belachelijk onzinnige grapjes begin te maken om de spanning te laten zakken wat meestal alleen maar averechts werkt.

4. Veel mensen bij elkaar.
Veel mensen bij elkaar in 1 ruimte met mij erbij maakt mij vaak drukker en onrustiger. Mijn prikkelverwerking raakt overwerkt door de hoeveelheid aan prikkels die tegelijk binnenkomt en mijn adhd besluit dat die het beste voor mij weet hoe die dit aan moet pakken. Doink doink.
Ik kan geen gesprek meer voeren omdat ik door alles wordt afgeleid, mijn onrust neemt toe en ik ben vaak net zo verbaasd als de mensen om me heen over hetgeen dat ik zeg.

5. Feestjes.
Knipperende lampen, harde muziek en veel mensen. Ja echt hoor, ik weet zeker dat feestjes leuker zijn als je adhd hebt.

6. Een leuk vooruitzicht.
Als ik een leuk vooruitzicht heb en ik me daarop verheug zul je het merken. Het versterkt alle adhd symptomen en hoe dichter het leuke vooruitzicht in de buurt komt, hoe drukker, afgeleider en impulsiever ik word.

7. Het moment na een hyperfocus of het moment dat mijn medicatie is uitgewerkt.
Na een periode van super concentratie en super rust, komt de piek. BAM het moet er gewoon uit ofzo. Ik heb echt even nodig om al die energie er weer uit te krijgen en me ergens op concentreren hoef ik niet eens te proberen.

Tumtumtummm is het herkenbaar of hebben jullie aanvullingen? Altijd welkom!

niet de moezel maar de belgsiche ardennen is onze place to be in 2017

Vorig jaar was onze vakantie een compleet fiasco, ik zat in een uuh “dipje” (lees: ik begon al hysterisch te huilen als ik de dop van de jampot niet open gedraaid kreeg) en vriend T had een kaak ontsteking waardoor we 1 van de nachten in de wachtkamer van de dichtstbijzijnde nightcare hebben doorgebracht.
Terwijl wij ergens in de achterhoek met amper 20 graden door de regen banjerden, bleek het hier in Limburg 30 graden met stralende zomerzon te zijn. Ik heb bij thuiskomst de grond gekust en heb god beloofd dat ik nooit meer zo’n domme dingen zou doen.

b9fe0e380b9e9fd9bdd604ed1b8cf0fd

Dus
Omdat ik heb gezworen om nooit meer aan vakanties te doen,
gaan we dit jaar toch weer een weekend weg.

Kamperen
Weetjewel
Met een tent
En een luchtbed
En een groep vrienden
En een wc rol voor de toiletten want die blijk je zelf mee te moeten nemen als je gaat kamperen.

De tv en laptop worden ingeruild voor een vuurschaal, marshmallows en een barbecue en ik hoef nog net niet in een beestenvel rond te lopen met een knots in mijn hand.
De buitenlucht schijnt rustgevend te zijn als je adhd hebt en rustgevend vind ik altijd wel klinken als iets hoopvols. Misschien kan dat ontspannen en “meer-bij-jezelf-blijven” dan toch.

1a1863c63230b5edc47a19a9ac8589c4Drie douches voor de hele camping en 1 of andere ziekmakende bacterie in de rivier waarin wij eigenlijk zouden gaan kajakken.
Ons geluk kan niet op.

De hele woonkamervloer ligt vol met spullen die je blijkbaar allemaal nodig hebt wanneer je gaat kamperen en ik heb sterk mijn twijfels of dat wel allemaal in mijn auto gaat passen.

Maar vriend T heeft er zin.
En er zijn in de ochtend verse broodjes.
En mijn gitaar gaat mee.
En we zijn met vrienden.
Dus: let’s go!

wij redden de kip, soort van

ca03794d436bf3e0c61e14cf29bb29c8Nadat ik een uitzending van de keuringsdienst van waarde had gezien, had ik besloten dat ik de kippen en alle andere dieren ging redden. Voor maar liefst anderhalve week waren vriendje en ik echte vegetariërs. We aten heel veel van die speciale gerechten zonder vlees en als we vlees aten, was het nepvlees; van die hippe vleesvervangers weet je wel.
Op internet las ik veelbelovende reviews van mensen die lyrisch waren en zeiden dat deze vleesvervangers echt goed smaakten en dus hebben vriendje en ik er meerdere geprobeerd.
Ik persoonlijk vond dat de smaak van iedere burger heel divers was, maar dan wel divers vies. De undercover autist in mij kon niet omgaan met de bizarre texturen van dat spul en na het eten van Quorn nep-vlees dacht ik dat mijn complete maaginhoud sneller eruit zou komen dan dat het erin was gegaan.

Dat vegetarisch zijn bleek gewoon niet echt een succes.

Het humeur van vriendje werd er ook niet echt beter op want blijkbaar taste ik met mijn vegetarische bevlieging zijn mannelijkheid aan en daarnaast snapte hij sowieso niet waarom bij mij altijd alles zo drastisch moet.
“We kunnen toch ook gewoon beginnen met 1 keer in de week vegetarisch eten?? Waarom moet het bij jou altijd alles zo abrupt in 1 keer??”
Ikzelf was op dat moment nog van mening dat we per direct alle dieren moesten redden en met 1 keer in de week stoppen met vlees eten zou dat niet gaan lukken natuurlijk, dat snap je zelf toch ook wel.

Ik moet toegeven: dat vegetarisch zijn bleek voor ons allebei nu niet echt het beste idee te zijn en dus besloot ik dat we dan toch weer vlees gingen eten, dat was beter voor ons humeur en dus ook voor onze relatie en ik vriendje was gelijk een stuk vrolijker.

Omdat ik dan toch iets voor de dieren wilde betekenen, zouden we vanaf nu vlees bij onze bio-slager uit het dorp halen. Natuurlijk is het beest op je bord hartstikke dood en daardoor niet bepaald gered, maar het heeft in ieder geval een soort van waardig leven gehad. Dat is ergens ook heel waardevol en ben eerlijk, de mankementen van het ouder worden is dat lam in ieder geval bespaard gebleven. Dementie en reuma enzo zal het beest niet krijgen.

En dus ging ik vandaag voor het eerst in mijn iets te strakke topje, op de crocks in mijn vol-vlekken-moet-nodig-gewassen-korte-broek met mijn uitgezakte scheve paardenstaart naar de slager toe, want ja, wie gaat er nu weer op vrijdag middag naar de slager toe dus wat maakt het uit dat ik even in mijn oude kloffie daarbinnen slenter.

Wist ik veel dat de slager DE ontmoetingsplek van ons dorp bleek te zijn.

Ja echt, toen ik binnenliep was er een rij met 5 wachtende voor me en terwijl ik in de rij stond sloten er nog 4 mensen aan.
Zelfs mijn neef (?!) was daar en dat wil wat zeggen want mijn familie kom ik normaal gesproken alleen maar op begrafenissen tegen.

En terwijl ik mezelf vervloekte en vooral probeerde te doen alsof ik heel cool was en me dit hele tafereel niks uitmaakte, beloofde ik mezelf plechtig dat ik vanaf nu nooit meer in mijn tokkie outfit het huis zou verlaten.

Maar serieus, lekker was het vlees van de bio slager wel. Nomnomnom.

wat ik tegen mijn 15 jaar jongere ik zou zeggen

Hallo daar,

Je bent nu nog een tiener, je hebt de twintig nog niet bereikt. Je hebt je middelbare schooldiploma nog niet gehaald en je bent je opleiding nog niet begonnen. Maar dat komt allemaal wel, maak je maar geen zorgen.
De middelbare school is niet zo je ding, nooit geweest en ik weet dat het dat ook nooit zal worden. Teveel vakken waarin jij je niet interesseert, teveel huiswerk waarin je geen zin hebt en teveel regels waaraan jij je gewoon niet zo goed kunt houden. Je zit net iets te vaak alleen of je staat net iets te vaak op de gang en ook dat kan je net iets te weinig interesseren. Je fladdert voornamelijk op en neer en ik vind het rot voor je om te zien dat je zelfs voor vrienden niet echt rust kunt vinden. Niet dat jou dat op dit moment veel uitmaakt, maar toch.

Het is niet erg,
Maak je geen zorgen,
Je komt er wel.

Die stomme vraag wordt jou steeds vaker gesteld.
En hij zal je alleen nog maar vaker gesteld gaan worden.

De vraag of je adhd hebt.

Ik weet dat jou dat nu nog niet zoveel uitmaakt, gelukkig.
Jij doet gewoon je ding, dat het te maken heeft met hersenen die misschien iets anders werken heb jij nog helemaal niet door, je doet misschien wel anders, maar echt anders voel jij je nu nog niet.
Je praat vaak teveel en je lacht soms te hard. Maar dat is nog niet erg, jij vind dat nog niet erg. Je bent spontaan en je bent enthousiast en ik geniet ervan wanneer ik zie hoe wonderbaarlijk onbevangen jij nog bent. Blijf maar zo lang mogelijk zo onbevangen als dat je nu bent.

Het zal niet lang duren voordat de blikken van de mensen om je heen strenger worden en het zal niet lang duren voordat de reacties van de mensen om je heen harder worden en dan zul jij je meer en meer bewust worden van jezelf. Van je drukte, van je impulsiviteit. Ik wil je vragen om je daar niet door te laten leiden, asjeblieft. Laat de mensen om je heen gewoon zijn, zij mogen hun mening hebben, maar jij hoeft je daar niks van aan te trekken.
Sommige mensen snappen het niet, ze snappen niet dat jij gewoon iets anders werkt. Dat je het heus wel probeert en dat je heus wel je best doet. Ze snappen niet dat jij je gewoon niet zo gemakkelijk aan hun regels kunt aanpassen, dat jij je eigen handleiding hebt, dat je dat niet expres doet. Neem ze dat niet kwalijk, maar laat je asjeblieft niet door hun onwetendheid leiden, je verdient beter dan dan.

50b28b6c33285fc5485b0aca65891f1c

Natuurlijk ben je soms een beetje druk en natuurlijk doe je soms dingen die je beter niet had kunnen doen en ik weet dat je snel afgeleid bent en dat je belangrijke dingen iets te vaak vergeet. Dat weet je zelf ook wel, maar laat daardoor niet je zelfbeeld aantasten. Laat daardoor niet je zelfvertrouwen minder worden, jij hebt andere kwaliteiten, probeer die te zien.

Er zullen mensen om jou heen zijn die jou waarderen voor wie je bent, het maakt hen niet uit dat je iets drukker bent, zij snappen dat. En diezelfde mensen zullen jou helpen om er te komen. Je hoeft het niet alleen te doen. Neem hun hulp aan en voel je daardoor niet als een last. Die mensen zouden jou niet helpen als ze dat zelf niet zouden willen. Ik weet hoe bang je ervoor bent om een last voor anderen te zijn, maar echt waar, je bent geen last. Net als de rest, mag ook jij er zijn.

Geef jezelf de tijd om dingen te leren en als dalijk het besef komt dat je iets anders bent, word dan niet boos en ben dan niet zo hard voor jezelf. Je doet je best, dat heb je altijd gedaan. Ik weet dat, ik zie dat. Zie niet alleen wat niet lukt, maar zie ook wat wel lukt, waar je wel goed in bent, wat je allemaal wel kan.

Ondanks of dankzij je adhd.
Je komt er wel.
Maak je geen zorgen.
Ik beloof je.
Met jou komt het goed.