do it with passion or not at all

Hoewel ik eigenlijk heel erg creatief ben, ben ik denk ik gewoon te ongeduldig om die creativiteit een kans te geven. Ik vind het geweldig om te zien hoe mensen uren bezig kunnen zijn met een zelfgemaakt sieraad en hoe verbluffend dat resultaat kan zijn, en stiekem ben ik jaloers op die ene vriendin die van die prachtige dromenvangers maakt want dat zou ik eigenlijk ook wel heel graag willen, maar dat is aan mij gewoon niet besteed —> Als mijn knutselwerkje na 15 minuten nog altijd niet af is, of als het na twee keer proberen nog altijd niet lukt zoals het zou moeten lukken, ramt mijn ongeduld naar binnen en smijt ik alles ergens in een hoek waar ik het na een paar maanden weer terug vind en vervolgens maar weggooi, omdat het huis al vol genoeg ligt met rotzooi en onafgemaakte projecten.

Dat geeft niks want ik heb andere talenten.

Toch bestaan ze wel. Van die ad(h)d’ers die zich langer kunnen focussen dan een goudvis en die meer doorzettingsvermogen hebben dan een visstick en dus ook daadwerkelijk wel armbandjes en kettinkjes kunnen maken die mooi genoeg zijn om buiten de deur te kunnen dragen.

Echt niet
Echt wel

Mijn lieve blog vriendinnetje Sas van warhoofdje.nl kan dat. Zij heeft zelfs een kleine webshop opgezet en hoewel ik echt niet van het reclame maken ben, doe ik dat nu eenmalig lekker toch.

Toen ik Sas leerde kennen had ze het al over het willen beginnen van een kleine webshop, en nu ruim een jaar later heeft ze dat ook daadwerkelijk gedaan. Ze maakt heel mooie sieraden voor een leuke prijs. Verschillende sieraden kun je naar je eigen smaak aanpassen en ik kreeg er zelfs nog een klein persoonlijk briefje bij! De twee armbandjes die ik heb, zijn precies goed en ik ben er heel blij mee.

We hoeven niet allemaal overal goed in te zijn. Ik denk dat het goed is om te weten waar je kracht ligt en om te weten waar de kracht van een ander ligt zodat we gebruik kunnen maken van elkaars unieke talenten. 

gitaar leren spelen, dat leek mij wel wat…

Toen ik besloot dat ik gitaar wilde leren spelen, ben ik naar de eerste gitaar leraar gegaan die ik kon vinden en ben ik na mijn eerste les aan het oefenen gegaan. Dankzij mijn super enthousiasme en mega drive kon ik na een week ruim 5 (soort van) liedjes spelen en eerlijk gezegd was ik daar zelf best heel trots op. Dat gitaarspelen zag ik wel zitten ik had dat allemaal vrij snel in de vingers.
Toen ik deze week met mijn bloemetjes gitaar bij mijn gitaarleraar kwam en trots vertelde wat ik deze week allemaal had gedaan, verwachtte ik OP ZIJN MINST dat gitaarleraar zou vragen om een liedje te laten horen.

Oeps, had ik dat even verkeerd ingeschat…

Gitaarleraar was niet geïnteresseerd in hoe hard ik had geoefend, hij heeft naar geen enkel liedjes geluisterd en hij leek zelfs een beetje geïrriteerd te zijn want: “Martha dat is echt niet de bedoeling hoor”.
Hij gaf me een betoog van minimaal 5 minuten waarin hij preekte dat ik toch wel echt naar hem moest luisteren en alleen maar mag doen wat hij me zegt dat ik mag doen. In het vervolg moet ik een huiswerkschriftje meenemen (serieus?!) waarin we samen zullen noteren wat ik thuis moet oefenen zodat ik weet wat wel en wat absoluut niet de bedoeling is om thuis te doen.

Hij zei nog niet geen “tuttut” of “ jujjuj” maar daar kwam het duidelijk wel op neer. 

f1c65bf0817acafa2fad32d80eac49f2Vervolgens heb ik een kwartier gehoord wat ik vooral niet goed deed en toen hij daarna alweer de theorie begon te herhalen van vorige week, steeg mijn irritatie tot een hoogtepunt. Een beetje geïrriteerd zei ik tegen hem dat ik meer van de praktijk ben, dat ik die dingen toch niet kan onthouden en dat ik dingen leer door te doen. Maar dat kon mijn gitaarleraar niks schelen.
De volgende keer moet ik in dat huiswerkschriftje mooie aantekeningen van de les maken zodat ik dat thuis nog eens goed kan doornemen want: “het was toch wel heel erg belangrijk allemaal hoor Martha”.

Gitaarleraar snapt helemaal niks van mij, hij geeft op 1 manier gitaarles en dat is de manier, een andere manier kent hij niet en die manier past overduidelijk niet bij mij of bij mijn adhd.
Ik weet heus wel dat ik niet de gemakkelijkste ben om les aan te geven en dat ik soms moeilijk te bereiken ben, maar de beste man mocht op zijn beurt toch iets motiverender en flexibeler proberen te zijn.
Ik vond gitaarspelen leuk. Ik had daar zin in. Het leek alsof ik daar goed in was. Even gewoon hobby en alleen maar iets doen dat gewoon leuk is, waarbij niks moet enzo. Ik wilde ervoor oefenen en ik wilde daar goed in worden en toen ineens besloot mijn gitaarleraar om al mijn plezier, enthousiasme en zelfvertrouwen binnen een half uur tot aan de grond toe gelijk te maken. Beetje jammer…

Goed gitaar kunnen spelen en goed les kunnen geven zijn duidelijk twee verschillende dingen.

Tot volgende week he Martha
Ja best.. Tot volgende week.. #not

Adhd voelt als storm

Opnieuw-overlast-door-regen-en-onweerIk hou ervan als het stormt
Het is het bewijs dat de natuur soms ook voor even adhd heeft.
Storm maakt mijn adhd tastbaar.
Het gedonder en het onophoudelijke geflits.
De regen die klettert, de straten die vollopen en dan die niet te voorspellen donderslagen. 

Terwijl de mensen uit onze straat van achter het gesloten raam naar buiten gluren in de hoop dat het snel ophoud, ga ik juist zo dicht mogelijk bij het raam zitten.

Ik vind het heerlijk.
Want dit is hoe het voelt om adhd te hebben.
Beter dan de natuur het je laat zien, kan ik het niet uitleggen.
Snel, hard, chaotisch, impulsief, eigenwijs, onrustig, onvoorspelbaar, bijzonder en toch ergens op een bepaalde manier mooi.

Veel mensen hebben last van het weer, mensen hebben soms ook last van mij.
En ik hoop, dat net als dat ik geen last heb van het weer, sommige mensen misschien ook geen last hebben van mij.

Het geflitst en gedonder maakt me rustig en terwijl mijn vriend door het huis begint te rennen en alle deuren en ramen dwangmatig begint te sluiten zit ik bij dat ene raam op die ene kamer te kijken naar hoe de natuur de inhoud van mijn hoofd zo bizar goed kan uitbeelden.
Ik geniet.

 

Wat ik mijn ouders graag 26 jaar geleden zou hebben gezegd

Lieve papa en mama, wanneer ik word geboren heb ik twee blauwe ogen, ben ik klein van stuk en ben ik gezegend met een onuitputtelijke energie. Ik zal worden geboren met eigenlijk een soort superheldenkracht genaamd adhd. Ik weet dat jullie daar nu nog helemaal niet mee bezig zijn en ik weet dat jullie mij precies goed zullen vinden zoals ik ben. Ik weet dat jullie een woord als adhd liever niet willen horen, maar ik wil jullie vragen om op tijd naar de antwoorden van mijn drukke gedrag te gaan zoeken en om open te staan voor de diagnose die ze daarbij zullen stellen. 

Laat de wereld om jullie heen koud wanneer zij praten over dat adhd niet bestaat en dat we kinderen gewoon kind moeten laten zijn. Laat jullie niet verleiden om mij keer op keer aan te moedigen om “gewoon harder mijn best te doen” en laat jullie al helemaal niet verleiden om mijn drukte eruit te krijgen door boos te worden of mij naar mijn kamer te sturen.

033983c133e05969dfc72bf67df575d2Ik weet dat jullie, ook zonder gestelde diagnose, je eigen weg zullen vinden om mijn gedrag in goede banen te leiden maar lieve papa en mama ga ondanks dat asjeblieft samen met mij op zoek naar de onvermijdelijke adhd diagnose.
Ik weet dat jullie een dergelijke diagnose niet zien zitten omdat jullie bang zijn dat ik door zo’n diagnose misschien minder kans maak op een goede baan en ik weet dat jullie bang zijn dat de wereld anders naar mij zal gaan kijken door dat vierletterwoord.
Jullie hebben het beste met me voor en al die onwetendheid zal jullie verleiden om geen verdere hulp te zoeken, maar echt lieve papa en mama, jullie helpen me er niet mee door te doen alsof het er niet is of door te doen alsof het probleem vanzelf wel overgaat want ik zal me ondanks jullie onvoorwaardelijke liefde altijd anders voelen dan anderen en de mensen om me heen zullen me hoe dan ook toch aankijken of aanspreken vanwege mijn opvallende gedrag.
Ik weet dat jullie je zorgen zullen maken over wat een dergelijke diagnose voor mijn toekomst kan betekenen en hoewel ik daar zelf ook niet echt de antwoorden op weet, kan ik jullie wel vertellen wat het niet stellen van een dergelijke diagnose met mijn toekomst zal doen en dat is met name voor mijn zelfvertrouwen geen succes. 

Ik ben nu nog niet geboren, en voorlopig hoeven jullie je over al het bovenstaande nog geen zorgen te maken. Maar beloof me dat als het moment aanbreekt, jullie naast alle nadelen, ook open proberen te staan voor de eventuele voordelen van een uitgesproken diagnose want weet je, de stoornis zelf zal ik hoe dan ook hebben, met of zonder diagnose.

Ik ben een flapuit

“Martha dat zeg je toch niet?!”

Ik ben een flapuit.
Ik zeg vrijwel altijd wat ik denk.
Er komt iets in me op en het is mijn mond al uit.
Ongecensureerd.

“Hallo Martha!!! Kun je ook even nadenken voordat je iets zegt asjeblieft?!”

e815b372e91a1fa0f9583c5517289976Geloof me, ik ben meestal net zo verbaasd over dat wat ik zeg als de mensen om me heen.
Het is een beetje alsof het van-te-voren denklijntje kapot is. Eigenlijk is het meer alsof dat speciale denklijntje nooit bestaan heeft.
Ik weet niet hoe het bij anderen mensen is, maar ik heb altijd het gevoel dat zij tussen het “in het hoofd opkomen”  en het “uitspreken van die gedachte”  nog een heel stappenplan hebben zitten welke bij mij volledig ontbreekt.
Denken komt bij mij na het zeggen en/of doen en dat is meestal niet niet altijd in mijn voordeel.

Grappig soms wel.
Gênant vaak nog veel meer.
Eerlijk altijd.

En hoewel ik te vaak vaker wordt aangesproken dat dat toch echt niet kan, of dat dat echt niet netjes was, kan ik alleen maar mijn schouders ophalen want je kunt mij in ieder geval niet beschuldigen van een verborgen agenda en hoewel ik sommige dingen misschien beter niet had kunnen zeggen of soms mensen afschrik door mijn manier van zijn, weet je tenminste wel wat je aan me hebt en persoonlijk heb ik dat liever dan van die mensen die achter de elleboog zijn.

adhd en koken: het roer gaat om!

Omdat vriendje en ik vooral ik, klaar zijn met iedere week dezelfde gerechten eten omdat ik het gewoonweg niet geregeld krijg om steeds nieuw recepten uit te zoeken en geconcentreerd de weekboodschappen te doen gaan we iets nieuws proberen.

Wow Martha even terug:
Je gaat iets nieuws proberen: JIJ gaat iets NIEUWS proberen?

Ja inderdaad, we gaan iets nieuws proberen, we gooien het roer om en gaan nu echt stoppen met de diepvriespizza’s en de maaltijd gerechten van knorr en honig: Het voelt gewoon niet zo gezond en als je na drie dagen nog altijd dorst hebt, kan het ook gewoon niet zo gezond zijn.

Oh op die fiets, dat heb je al eens eerder geprobeerd toch… Dat koken enzo…
Ja maar deze keer is het anders!

9db37eb0a4ab1d806b852c3e5b8df1e3Ik heb er een grondige hekel aan om iedere keer 25 sites af te gaan om de goede, snelle en makkelijke recepten bij elkaar te sprokkelen, om vervolgens, tegen mezelf pratend, met mijn bevlekte en gekreukte lijstje, door de supermarkt te hollen op zoek naar producten waarvan ik het bestaan niet eens wist, om vervolgens in die verdomde rij te gaan staan en om daarna te proberen om zo snel mogelijk die boodschappen in de net gekochte boodschappentas te proppen omdat ik de mijne ALWEER thuis ben vergeten en om dan nog minstens twee keer vloekend terug te gaan omdat ik iets ben vergeten.
Nee maar echt, mijn vrije uurtjes besteed ik liever aan belangrijke dingen. Televisie kijken ofzo. 

Als echte die-hard-adhd’er hou ik van snel, gemakkelijk en afwisselend en dus hebben vriendje en ik een account aangemaakt bij HelloFresh! Je kan zelf kiezen welke van de acht week gerechten je hebben wil en de doos wordt bij je thuis bezorgd op een zelfgekozen dag en tijdstip: Halleluja! Als je niet thuis bent kun je aangeven waar ze met je doos naartoe moeten gaan en klaar is kees: een kind kan de was doen, ik dus ook!

Over twee weken komt onze eerste doos binnen!
Wat over twee weken pas?!?!
Jaaa dat dacht ik ook!! Ik ben meer van het: ik wil het en ik wil het NU! Maar vooruit. 

Ik ben benieuwd!

het gebrek aan oogcontact

Uit mijn adhd onderzoek bij mijn vorige ggz instelling kwam naar voren dat ik kenmerken van autisme liet zien. Ze vielen met name over mijn oogcontact, of beter gezegd het gebrek eraan. De overige kenmerken van autisme die ik volgens hun liet zien lagen meer aan hun manier van benaderen dan aan mij, maar dat snappen ze waarschijnlijk tot op de dag van vandaag nog steeds niet, geeft niks, ze snapten wel meer dingen niet. Toch kan ik ze niet geheel ongelijk geven over mijn gebrekkige oogcontact maar om dat nu direct onder de noemer autisme te plaatsen vind ik wat kort door de bocht.

De gemiddelde Nederlander maakt graag oogcontact.
Ik val niet onder de gemiddelde Nederlander.
Vrijwel nooit.
In deze dus ook niet. 

73874d83c3ef817f678efb478485f237Mensen duwen zich in allerlei bochten, draaien hun gezicht zo voor mijn gezicht dat ik hun ogen niet kan ontwijken, knippen met hun vingers of vragen mij nadrukkelijk om naar hen te kijken, en ik doe dat, voor twee seconden. Daarna dansen mijn ogen weer door de ruimte op zoek naar, ja wat eigenlijk. Prikkels? Afleiding? Concentratie? De goede woorden?

Als iemand tegen mij praat gaat het nog wel, ik krijg dan misschien de helft van het verhaal niet mee, maar dat hoeft de ander niet te weten. Het is vooral een probleem als ikzelf aan het woord ben. Als ik zelf aan het woord ben heb ik geen controle meer over die vluchtig, dansende ogen waardoor ik gewoon behoorlijk een beetje contact gestoord over kom. De voortdurend veranderende gezichtsuitdrukkingen leiden me godsgruwelijk af van mijn toch wel wat chaotische verhaal en het lijkt alsof ik alle woorden van mijn verhaal op de vloer, in de gordijnen en onder het tafeltje moet zoeken. Het voelt alsof ik het complete universum nodig heb om mijn verhaal te kunnen vertellen en ik verval keer op keer in zenuwachtig gestotter als ik me slechts beperk tot die twee ogen.

Ik snap best wel dat ze dit bij mijn eerste ggz instelling af wilden doen als autisme maar ik denk nog altijd dat ze zich daarin vergist hebben. Ik heb geen autisme, ik maak gewoon slecht oogcontact en ik zal daar vast niet de enige in zijn, toch?