Wat ik mijn ouders graag 26 jaar geleden zou hebben gezegd

Lieve papa en mama, wanneer ik word geboren heb ik twee blauwe ogen, ben ik klein van stuk en ben ik gezegend met een onuitputtelijke energie. Ik zal worden geboren met eigenlijk een soort superheldenkracht genaamd adhd. Ik weet dat jullie daar nu nog helemaal niet mee bezig zijn en ik weet dat jullie mij precies goed zullen vinden zoals ik ben. Ik weet dat jullie een woord als adhd liever niet willen horen, maar ik wil jullie vragen om op tijd naar de antwoorden van mijn drukke gedrag te gaan zoeken en om open te staan voor de diagnose die ze daarbij zullen stellen. 

Laat de wereld om jullie heen koud wanneer zij praten over dat adhd niet bestaat en dat we kinderen gewoon kind moeten laten zijn. Laat jullie niet verleiden om mij keer op keer aan te moedigen om “gewoon harder mijn best te doen” en laat jullie al helemaal niet verleiden om mijn drukte eruit te krijgen door boos te worden of mij naar mijn kamer te sturen.

033983c133e05969dfc72bf67df575d2Ik weet dat jullie, ook zonder gestelde diagnose, je eigen weg zullen vinden om mijn gedrag in goede banen te leiden maar lieve papa en mama ga ondanks dat asjeblieft samen met mij op zoek naar de onvermijdelijke adhd diagnose.
Ik weet dat jullie een dergelijke diagnose niet zien zitten omdat jullie bang zijn dat ik door zo’n diagnose misschien minder kans maak op een goede baan en ik weet dat jullie bang zijn dat de wereld anders naar mij zal gaan kijken door dat vierletterwoord.
Jullie hebben het beste met me voor en al die onwetendheid zal jullie verleiden om geen verdere hulp te zoeken, maar echt lieve papa en mama, jullie helpen me er niet mee door te doen alsof het er niet is of door te doen alsof het probleem vanzelf wel overgaat want ik zal me ondanks jullie onvoorwaardelijke liefde altijd anders voelen dan anderen en de mensen om me heen zullen me hoe dan ook toch aankijken of aanspreken vanwege mijn opvallende gedrag.
Ik weet dat jullie je zorgen zullen maken over wat een dergelijke diagnose voor mijn toekomst kan betekenen en hoewel ik daar zelf ook niet echt de antwoorden op weet, kan ik jullie wel vertellen wat het niet stellen van een dergelijke diagnose met mijn toekomst zal doen en dat is met name voor mijn zelfvertrouwen geen succes. 

Ik ben nu nog niet geboren, en voorlopig hoeven jullie je over al het bovenstaande nog geen zorgen te maken. Maar beloof me dat als het moment aanbreekt, jullie naast alle nadelen, ook open proberen te staan voor de eventuele voordelen van een uitgesproken diagnose want weet je, de stoornis zelf zal ik hoe dan ook hebben, met of zonder diagnose.

Ik ben een flapuit

“Martha dat zeg je toch niet?!”

Ik ben een flapuit.
Ik zeg vrijwel altijd wat ik denk.
Er komt iets in me op en het is mijn mond al uit.
Ongecensureerd.

“Hallo Martha!!! Kun je ook even nadenken voordat je iets zegt asjeblieft?!”

e815b372e91a1fa0f9583c5517289976Geloof me, ik ben meestal net zo verbaasd over dat wat ik zeg als de mensen om me heen.
Het is een beetje alsof het van-te-voren denklijntje kapot is. Eigenlijk is het meer alsof dat speciale denklijntje nooit bestaan heeft.
Ik weet niet hoe het bij anderen mensen is, maar ik heb altijd het gevoel dat zij tussen het “in het hoofd opkomen”  en het “uitspreken van die gedachte”  nog een heel stappenplan hebben zitten welke bij mij volledig ontbreekt.
Denken komt bij mij na het zeggen en/of doen en dat is meestal niet niet altijd in mijn voordeel.

Grappig soms wel.
Gênant vaak nog veel meer.
Eerlijk altijd.

En hoewel ik te vaak vaker wordt aangesproken dat dat toch echt niet kan, of dat dat echt niet netjes was, kan ik alleen maar mijn schouders ophalen want je kunt mij in ieder geval niet beschuldigen van een verborgen agenda en hoewel ik sommige dingen misschien beter niet had kunnen zeggen of soms mensen afschrik door mijn manier van zijn, weet je tenminste wel wat je aan me hebt en persoonlijk heb ik dat liever dan van die mensen die achter de elleboog zijn.

adhd en koken: het roer gaat om!

Omdat vriendje en ik vooral ik, klaar zijn met iedere week dezelfde gerechten eten omdat ik het gewoonweg niet geregeld krijg om steeds nieuw recepten uit te zoeken en geconcentreerd de weekboodschappen te doen gaan we iets nieuws proberen.

Wow Martha even terug:
Je gaat iets nieuws proberen: JIJ gaat iets NIEUWS proberen?

Ja inderdaad, we gaan iets nieuws proberen, we gooien het roer om en gaan nu echt stoppen met de diepvriespizza’s en de maaltijd gerechten van knorr en honig: Het voelt gewoon niet zo gezond en als je na drie dagen nog altijd dorst hebt, kan het ook gewoon niet zo gezond zijn.

Oh op die fiets, dat heb je al eens eerder geprobeerd toch… Dat koken enzo…
Ja maar deze keer is het anders!

9db37eb0a4ab1d806b852c3e5b8df1e3Ik heb er een grondige hekel aan om iedere keer 25 sites af te gaan om de goede, snelle en makkelijke recepten bij elkaar te sprokkelen, om vervolgens, tegen mezelf pratend, met mijn bevlekte en gekreukte lijstje, door de supermarkt te hollen op zoek naar producten waarvan ik het bestaan niet eens wist, om vervolgens in die verdomde rij te gaan staan en om daarna te proberen om zo snel mogelijk die boodschappen in de net gekochte boodschappentas te proppen omdat ik de mijne ALWEER thuis ben vergeten en om dan nog minstens twee keer vloekend terug te gaan omdat ik iets ben vergeten.
Nee maar echt, mijn vrije uurtjes besteed ik liever aan belangrijke dingen. Televisie kijken ofzo. 

Als echte die-hard-adhd’er hou ik van snel, gemakkelijk en afwisselend en dus hebben vriendje en ik een account aangemaakt bij HelloFresh! Je kan zelf kiezen welke van de acht week gerechten je hebben wil en de doos wordt bij je thuis bezorgd op een zelfgekozen dag en tijdstip: Halleluja! Als je niet thuis bent kun je aangeven waar ze met je doos naartoe moeten gaan en klaar is kees: een kind kan de was doen, ik dus ook!

Over twee weken komt onze eerste doos binnen!
Wat over twee weken pas?!?!
Jaaa dat dacht ik ook!! Ik ben meer van het: ik wil het en ik wil het NU! Maar vooruit. 

Ik ben benieuwd!

het gebrek aan oogcontact

Uit mijn adhd onderzoek bij mijn vorige ggz instelling kwam naar voren dat ik kenmerken van autisme liet zien. Ze vielen met name over mijn oogcontact, of beter gezegd het gebrek eraan. De overige kenmerken van autisme die ik volgens hun liet zien lagen meer aan hun manier van benaderen dan aan mij, maar dat snappen ze waarschijnlijk tot op de dag van vandaag nog steeds niet, geeft niks, ze snapten wel meer dingen niet. Toch kan ik ze niet geheel ongelijk geven over mijn gebrekkige oogcontact maar om dat nu direct onder de noemer autisme te plaatsen vind ik wat kort door de bocht.

De gemiddelde Nederlander maakt graag oogcontact.
Ik val niet onder de gemiddelde Nederlander.
Vrijwel nooit.
In deze dus ook niet. 

73874d83c3ef817f678efb478485f237Mensen duwen zich in allerlei bochten, draaien hun gezicht zo voor mijn gezicht dat ik hun ogen niet kan ontwijken, knippen met hun vingers of vragen mij nadrukkelijk om naar hen te kijken, en ik doe dat, voor twee seconden. Daarna dansen mijn ogen weer door de ruimte op zoek naar, ja wat eigenlijk. Prikkels? Afleiding? Concentratie? De goede woorden?

Als iemand tegen mij praat gaat het nog wel, ik krijg dan misschien de helft van het verhaal niet mee, maar dat hoeft de ander niet te weten. Het is vooral een probleem als ikzelf aan het woord ben. Als ik zelf aan het woord ben heb ik geen controle meer over die vluchtig, dansende ogen waardoor ik gewoon behoorlijk een beetje contact gestoord over kom. De voortdurend veranderende gezichtsuitdrukkingen leiden me godsgruwelijk af van mijn toch wel wat chaotische verhaal en het lijkt alsof ik alle woorden van mijn verhaal op de vloer, in de gordijnen en onder het tafeltje moet zoeken. Het voelt alsof ik het complete universum nodig heb om mijn verhaal te kunnen vertellen en ik verval keer op keer in zenuwachtig gestotter als ik me slechts beperk tot die twee ogen.

Ik snap best wel dat ze dit bij mijn eerste ggz instelling af wilden doen als autisme maar ik denk nog altijd dat ze zich daarin vergist hebben. Ik heb geen autisme, ik maak gewoon slecht oogcontact en ik zal daar vast niet de enige in zijn, toch?

adhd: 10 meest gehoorde opmerkingen

1. Hou eens op met dat gewiebel.
*zucht*

2. Laat mij dat maar doen
Mijn omgeving is ervan overtuigd dat ik geen dingen kan maken, behalve dingen kapot maken dan: bedankt voor het vertrouwen, dat doet goed. Ik weet dat ik de deurklink verkeerd om heb gehangen en dat ik het bed van vriendje doormidden heb gebroken maar dat wil nog niet zeggen dat ik niks kan.

3. Ben nu toch eens stil
Het maakt niet uit of er nog zes andere mensen aan het praten zijn want IK moet nu toch echt eens stil zijn: Nee, gewoon nee.

4. Praat eens wat zachter
Vooral als iemand het zegt terwijl het verhaal net richting de climax gaat.. Het is knetter irritant en ongelofelijk frustrerend niet leuk als je dat doet en het komt het verhaal ook niet ten goede dus gewoon: niet doen.
60b1a4af16932dd9db2972818c166716
5. Praat eens wat langzamer
Laat me toch gewoon mijn verhaal vertellen zonder me de hele tijd te onderbreken, zo schiet het toch niet op! Luister jij maar gewoon iets sneller.

6. Let eens op met wat je doet
Toevallig let ik heel erg goed op alles dat er om me heen gebeurt.

7. Je bent echt hypocriet
Ik weet dat ik de hele tijd met de pen loop te tikken en dat ik de pen door je strot wil boren als jij dat andersom doet, en ik snap dat dat misschien heel hypocriet overkomt, maar ik kan er niks aan doen, het is mijn hyperactiviteit vs mijn prikkelgevoeligheid.

8. Kun je niet gewoon even wachten?
Nee, dat kan ik niet.

9. Leer nou toch eens tot 10 tellen voordat je reageert
Bedankt voor de tip, die is nieuw, vanaf morgen zal ik dat direct doen.

10. Doe gewoon wat harder je best
Je moest eens weten.

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, wat zegt dat over de ezel en wat zegt dat over mij?

Martha je bent drukker dan anders, hoe komt dat?
Martha je bent toch niet weer gestopt he?
Martha dit werkt zo toch ook voor jezelf niet?

Ik hoopte echt dat het zou werken, weet je wel met die vis, die bodyscans, eerder naar bed gaan en dat soort dingen. Ik hoopte echt dat het zou lukken, dat ik gewoon, gewoon zou kunnen zijn. Geen 4 letterwoord meer op mijn voorhoofd zou hoeven hebben staan. Gewoon alleen Martha zonder verdere poespas. Niet mensen die gelijk zeggen: boh jij moet wel adhd hebben of mensen die zeggen dat ik mijn pilletje moet nemen.

Update: Ook na het eten van vis, het doen van eindeloze ademhalingsoefeningen en meer dan vijf keer in de week sporten heb ik adhd.

54e95f9be21d17a64ba2a0dcb78be40bHet enige verschil dat ik van mijn nieuwe levensstijl merkte was dat ik ontzettend misselijk werd van die zalm, dat eerder naar bed gaan er niet voor zorgde dat ik ook echt meer sliep en dat opnieuw stoppen met medicatie gewoon een dom idee was.

Het hebben van adhd is niet het probleem. Onze prestatiemaatschappij is het probleem en ik hoop dat wanneer ik kinderen krijg, ik hun kan meegeven dat ze de wereld een beetje mooier maken gewoon door te zijn wie ze zijn. Probeer niet met goedbedoelde adviezen de adhd uit iemand te krijgen want het hebben van adhd is niet je eigen schuld en ook met hard werken gaat het niet over. Trust me, I’ve tried.

Ik ga nu iets nieuws proberen. Ik ga mezelf accepteren voor wie en wat ik ben: gewoon goed genoeg.

 

 

twee kaakchirurgen verder

Tot de herfst van 2014 ging ik ieder jaar braaf voor controle naar de tandarts, mijn tandarts was mijn held. We hadden een stilzwijgend compromis gesloten: Ik poetste mijn tanden heel goed en hij deed mij geen pijn. Ik hield me aan de afspraak en hij zich aan de zijne. Fantastisch.

Tot die horror herfst van 2014.

Ondanks dat ik mijn tanden uitermate goed had verzorgd, besloot hij roet in het eten te moeten gooien, ik moest het me niet persoonlijk aantrekken, sommige dingen gebeuren nu eenmaal en ik moest niet denken dat ik het met beter poetsen had kunnen voorkomen: verstandskiezen groeien nu eenmaal naarmate dat je ouder wordt.

Hij gaf me de keus. Of ik moest nu twee verstandskiezen laten trekken of ik moest wachten en mijn verstandskiezen zouden zich in de wortel van de naastliggende kies gaan boren wat gepaard zou gaan met veel pijn. Oh.

Na lang wikken en wegen koos ik uiteindelijk voor de eerste optie.

Mijn verstandskiezen lagen, hoe kan het ook anders: zeer complex. Dit klusje moest operatief worden geklaard. Ze hadden de perfecte chirurg, die wist wel hoe die dit aan moest pakken en ik moest mij geen zorgen maken. Nadat hij de eerste verstandskies eruit had gehaald weigerde hij mij voor de andere kies te behandelen. Mijn enorme onrust en mijn uur durende geschreeuw, gekrijs en gegil kon hij niet nog een tweede keer aan en daarnaast had hij zich verkeken op de complexiteit van de complexe kies waardoor hij zich niet op de andere kies durfde te storten. Ik werd doorverwezen naar een andere kaakchirurg, een heel erg goede, hij was de beste die er was, heel rustig en heel lief, ik moest mij geen zorgen maken, dit zou helemaal goed komen.

Dat had ik eerder gehoord….

Toen de beste man mij ontmoette begon hij te twijfelen aan niet alleen zijn eigen capaciteiten, maar ook aan de mijne en toen hij zag hoe complex de complexe kies was kreeg hij nog meer bedenkingen. Hij stuurde me naar huis en weigerde mij te behandelen, ik wat te onrustig, te druk, te chaotisch en te gespannen. Hier ging hij zo niet aan beginnen.
De week erna mocht ik terugkomen mits ik 10 mg valium achter de kiezen had. Zonder valium zag hij het niet zitten om me te behandelen. 14 euro voor 10mg gaf me een heleboel hoop, dit moest goed spul zijn.
Ik weet niet of het aan mij lag, aan mijn paniekaanval, aan mijn adhd of aan de combinatie ervan, maar ik had net zo goed twee smarties kunnen opeten, dat was een stuk goedkoper geweest en had waarschijnlijk hetzelfde effect: namelijk geen.

Krijsend, hysterisch huilend en hyperventilerend heb ik op de tafel van de chirurg gelegen terwijl hij zo rustig mogelijk al neuriënd de tand eruit probeerde te snijden, boren en wroeten zonder me te laten merken dat hij er de grootste moeite mee had. Het had meer dan een uur geduurd maar uiteindelijk zat het erop, mooi. Dat klusje was geklaard. Punt, klaar, uit.

“Tot de volgende keer he Martha, als die kies van rechtsboven er ook uit moet”

e0c89cc6b96e58a0b4242bef95d55559Het voelde alsof hij me een high five gaf met een stoel in mijn gezicht, of een duwtje in de rug van de trap af. Alle lucht werd uit mijn longen gezogen en de paniek sloeg in als een bom: RECHTSBOVEN?!?! TERUGKOMEN?!?!

En zoals ik het altijd met dingen doe die ik moeilijk vind, deed ik dat deze keer ook. Ik draaide de rug naar het probleem toe en deed net alsof het niet bestond. Ik ben gewoon bijna twee jaar niet naar de tandarts gegaan want zolang hij niet zou zeggen dat er een probleem was, was er ook gewoon geen probleem: Opgelost dus!
Niet naar de tandarts gaan is toch niet echt de oplossing en dus heb ik mijn tandarts afgelopen vrijdag weer bezocht.
Hoi.
Mijn gebit was in orde, ik had het goed onderhouden en ik moest vooral zo doorgaan.

“Maar Martha, even over die verstandskies van rechtsboven….”

Tandarts heeft me de keus gegeven: Of ik laat de verstandskies van rechtsboven eruit halen, of ik doe het niet en laat over een paar jaar de verstandskies en de gewone kies die ernaast ligt allebei eruit halen… Halleluja.. In augustus mag ik weer..

Hoi kaakchirurg, ik ben Martha en ik vind dit een klein beetje spannend..