soms zit het tegen maar nu zit het mee

Het is altijd een wens van mij geweest om het gezinnetje van vriendje T en mij uit te breiden. Ik heb daar nooit een geheim van gemaakt. Een klein hummeltje erbij en dan uiteindelijk misschien zelfs ook nog wel een tweede. Het geslacht dat doet er niet toe, als het maar gezond is en zich goed voelt bij ons in huis, dat is het allerbelangrijkste als je het mij vraagt.

Ik had nooit gedacht dat het allemaal ineens zo snel zou gaan. Je hoort altijd dat het zo lang duurt en dat het allemaal niet vanzelf gaat enzo, en natuurlijk waren we al een tijdje ermee bezig en duurde het iets langer dan we hadden gedacht, maar toen ineens was het raak.

Donderdag avond kregen wij het goede nieuws dat ons gezinnetje zou worden uitgebreid met twee siberische herplaatsers. Een mooie meid van zeven en een kleine man van 4 maanden. De cattery waarbij we op de wachtlijst stonden zocht een goed huisje voor deze twee helden en wij waren de gelukkigen, soms zit het tegen, maar soms zit het ook heel erg mee. Wat een geluk ❤

Advertenties

kattenknuffeldag, lange wachtlijsten en adhd: echt een slechte combinatie

Vandaag is de kattenknuffeldag! Waarschijnlijk heeft de cattery de kattenknuffeldag in het leven geroepen om hun wachtlijst klanten niet te verliezen omdat het gemiddeld een jaar duurt voordat je kitten daadwerkelijk geboren is en het daarna nog ruim 3 maanden duurt voordat je je pasgeboren baby mee naar huis mag nemen.
De meeste couveuse kindjes mogen eerder met de ouders mee naar huis dan een pasgeboren baby poes, maar alles voor het welzijn van onze kitten dus hij mij hoor je niet klagen.

Hooguit zeuren
Over Hoelang het nog duurt
en of die acht wachtende die nog voor mij staan niet toevallig zijn gestopt met een poes te willen hebben ofzo.

Maar daar blijft het voor nu nog bij.

Mevrouw van de cattery kent mij natuurlijk nog niet en ik wil wel nog altijd heel graag een kitten van haar hebben dus ik bedwing mezelf om haar niet iedere week drie mailtjes te sturen met de vraag of ze denkt of we al bijna aan de beurt zijn.
Ik ben er onderhand namelijk achter gekomen dat als er geen kittens worden geboren, er ook weinig veranderd aan de samenstelling van de wachtlijst. Heel gek.

Mensen om me heen worden gek van de katten verhalen en vriendje vind het onnodig om iedere week naar de dierenwinkel te gaan want: Martha er zijn daar heus niet allemaal ineens nieuwe spullen bijgekomen en het duurt misschien nog tot september tot we de kat hebben.

Maar vandaag komen we dan toch een klein beetje dichter in de buurt!
Vandaag is de kattenknuffel dag!!
Ik sta ruim een jaar op de wachtlijst
en vandaag gaan vriend T en ik de katten en poezen ontmoeten die ergens dit jaar onze kitten gaan maken!

en nu maar hopen dat ik niet allergisch ben!!

mijn ervaring met sport en het hebben van ADHD

Voetbal, hockey, zelfs tennis, teamsporten (of eigenlijk alles waarbij je concurrerend met elkaar bezig bent), ik ben daar gewoon niet zo goed in, want ik-moet-winnen.

dit gaat ver
heel ver
en als ik niet win
ga ik ook ver
hysterisch ben ik

Als ik win of als ik verlies het maakt niet uit, beide keren ben ik hysterisch en ik-moet-winnen. Ik verander in een compleet ander persoon, ik herken mezelf niet meer. Ik heb mezelf niet meer in de hand en ik doe en gil, schreeuw, krijs zeg allemaal dingen waarbij het woord impulsief een understatement is.

Mijn ouders waren er al heel snel achter gekomen dat teamsporten niks voor mij zijn. Vandaar hun keuze om me op klassiek ballet te zetten. Met mijn roze schoentjes en mijn roze balletpakje stond de mini Martha iedere woensdag middag op de klassieke muziek te stuiteren en deed ik de oefeningen zeven keer zo snel als de rest.

Martha iets minder snel meid
Martha luister eens naar de muziek.
Martha stop eens even met praten
Martha sta eens even stil
Nee Martha stop, 1 rondje, je hoeft maar 1 rondje te draaien

Toen ik met een oefening bijna de kaak van mijn balletjuf had gebroken omdat ik in mijn enthousiasme omhoog was gesprongen terwijl zij met haar hoofd boven mij hing om me te helpen met het vinden van mijn innerlijke rust, en zij daarna even zelf haar impulsen niet meer zo goed kon remmen, had ik besloten dat ik misschien een andere passie moest zoeken. Ballet was het gewoon niet zo.

Ik mocht na 100 jaar zeuren uiteindelijk gaan paardrijden. Het was even zoeken om een geduldige instructrice passende manege te vinden, maar uiteindelijk is het gelukt.
Doink-doink-doink.
Het was voor C al snel duidelijk dat de groepsles niet zo voor mij was weggelegd en voor hetzelfde geld als de rest, kreeg ik bij haar de mogelijkheid om wekelijks privé les van haar te krijgen. Ze is mijn held, nog steeds.
Ze snapte mij en haar manier van les geven hielpen mij. Ik leerde en ik groeide en ik werd er beter in en eindelijk had ik het idee dat ik toch ook iets kon en dat er een clubje was waarbij ik er ook mocht zijn.

Het gaat niet alleen om de aap die het trucje moet leren, maar zeker ook om degene die de aap het trucje moet aanleren. Want als die het geduld ervoor kan opbrengen dan is er een heleboel mogelijk.

Bij mensen is dat eigenlijk net zo.

toen Laura Batstra het in RTL late night over adhd ging hebben was zelfs ik er even stil van

Hoewel een groot deel van de mensen om me heen nog altijd met een complete fanfare, glitterkanonnen en pompoms om me heen danst en me aanmoedigt om gewoon 4 keer per dag mijn medicatie te nemen omdat dat in mijn geval gewoon zoveel beter werkt, doe ik dat nu al ruim een jaar niet meer.
Die rustigere versie van mezelf vind ik wel heel leuk enzo, maar dat hoeft van mij niet perse langer dan een halve dag te duren. Dit komt vooral door de bijwerkingen want die zijn gewoon echt fucked up omdat ik van mijn creativiteit, mijn snelheid en mijn spontaniteit houd, ik wil dat niet missen en dan neem ik het dingen eruit flappen, de afkeurende blikken van mensen om me heen en de rest van de waslijst maar gewoon voor lief.

Ik hoor het Laura Batstra al tegen me zeggen: Dan heb je geen adhd. Als je zo goed mee kunt komen in de maatschappij, dan heb je geen adhd.
Ze zei zoiets namelijk tegen Katja Schuurman bij RTL late night en ik moet zeggen dat ik wel een beetje verbaasd was over de snelheid van haar conclusie.

Wie is zij dat ze een dergelijke conclusie over iemand kan trekken die ze amper een half uur heeft gezien? Als ik daar aan tafel had gezeten, had ze dat dan ook tegen mij gezegd?
Ik heb immers een baan, ik functioneer op mijn werk, slik mijn medicatie alleen wanneer het me uitkomt of wanneer het echt niet anders kan, ik heb een vriend en doe alsof ik een huishouden kan runnen.

Heb ik dan geen adhd?
Maakt de rest waar ik wel iedere dag tegenaan loop dan allemaal niet meer uit?

Ik vind die conclusie een beetje gek..

Ik denk dat er vrijwel niemand vraagtekens bij mijn diagnose zal zetten. Het is voor iedereen die mij ziet duidelijk dat ik mijn diagnose terecht heb gekregen en toch kreeg ik een heel ongemakkelijk gevoel toen ik Laura Batstra op televisie zag verschijnen en naar haar verhaal luisterde want zij zou mijn diagnose waarschijnlijk wel onterecht vinden. Mijn diagnose zou volgens haar waarschijnlijk voortkomen uit een intolerante maatschappij en een psychiater die volgens haar toch eigenlijk heel subjectief een conclusie trekt. Ik hoor volgens haar eigenlijk geen diagnose te hebben omdat ik toch eigenlijk best heel aardig mee kan komen in de maatschappij: ik heb toch een baan enzo..

Huh?
Ja dat bedoel ik.

Ik snap wel dat ze woede bij een groep mensen opwekt. Want hoewel ik het best met een aantal van haar standpunten eens ben, voelde ik me tijdens haar interview op sommige momenten ook best gepasseerd en niet serieus genomen.

Ik vind dat jammer Laura, ik vind het heel erg jammer dat je zo’n conclusie(s) trekt en je in mijn ogen eigenlijk maar heel weinig begrip toont voor de groep mensen die er iedere dag de gevolgen van ervaren. Ik vind dat je meer begrip zou mogen hebben en meer inlevingsvermogen zou mogen tonen. Hoe kun jij over een ander beslissen of de diagnose terecht is of niet, terwijl hier vaak een heel uitgebreid onderzoek aan vooraf is gegaan.
Het kwetst mij als persoon Laura en ook al vind jij misschien van niet: ik heb echt wel adhd. 

hoera daar gaan we weer, adhd en sinterklaassurprises, ik heb gewoon andere hobby’s

Jawel hoor de loodjes bij mijn schoonfamilie voor de sinterklaarsurprise zijn weer getrokken en ik heb natuurlijk het geluk dat ik iemand heb getrokken die ik ongeveer vier keer in mijn hele leven heb gezien. Ga daar maar eens een gedicht over schrijven.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik die hele surprise avonden ieder jaar sowieso als een behoorlijke uitdaging zie. Plannen is niet mijn sterkste kant wat de voorbereidingen niet zo ten goede komt en vervolgens is het op de avond zelf vooral lang zitten, nog langer naar gedichten luisteren en heel veel doen alsof je alles leuk vind terwijl je eigenlijk na gedicht één en surprise twee al bent afgehaakt met opletten. Ik ben gewoon niet zo goed in dat lange zitten en ik heb altijd het idee dat ik wat sneller verveeld raak dan de mensen om mij heen…

Vorig jaar was een succes, ik had het maken van mijn surprise zo lang uitgesteld dat ik uiteindelijk geen tijd meer had en in paniek raakte en huilend in een hoekje zat te bidden of er asjeblieft een atoombom op mij ons huis kon vallen zodat de sinterklaas stress gedaan zou zijn. Zoveel paniek in een mensen lichaam kan niet goed zijn. Daarom besloot ik dat de surprise van dat jaar niks was en niks zou worden en dat ik gewoon ziek thuis zou blijven en lekker de hele avond in mijn eentje netflix films zou gaan kijken, lekker struisvogelen, niks mis mee. in plaats van alles op alles zetten om mijn surprise te redden ben ik naar de paarden gegaan en deed ik net alsof ik mijn leven op orde had.

De dag erna was mijn surprise plotseling op wonderbaarlijke wijze toch klaar en zaten we in de auto op weg naar de schoonfamilie waar ik de grootste complimenten kreeg over hoe mooi ik die surprise had gemaakt. Het was het pronkstuk van de avond.
“Jeetje daar heb je echt veel tijd in gestoken he Martha! Prachtig, echt geen laatste minuten werk dit! Dit hadden we echt niet van jou verwacht!”
“haha ja, was inderdaad veel werk, ja ach wat zal ik zeggen, het is vooral een kwestie van op tijd beginnen he.”

Dit jaar heeft vriendje heel streng gezegd dat hij me niet meer uit de brand zal helpen. Ik moet het echt zelf doen en daarom ben ik maar alvast aan het gedicht begonnen.

Hoi je huidskleur is zo lekker bruin
Je zont graag in de tuin
Sint wist het daarna ook niet meer en mijn concentratie is op en eigenlijk vind ik gedichten maken sowieso een beetje stom en ken ik je ook gewoon niet zo goed behalve dan dat je lekkere kip kunt klaarmaken dus hou dat vast en ga zo door. Laten we aan de hapjes ronde beginnen want ik heb honger.

Zo die is klaar, nu alleen de surprise zelf nog.

de radiostilte die iets langer duurde dan de bedoeling was.

Hoi ik ben Martha
Wie?
Haha.. ja precies dat, sorry het is een tijdje stil geweest, oeps.

Het is een tijdje stil geweest hier op de blog. Ik moet eerlijk toegeven dat ik al heel trots op mezelf ben als ik ga werken, twee keer per dag mijn tanden poets, een grote mensen maaltijd op tafel zet in de avond en op tijd de was draai zodat ik schone onderbroeken en sokken in de kast heb liggen.
Meer dan eens komt het voor dat ik het 1 en ander skip omdat mijn concentratie het laat afweten en draag ik noodgedwongen twee dagen achter elkaar dezelfde sokken.

Ik vergeet nog wel eens dat het vlees in de pan ligt te bakken terwijl ik naar babykattenplaatjes op Pinterest kijk en wanneer je begint te ruiken dat er iets niet helemaal klopt in de keuken is het vaak gewoon net een tikkeltje te laat. Het komt ook  regelmatig voor dat ik de groenten gewoon ben vergeten te kopen of dat de aardappelen ineens op blijken te zijn uh oeps, waar ging het mis.
De rest van de voedsel details zal ik jullie besparen want dan verlies ik denk ik volgers. Gelukkig heb ik wel een levensvoorraad aan pakken rijst en spaghetti in de kelderkast staan omdat ik ze weken achter elkaar structureel van de supermarkt mee naar huis sleepte in de overtuiging dat het op was.

Een huishouden runnen, werken, sporten en dan ook nog adhd hebben is soms een uitdaging en dat alles bij elkaar kost me soms zoveel doorzettingsvermogen en concentratie dat ik in de avond over het algemeen kwijlend op de bank lig en kijk naar programma’s als spangas, brugklas en achter gesloten deuren omdat programma’s met daadwerkelijk niveau op dat moment te hoog gegrepen zijn en ondertiteling in de avond voor mijn adhd hoofd echt teveel gevraagd is. Au, heel pijnlijk dit.
Soms probeer ik wel eens een boek te lezen maar meestal ben ik op het eind van de pagina vergeten wat er in het begin ook alweer stond en hou ik het boek daarom maar meer vast om interessant te doen als vriendje van zijn werk thuis komt.

Ik zal even een snelle up date geven van mijn leven:
Ik heb nog altijd een baan en ik vind het ook nog altijd super leuk.
Ik sta al een jaar op de wachtlijst voor een Siberische kat. Dit omdat ik het dagelijks leven nu al niet geregeld krijg dus ik een huisdier erbij nemen een top plan vond en ik verheug me er echt super erg op, poesje mauw kom maar gauw!
En verder kan ik nog altijd niet met geld omgaan, snap ik nog altijd niet hoe ik in slaap moet vallen in de avond en ben ik mezelf nog altijd aan het overhalen om toch echt eens te gaan beginnen met die Yoga omdat dit goed zou zijn in mijn zoektocht naar rust.

Ik ga proberen om weer iets vaker een blog te posten en mocht je nu denken joh Martha kun je daar eens iets over schrijven, dan hoor ik dat graag.

Hiep hiep hoi, tot snel!

7 dingen die mijn adhd versterken

Ik heb altijd adhd en ik zal altijd drukker, impulsiever en ongeconcentreerder zijn dan gemiddeld Nederland, vandaar waarschijnlijk die diagnose. Dat is niet erg, ik heb dat best heel aardig onder de knie gekregen en als ik het even niet onder de knie heb dan hebben ze daar een pilletje voor uitgevonden, ideaal.
Hoewel ik altijd adhd heb en altijd adhd zal hebben, zijn er bepaalde momenten of omstandigheden die mijn adhd in een mum van tijd versterken. Hieronder heb ik mijn grootste zeven op een rijtje gezet:

1. Suiker.
Het lijk heel cliché maar het is echt zo. Snelle suikers helpen me echt niet met rustig worden of rustig blijven.

2. Onduidelijkheid.
Als dingen onduidelijk zijn begin ik te draaien, te wiebelen en met mijn benen te bewegen. Onduidelijkheid versterkt mijn adhd kenmerken.

3. Zenuwen of ongemakkelijke momenten.
Zenuwen of ongemakkelijke momenten maken me onrustig. Ik ga gekke dingen doen en gekke dingen zeggen. Er gaan dingen over de tafel of over de grond en ik kan mijn impulsen echt veel minder goed remmen waardoor ik belachelijk onzinnige grapjes begin te maken om de spanning te laten zakken wat meestal alleen maar averechts werkt.

4. Veel mensen bij elkaar.
Veel mensen bij elkaar in 1 ruimte met mij erbij maakt mij vaak drukker en onrustiger. Mijn prikkelverwerking raakt overwerkt door de hoeveelheid aan prikkels die tegelijk binnenkomt en mijn adhd besluit dat die het beste voor mij weet hoe die dit aan moet pakken. Doink doink.
Ik kan geen gesprek meer voeren omdat ik door alles wordt afgeleid, mijn onrust neemt toe en ik ben vaak net zo verbaasd als de mensen om me heen over hetgeen dat ik zeg.

5. Feestjes.
Knipperende lampen, harde muziek en veel mensen. Ja echt hoor, ik weet zeker dat feestjes leuker zijn als je adhd hebt.

6. Een leuk vooruitzicht.
Als ik een leuk vooruitzicht heb en ik me daarop verheug zul je het merken. Het versterkt alle adhd symptomen en hoe dichter het leuke vooruitzicht in de buurt komt, hoe drukker, afgeleider en impulsiever ik word.

7. Het moment na een hyperfocus of het moment dat mijn medicatie is uitgewerkt.
Na een periode van super concentratie en super rust, komt de piek. BAM het moet er gewoon uit ofzo. Ik heb echt even nodig om al die energie er weer uit te krijgen en me ergens op concentreren hoef ik niet eens te proberen.

Tumtumtummm is het herkenbaar of hebben jullie aanvullingen? Altijd welkom!