mijn adhd diagnose is geen excuus, het is een verklaring

“Het is geen wonder dat elk pseudomedisch label in dank wordt aanvaard, zodra je leven geen succesverhaal is #adhd #autisme etc.” 

36f0cce6ee22052a1f2841885b9640b7En bedankt. Ik snap niet waar zulk soort uitspraken vandaan komen, ik heb geen idee waarom deze beste man met een beetje dure woorden interessant probeert te doen en een tweet als hierboven op het internet los laat waarin echt he-le-maal niks van begrip te lezen valt. Ik word er doodmoe van hoe iedere bouwvakker, economicus en manager ineens precies weet hoe de vork in de steel zit. Zij hebben namelijk een buurvrouw die een neefje heeft en de hond daarvan heeft een zusje en dat zusje woont in een gezin waarvan het jongste meisje adhd heeft en zij is eigenlijk helemaal niet zo druk want als ze slaapt hoor je haar vrijwel niet!

Het is niet alleen dat ik iets drukker ben of dat ik soms iets vergeet en dat ik daarom adhd heb. Het is niet zo dat ik op zoek ging naar een excuus omdat mijn leven geen succesverhaal zou zijn, of zodat ik voortaan ongestoord door mensen heen zou mogen praten.
Ik zocht hulp omdat mijn functioneren haperde, omdat ik de aanwezige kansen niet kon benutten. Ik viel op en ik viel uit.
Ondanks hulp en begrip van mensen om me heen en ondanks echt heel hard werken, waren er heel normale dagdagelijkse dingen die ik niet onder de knie kon krijgen.

Toen ik naar de GGZ ging, zocht ik geen excuus, ik wilde ook geen aandacht, ik wilde hulp. Ik heb in het begin tegen bijna niemand gezegd dat ik een diagnose als adhd had omdat ik niet wilde dat ik daardoor anders behandeld zou worden of omdat ik niet wilde dat mensen dachten dat ik een excuus zocht, maar even een news flash: adhd had ik toch. Ook zonder dat ik het uitsprak.

Ik ben ervan overtuigd dat vrijwel iedereen op het einde van de dag graag bij de grote groep wil horen, niemand wil er continue buiten vallen. Iedereen wil als persoon zijnde geaccepteerd en gewaardeerd worden gewoon voor wie die is.
Met hard werken kun je heel veel dingen bereiken, maar ook met hard werken krijg je die typische en hardnekkige adhd gedragingen niet uit jezelf. Een beetje druk zijn is niet hetzelfde als het hebben van adhd, adhd is veel meer dan dat.

Ik heb een adhd diagnose gekregen omdat ik adhd heb, net als dat iemand de diagnose slechthorend krijgt omdat die minder goed kan horen of dat iemand de diagnose slechtziend krijgt omdat die minder goed kan zien. Die diagnoses zijn ook niet “pseudomedisch” en worden ook niet gezien als een excuus. Het zijn diagnoses die dingen helpen verklaren en die de juiste zorg mogelijk maken.

een adhd onderzoek: Hoe ziet dat er uit? 

c505b462c274e1cf4645f216c61e55e6

Toen ik nog geen diagnose had, heb ik het internet afgezocht naar hoe een dergelijk onderzoek er eigenlijk uitziet en omdat ik persoonlijk vond dat er bar weinig te vinden was, had ik besloten dat ik er op een dag zelf anders wel een blog over zou schrijven voor de mensen die net als mij het internet afstruinen naar haast onvindbare informatie. Excuses voor de lengte van deze blog.

Ik lees regelmatig dat er tegenwoordig zo snel een label op iemand wordt geplakt, dat er amper onderzoek naar wordt gedaan en dat ze het vaak al na 1 gesprek vaststellen, ik weet natuurlijk niet hoe het er bij anderen aan toe is gegaan, misschien dat het in België heel anders is, maar bij mij was het echt niet na 1 gesprek besloten. Ondanks dat ze er vrij zeker van waren dat er sprake was van adhd, moest ik door de malle molen van onderzoeken heen. Ik kan je vertellen, het is gemakkelijker en sneller om een pakje boter te kopen in de supermarkt dan om een adhd diagnose te krijgen binnen de GGZ.

Mijn adhd onderzoek bestond uit verschillende onderdelen verspreid over ongeveer vier weken:

1. Kennismaking
Nadat je van de huisarts wordt doorverwezen naar een GGZ instelling, duurt het ongeveer een eeuwigheid (bij mij drie maanden) voordat je op gesprek mag komen. De wachtlijsten binnen de GGZ zijn echt waanzinnig lang, dus als je denkt dat je over drie jaar misschien in de problemen gaat komen vanwege je adhd of autisme of wat dan ook, stel ik voor dat je op tijd aan de bel trekt. Ik wilde graag hulp hebben bij het halen van mijn eindexamenjaar, maar tegen de tijd dat ik de diagnose kreeg, waren mijn examens al geweest.
Het begin gesprek bestaat vooral uit “hoi”, “hoe gaat het” en “waar loop je tegenaan” vragen. Ze observeren hoe je zit te wiebelen en gaan een eerste standaardvragenlijst af om te kijken of je in aanmerking komt voor een adhd-onderzoek.
Ding-ding-ding, door naar de volgende ronde? Dan kom je op de volgende wachtlijst te staan. Dit is per instelling anders, bij mij duurde deze tweede wachtlijst ruim vier maanden.
De rest van mijn onderzoek werd door iemand anders uitgevoerd.

2. Adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten
Na de tweede wachtlijst begint de malle molen van de onderzoeken. Bij mij begonnen ze met een miljoen aan adhd vragenlijsten over vroeger en nu. Let er even op dat je goed leest of het over het heden of over het verleden gaat, want ik heb gewoon in het wilde weg kruisjes zitten zetten zonder te lezen over welke tijd het eigenlijk ging. Concentratieproblemen: check. Impulsiviteit: check.

Eigenlijk heb je na 10 vragen van 1 lijst alle vragen van alle lijsten wel gezien want ze zijn allemaal hetzelfde, een beetje zoiets als:
– Ik voel me vaak onrustig
– Ik heb moeite om mijn aandacht bij een gesprek te houden
– Ik doe dingen zonder na te denken
– Mensen zeggen mij vaak dat ik te veel praat

Na het invullen van al die vragenlijsten mag je door naar onderdeel drie. Hoera, nog een vragenlijst!

3. De MMPI-2 vragenlijst. Een vragenlijst over de rest van je psyche met iets van een miljoen vragen
Deze vragenlijst was echt fantastisch #not. Het was een draak van een vragenlijst met echt meer dan 500 vragen ofzo (wat serieus?!). De bedenker van de vragenlijst leed waarschijnlijk aan iets van dementie of Korsakov aangezien iedere gestelde vraag verderop nog minimaal 7 keer terug komt. Als je nog geen suïcidale neigingen hebt, krijg je die wel van deze vragenlijst.

Het zijn echt van die feel-good-vragen als van:

  • De wereld zou beter af zijn zonder mij
  • Ik denk vaak aan de dood
  • Ik heb het idee dat ik word achtervolgd
  • Ik voel me schuldig
  • Ik speelde vroeger veel met de poppen
  • Ik voel me vaak waardeloos

Schrik ook niet van de uitslag want volgens mij komt er bij iedereen wel iets uit en iedereen heeft wel kenmerken en trekjes van welke persoonlijkheidsstoornis dan ook. Maar hey daarvoor kwam je niet, dus we gaan door naar onderdeel vier, nog een vragenlijst!

4. De executieve functie vragenlijst
Vragenlijsten zijn in de GGZ helemaal hip en daarom krijg je ook nog een vragenlijst over de executieve functies mee naar huis. wow wacht, welke functies? Eentje voor jezelf en eentje voor je ouders. Hierin staan vragen als:

  • Kan om kleine dingen emotioneel reageren
  • Heeft moeite met zelfstandig aan de slag te gaan
  • wordt moe
  • raffelt dingen af
  • is impulsief
  • kan slecht tegen veranderingen

Waar deze vragenlijst dan weer goed voor is weet ik ook niet, bij mij besloten ze in ieder geval aan de hand van deze vragenlijst dat ik naast overduidelijk adhd misschien ook wel in aanmerking zou komen voor autisme en er werd me geadviseerd om daar ook naar te laten kijken: Lieve lezers let goed op want dit is een valstrik, trap er niet in. Waarvoor kwam je? juist! Een adhd onderzoek! Je wil een antwoord op de vraag of je misschien adhd hebt, de rest is niet belangrijk want daarvoor kwam je niet, dat was niet je vraag dus we gaan door naar onderdeel vijf: het gesprek.

5. Gesprek met mij
Naast vragenlijsten zijn ze in de GGZ gek op persoonlijke gesprekken. Ook al heb je een zelfde gesprek al bij punt één gevoerd, je mag toch echt nog een keer dezelfde vragen gaan beantwoorden.
Schrik niet want dit is wel een typisch psychologen dingetje. Dossiers zijn voor hun niet nodig. Ze willen je liever eerst persoonlijk leren kennen voordat ze dezelfde informatie gaan lezen die ook in het dossier staat. Ik snap het nut van een dossier bij de GGZ eerlijk gezegd ook niet want het wordt toch niet gelezen. Volgens mij snappen die psychologen en psychiaters niet hoe vermoeiend het is om continue hetzelfde verhaal te vertellen, maar goed: Er worden vragen gesteld over hoe het met je gaat, waar je tegenaan loopt, waarom je denkt dat het misschien adhd is en tussendoor observeren ze alles wat je doet en zegt. Wanneer ze driftig gaan schrijven weet je dat je iets gezegd hebt dat blijkbaar van belang was, maar deze door hun pas ontdekte informatie houden ze voor zichzelf en krijg je teruggespeeld bij punt negen.

6. Gesprek met mijn moeder erbij
Na het gesprek met jou alleen, komt er een gesprek met jou en 1 van de mensen die jou goed kennen, liefst je vader of moeder. In mijn geval, ging mijn moeder mee. Het gesprek met mijn moeder erbij was bij mij echt briljant. Mijn moeder geloofd namelijk niet in adhd (of in autisme, of in welke andere stoornis dan ook) en ze vind vooral dat ik de leukste dochter van de wereld ben. Dus ja, dat schiet echt op. In de ogen van mijn moeder ben ik wat drukker maar dat gaat vanzelf wel over, ik moet gewoon tot 10 leren tellen en ik moet wat harder mijn best doen om me te concentreren. Maar ik heb zeker geen adhd want dat bestaat niet.
Het verloop van een dergelijk gesprek, is voor iedereen natuurlijk anders maar in feite is het een herhaling van punt één en vijf alleen dan met moeder, vader of andere bekende erbij.

7. De concentratie test
Als je de vragenlijsten en gesprekken hebt gehad, mag je eindelijk dingen gaan doen: Bij mij begonnen ze met de concentratie test. Ik had er echt zin in, hoewel het achteraf een beetje tegenviel. Ik geloof niet in concentratie testen op die manier. Ik zal even uitleggen hoe dat eruit zag:

Omcirkel alle letters die geen p zijn (ofzoiets)
p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b

Vervolgens zat ze ernaast met een stopwatch om de tijd te meten…..

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar hou een stopwatch voor mijn neus en maak er een wedstrijdje van en mijn hyperfocus is geactiveerd. Dit gegeven hoefde ik niet uit te leggen, onderzoeker G was slim genoeg om deze conclusie zelf te trekken.

Na het testen van je concentratie, komt het einde in zicht. Je intelligentie is aan de beurt om getest te worden bij punt acht.

8. De IQ test
Ik zag zelf gigantisch op tegen de IQ test. Ik wilde deze test eigenlijk niet doen omdat mijn zelfvertrouwen al niet zo groot is en een slechte score doet gewoon een beetje pijn. Toch was de IQ test een verplicht onderdeel van het adhd onderzoek.

De IQ test zag er ongeveer zo uit:
Je zit aan een tafeltje, tegenover je zit een onderzoeker en verder proberen ze de ruimte zo prikkelarm mogelijk te houden: de airco stond aan maar echt koeler werd het er niet van, de vrachtwagens reden langs, het was die dag ongeveer 35 graden en zij haalde om de haverklap adem. Ik ben sowieso al niet zo goed in een testsituatie en ik word al onzeker van de vraag hoeveel is 1+ 1 dus dit onderzoek was echt een appeltje eitje voor me…

Er werden oefeningen gedaan als:

  • Noem het tegenovergestelde woord
  • Welke hoort niet in de reeks thuis
  • Iets met voetbalplaatjes en onthouden van iets (ik heb geen idee meer)
  • Leg het figuurtje dat op papier staat na met de blokjes

Tijdens de test werd er opnieuw driftig geschreven, de vragen die je stelde, de dingen die je zei en jou manier van doen en laten: alles werd opgeschreven. Alsof het zonder die extra druk niet al spannend genoeg was.

Maarrrrrr gefeliciteerd, je hebt nu alle onderdelen van het adhd onderzoek gehad en de uitslag is nabij.

9. De uitslag tumtumtummmm
En dan uiteindelijk als je door de hele heisa heen bent gegaan, krijg je een gesprek waarin ze in ongeveer een half uur vertellen wat er allemaal mis met je is.
Grapje 
Nee geen grapje
Eigenlijk is het echt zo. 

Jij kwam met de vraag of je misschien adhd hebt en zij komen met het antwoord dat je in mijn geval kenmerken vertoond van autisme, een angststoornis, een persoonlijkheidsstoornis en het IQ hebt van een badeend en o ja je hebt ook adhd het onoplettende type, nee adhd het hyperactieve type, nee ook niet, wacht even kijken: oh adhd het gecombineerde type, ja dat was het. Martha je hebt adhd het gecombineerde type en we raden je echt aan om medicatie te slikken en we adviseren verder onderzoek met name rondom dat stukje autisme.
Oke dit bovenstaande is misschien een klein beetje overdreven, maar duidelijk moge zijn dat, bij de instelling waar ik zat, het gesprek met de uitslag een beetje pijnlijk en shockerend was en/of voelde en ik had een week nodig om het te laten bezinken. Wel stond er nu op papier dat ik adhd heb. De vermoedens werden bevestigd en de diagnose was definitief.

Weet je het maakt niet uit wat ze allemaal over je zeggen want bij iedereen komt wel iets uit een dergelijk onderzoek naar voren, iedereen heeft wel ergens kenmerken van en het is slechts een moment opname geweest. Je hebt antwoord gekregen op de vraag waarvoor je kwam en daar ging het uiteindelijk allemaal om en vanuit daar kunnen ze je eindelijk de hulp geven die je nodig hebt.

Dit was hoe het adhd onderzoek er in een notendop bij mij uit heeft gezien, ik besef dat dit niet bij iedere instelling precies hetzelfde zal zijn, maar het is zeker niet zo dat je na 1 gesprek met de psycholoog al een diagnose hebt en als dat wel zo is, adviseer ik je om naar een andere instelling te gaan.

 

ik heb adhd dat is niet erg

Weet je ik doe mijn best. Misschien denk jij dat ik dat niet doe, of dat ik het niet probeer, maar dat is niet zo want ik doe wel mijn best en ik probeer het wel. Iedere dag opnieuw probeer ik het om normaal te zijn en om niet zo op te vallen als ik ergens ben.

Ik probeer het om niet te snel te praten, om mensen aan te kijken, om eerst te denken en dan pas te doen. Ik probeer om niet de hele tijd te bewegen en ik doe mijn best om naar jou te luisteren in plaats van door je heen te praten, maar word niet boos als dat een keer niet lukt want misschien dat sommige dingen voor jou gemakkelijk of vanzelfsprekend zijn, voor mij zijn ze dat niet.

35696dea9372b97c7e0addf8433b496cIk ben de opmerkingen en de blikken van jullie onderhand wel gewend geraakt, maar leuk vind ik dat niet altijd. Ik snap ook wel dat ik soms druk ben en dat ik teveel praat, maar ik doe dat niet expres.

Net als jij ben ik ook maar gewoon geboren zoals ik ben. Ik laat jou zijn zoals jij bent, misschien moet je mij ook proberen te laten zijn zoals ik ben. Gewoon mij met mijn adhd. Probeer de adhd niet uit me te krijgen want dat gaat niet. Ik ben ik en ik heb adhd, hoe hard je ook zucht of hoe veel je ook moppert, mijn adhd gaat daar niet mee weg.
Uiteindelijk denk ik dat je alleen maar gelukkig kunt zijn als je jezelf kan en mag zijn, ik denk dat dat voor jou geldt, maar ik denk dat dat ook voor mij geldt.
Dus wanneer je de volgende keer wil zuchten en iets over mijn onrust wil gaan zeggen, haal dan eerst even adem en denk aan wat ik hierboven heb geschreven. Ik héb adhd, ik bén het niet, ik ben veel meer dan dat.

adhd: 10 meest gehoorde opmerkingen

1. Hou eens op met dat gewiebel.
*zucht*

2. Laat mij dat maar doen
Mijn omgeving is ervan overtuigd dat ik geen dingen kan maken, behalve dingen kapot maken dan: bedankt voor het vertrouwen, dat doet goed. Ik weet dat ik de deurklink verkeerd om heb gehangen en dat ik het bed van vriendje doormidden heb gebroken maar dat wil nog niet zeggen dat ik niks kan.

3. Ben nu toch eens stil
Het maakt niet uit of er nog zes andere mensen aan het praten zijn want IK moet nu toch echt eens stil zijn: Nee, gewoon nee.

4. Praat eens wat zachter
Vooral als iemand het zegt terwijl het verhaal net richting de climax gaat.. Het is knetter irritant en ongelofelijk frustrerend niet leuk als je dat doet en het komt het verhaal ook niet ten goede dus gewoon: niet doen.
60b1a4af16932dd9db2972818c166716
5. Praat eens wat langzamer
Laat me toch gewoon mijn verhaal vertellen zonder me de hele tijd te onderbreken, zo schiet het toch niet op! Luister jij maar gewoon iets sneller.

6. Let eens op met wat je doet
Toevallig let ik heel erg goed op alles dat er om me heen gebeurt.

7. Je bent echt hypocriet
Ik weet dat ik de hele tijd met de pen loop te tikken en dat ik de pen door je strot wil boren als jij dat andersom doet, en ik snap dat dat misschien heel hypocriet overkomt, maar ik kan er niks aan doen, het is mijn hyperactiviteit vs mijn prikkelgevoeligheid.

8. Kun je niet gewoon even wachten?
Nee, dat kan ik niet.

9. Leer nou toch eens tot 10 tellen voordat je reageert
Bedankt voor de tip, die is nieuw, vanaf morgen zal ik dat direct doen.

10. Doe gewoon wat harder je best
Je moest eens weten.

ik ben adhd en dit is wat ik jou wil vertellen

Hoi allemaal, mijn naam is adhd. Ik sta bekend om mijn gebrekkige focus, mijn drang om te bewegen en mijn impulsiviteit. Niet iedereen heeft mij bij zich, maar ik beloof je dat als ik bij jou ben, ik er ook altijd voor je zal zijn. Waarom ik er ben weet ik zelf ook niet altijd precies. Misschien ben ik er omdat je vader of moeder mij ook heeft, maar misschien ben ik er ook gewoon alleen maar omdat dat nu eenmaal zo is.666413e6944c70d37d713164994d1afe

Ik ben je grootste frustratie maar ik ben ook je beste vriend.
Ik ben je grootste valkuil maar ik ben ook je beste kwaliteit.

Ik zorg ervoor dat jij altijd wil blijven bewegen, dat je veel te hard en veel te snel praat en dat je soms heel moeilijk uit je woorden kunt komen maar ik zorg er ook voor dat jij heel snel kunt denken, altijd wel een grapje kunt verzinnen en van vrijwel alles enthousiast kunt worden. Ik help jou om extra van dingen te kunnen genieten, om spontaan te zijn en om steeds opnieuw door te zetten.

Ik ben adhd, ik doe mijn best om je niet al te veel tot last te zijn want eigenlijk wil ik gewoon heel graag een stukje van jou zijn. Ik vind het heel erg jammer om te zien dat je boos op me bent als ik er weer eens voor gezorgd heb dat je dingen hebt gezegd die je beter niet had kunnen zeggen en ik vind het nog veel erger om te horen dat je zegt dat je wenst dat ik er nooit was geweest.
Ik weet dat ik je soms tot last ben, dat het door mij komt dat mensen jou soms vreemd aankijken, dat je door mij per ongeluk dingen kapot maakt en dat je door mij altijd alleen hebt moeten zitten toen je nog op school zat. Dat spijt me heel erg, maar vergeet asjeblieft niet dat ik ook goede dingen voor je heb gedaan want misschien komt het wel door mij dat je met zoveel passie je werk kunt uitvoeren, dat je ergens 100% voor kunt gaan en dat je intuïtie zo sterk is, want ben eerlijk: jij hebt de dingen om je heen echt wel sneller door dan de meeste anderen.

Weet je, ik doe het ook niet expres. Ik heb hier ook niet voor gekozen. Ik weet dat je soms ongelukkig van mij wordt, maar ik kan daar niks aan doen. Ik ben nu eenmaal adhd en ik ben zoals ik ben. Als ik een wens zou mogen doen, dan zou ik wensen dat je me accepteert voor wie of wat ik ben. Gewoon een klein stukje van jouw persoonlijkheid.
Ik maak onderdeel uit van jouw bestaan, niet meer en niet minder dan dat. Zie niet alleen wat je door mij niet kunt, maar zie asjeblieft ook wat je door mij wel kunt.

Wat zou het mooi zijn als wij op een dag samen door één deur kunnen gaan en dat jij heel misschien net zo trots op mij kunt zijn als dat ik altijd al op jou ben geweest.

Lieve groetjes,
jouw adhd.

acht dingen die je niet moet zeggen tegen iemand met adhd

Voor degene die mij nog niet zo goed kennen, ik heb adhd, verassing. Ik ben er goed in, in dat adhd hebben, dat moge duidelijk zijn. Hoewel ik er in het dagelijks leven er over het algemeen niet bijzonder veel over zeg of vraag, krijg ik genoeg opmerkingen en tips waar ik toch eigenlijk niet zo op zat te wachten. Ik heb er acht verzameld. Misschien dat iemand van jullie er wel iets mee kan.

  1. Adhd bestaat niet.
    En bedankt, aids en depressies ook niet zeker? 
  2. Suikervrij, dat zou voor jou pas echt goed zijn.
    Goed idee. Ik denk inderdaad dat wanneer ik de suiker uitban, ik geen adhd meer heb. Ik zal die boterham met Nutella in de ochtend laten staan, want die doet het hem natuurlijk.  
  3. Ik heb gelezen dat een slaaptekort ook adhd veroorzaakt, misschien moet je eerder
    naar bed gaan.f1eeb2d0d1995df0dc2980169ae597b2
    Tuurlijk, leer je me dan ook gelijk hoe ik mijn hoofd leeg maak en eerder in slaap val? 
  4. Je lijkt wel een klein kind.
    Ja, dat wilde ik graag horen, dankjewel. Ik ben me er pijnlijk genoeg bewust van dat ik niet altijd even goed binnen de norm pas, daar hoef je me niet met zo’n lullige opmerking op te wijzen.
  5. Ben je je pilletje vergeten?
    Ja, wat is jou excuus?
  6. Tegenwoordig heeft iedereen adhd.
    Tegenwoordig is blijkbaar iedereen psychiater. 
  7. Als ik alleen met je ben kan ik wel heel rustig met je praten, dus je kan het wel.
    Tuurlijk, ik kan alles, je hebt me door, eigenlijk probeer ik gewoon niet hard genoeg. Het zal vast niks met mijn prikkelverwerking te maken hebben. 
  8. Zo moeilijk is het niet hoor.
    Weet ik, ik ben pas twee jaar met medicatie, psychiaters, psychologen, gesprekken en trainingen bezig gewoon omdat ik tijd over heb en graag in contact wil komen met andere mensen. 

Zijn ze herkenbaar voor jullie? Aanvullingen zijn natuurlijk hartstikke welkom!

stop denk doe

20692004af508f1ccd1c6f4e207e240cAls je nog geen stoornis hebt, dan krijg je die wel op het moment dat je in de wachtkamer bij mijn psycholoog moet wachten. De radio staat standaard op een zender met klassieke muziek die waarschijnlijk rustgevend moet zijn maar die bij mij alleen maar op mijn zenuwen werkt. Terwijl het strijkorkest bezit probeert te nemen van het laatste beetje zelfbeheersing dat ik heb, hoop ik vooral dat psycholoog me snel op komt halen, tikkend met mijn vingers en klakkend met mijn tong probeer ik vooral te doen alsof ik eigenlijk normaal ben. Het scheelt dat in de wachtkamer van de psycholoog iedereen de weg kwijt is.

Martha, ga je mee?
JA! GRAAG!!

“Dus Martha vertel eens hoe het gaat, je bent begonnen met medicatie heb ik gelezen?” Vroeg meneer de rust zelve me.
Het was een serieuze vraag en ik probeerde echt om de vraag goed te beantwoorden, weet je wel zoals mensen zonder adhd dat zo mooi kunnen, maar na een halve zin kwam ik tot de pijnlijke conclusie dat dat toch eigenlijk iets te hoog gegrepen was. Terwijl ik vertelde over het werk, over mijn collega’s en over mijn blog sloot ik af met het feit dat medicatie echt heel erg goed werkt.
Psycholoog is een heel erg slimme man, hij heeft röntgen ogen en kan super goed observeren, hij wist zelfs dat ik vandaag geen medicatie had genomen.  Als je dat na minder dan 5 minuten al weet ben je echt een hele goede psycholoog.

Adhd met een grote H, zo noemt hij het.
Martha, zo noem ik het.
Waarschijnlijk bedoelen we hetzelfde.

Welk doel wil je met deze training bereiken? Vroeg hij me.
Over een half jaar adhd vrij zijn natuurlijk. Antwoordde ik.

Psycholoog stelde voor om het doel concreter te maken. Omdat ik concreet een goed woord vind, mijn psycholoog mooie blauwe ogen heeft en hij ook nog leuke gebaren gebruikt wanneer hij verteld, besloot ik dat dat een goed idee van hem was.
“Misschien ben ik soms een beetje druk en misschien ben ik soms een beetje impulsief en misschien kan ik niet zo goed plannen enzo maar dat is niet zo heel erg want ik heb mensen om me heen die me daarmee helpen”

“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Psycholoog vroeg mijn bevestiging of hij dit goed gehoord had en ik knikte dat hij dit inderdaad goed gehoord had. Ik kon nu concluderen dat er met zijn oren niks aan de hand was en dat vond ik wel een hele geruststelling
“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Vroeg hij nog een keer terwijl hij me probeerde te hypnotiseren met zijn blauwe ogen. Het was me duidelijk geworden dat psycholoog veel bevestiging nodig had en waarschijnlijk wat onzeker was.
Opnieuw knikte ik bevestigend en probeerde hier zo vriendelijk mogelijk bij te lachen zodat hij hopelijk wat meer zelfvertrouwen zou krijgen.
Misschien, soms en beetje? Vroeg hij nogmaals terwijl hij zijn ogen door mijn hoofd probeerde te boren. Psycholoog is echt heel slim.

Ik zakte huilend op mijn knieën op de grond, ik sloeg met mijn vuisten wanhopig op de grond, ik kroop naar hem toe en greep hem bij zijn blouse vast en ik smeekte hem om me te helpen met het remmen van mijn impulsen omdat het zo niet langer meer ging. Hij klopte op mijn rug met de rustgevende belofte dat het allemaal goed zou komen en dat ik binnen een half jaar adhd vrij zou zijn.

Oke misschien ging dit laatste niet helemaal zo en misschien overdrijf ik het een klein beetje, maar:

Het beter leren remmen van mijn impulsen staat voor nu wel op nummer 1 van het doelen lijstje. Yes!