als een adhd’er geen energie meer heeft: huh?!

d2cfeff6779d4a52bc9e4a81f457c57bWist je dat je zelfs mindful kunt eten? Ik weet niet precies wat het inhoud maar ik vermoed dat het sowieso niet betekend dat je een big mag menu van de mac donalds naar binnen schrokt omdat je je afspraken te krap op elkaar hebt gepland.

Dit jaar had ik als doel voor mezelf gesteld om meer mindful te gaan leven. Ik heb nog altijd geen geduld gehad om te lezen wat dat nu eigenlijk betekend maar ik vond het zo’n mooi woord, en als je het zegt klinkt het zo volwassen en georganiseerd, dat ik vooral door blijf gaan met het roepen ervan. Wie weet dat dat mindfulle leven dan vanzelf op mijn pad gaat komen.

Ergens vorig jaar is er iets mis gegaan want tussen het rennen, werken en feesten door ben ik ergens langs mijn grenzen heen gerend en shit, hoewel ik adhd in overvloed heb, bleek dat ook ik ergens een energie grens heb.

huh? jij??
ja, ik kan het zelf ook niet geloven

Ik kwam erachter toen ik erover heen was gegaan geen aanrader en terwijl ik de laatste weken van 2016 met pijn en moeite door ben gekropen en ik al hysterisch ging huilen als ik de dop van de jampot niet open gedraaid kreeg (herkenbaar?), voel ik dat het nu weer wat beter met me begint te gaan. Ik kan nu zelfs al douchen, het huis poetsen EN de vaatwasser uitruimen op 1 dag. Soms kan ik me zelfs weer langer dan 6 minuten concentreren en ik kan de supermarkt weer trotseren zonder daarna op de bank neer te vallen alsof ik een marathon heb gerend. Ik bedoel maar, dat is toch ook al heel wat: 2017 word echt mijn jaar.

 

do it with passion or not at all

Hoewel ik eigenlijk heel erg creatief ben, ben ik denk ik gewoon te ongeduldig om die creativiteit een kans te geven. Ik vind het geweldig om te zien hoe mensen uren bezig kunnen zijn met een zelfgemaakt sieraad en hoe verbluffend dat resultaat kan zijn, en stiekem ben ik jaloers op die ene vriendin die van die prachtige dromenvangers maakt want dat zou ik eigenlijk ook wel heel graag willen, maar dat is aan mij gewoon niet besteed —> Als mijn knutselwerkje na 15 minuten nog altijd niet af is, of als het na twee keer proberen nog altijd niet lukt zoals het zou moeten lukken, ramt mijn ongeduld naar binnen en smijt ik alles ergens in een hoek waar ik het na een paar maanden weer terug vind en vervolgens maar weggooi, omdat het huis al vol genoeg ligt met rotzooi en onafgemaakte projecten.

Dat geeft niks want ik heb andere talenten.

Toch bestaan ze wel. Van die ad(h)d’ers die zich langer kunnen focussen dan een goudvis en die meer doorzettingsvermogen hebben dan een visstick en dus ook daadwerkelijk wel armbandjes en kettinkjes kunnen maken die mooi genoeg zijn om buiten de deur te kunnen dragen.

Echt niet
Echt wel

Mijn lieve blog vriendinnetje Sas van warhoofdje.nl kan dat. Zij heeft zelfs een kleine webshop opgezet en hoewel ik echt niet van het reclame maken ben, doe ik dat nu eenmalig lekker toch.

Toen ik Sas leerde kennen had ze het al over het willen beginnen van een kleine webshop, en nu ruim een jaar later heeft ze dat ook daadwerkelijk gedaan. Ze maakt heel mooie sieraden voor een leuke prijs. Verschillende sieraden kun je naar je eigen smaak aanpassen en ik kreeg er zelfs nog een klein persoonlijk briefje bij! De twee armbandjes die ik heb, zijn precies goed en ik ben er heel blij mee.

We hoeven niet allemaal overal goed in te zijn. Ik denk dat het goed is om te weten waar je kracht ligt en om te weten waar de kracht van een ander ligt zodat we gebruik kunnen maken van elkaars unieke talenten. 

het gebrek aan oogcontact

Uit mijn adhd onderzoek bij mijn vorige ggz instelling kwam naar voren dat ik kenmerken van autisme liet zien. Ze vielen met name over mijn oogcontact, of beter gezegd het gebrek eraan. De overige kenmerken van autisme die ik volgens hun liet zien lagen meer aan hun manier van benaderen dan aan mij, maar dat snappen ze waarschijnlijk tot op de dag van vandaag nog steeds niet, geeft niks, ze snapten wel meer dingen niet. Toch kan ik ze niet geheel ongelijk geven over mijn gebrekkige oogcontact maar om dat nu direct onder de noemer autisme te plaatsen vind ik wat kort door de bocht.

De gemiddelde Nederlander maakt graag oogcontact.
Ik val niet onder de gemiddelde Nederlander.
Vrijwel nooit.
In deze dus ook niet. 

73874d83c3ef817f678efb478485f237Mensen duwen zich in allerlei bochten, draaien hun gezicht zo voor mijn gezicht dat ik hun ogen niet kan ontwijken, knippen met hun vingers of vragen mij nadrukkelijk om naar hen te kijken, en ik doe dat, voor twee seconden. Daarna dansen mijn ogen weer door de ruimte op zoek naar, ja wat eigenlijk. Prikkels? Afleiding? Concentratie? De goede woorden?

Als iemand tegen mij praat gaat het nog wel, ik krijg dan misschien de helft van het verhaal niet mee, maar dat hoeft de ander niet te weten. Het is vooral een probleem als ikzelf aan het woord ben. Als ik zelf aan het woord ben heb ik geen controle meer over die vluchtig, dansende ogen waardoor ik gewoon behoorlijk een beetje contact gestoord over kom. De voortdurend veranderende gezichtsuitdrukkingen leiden me godsgruwelijk af van mijn toch wel wat chaotische verhaal en het lijkt alsof ik alle woorden van mijn verhaal op de vloer, in de gordijnen en onder het tafeltje moet zoeken. Het voelt alsof ik het complete universum nodig heb om mijn verhaal te kunnen vertellen en ik verval keer op keer in zenuwachtig gestotter als ik me slechts beperk tot die twee ogen.

Ik snap best wel dat ze dit bij mijn eerste ggz instelling af wilden doen als autisme maar ik denk nog altijd dat ze zich daarin vergist hebben. Ik heb geen autisme, ik maak gewoon slecht oogcontact en ik zal daar vast niet de enige in zijn, toch?

hieperdepiep hoera!

Mocht ik ooit nog een keer het idee hebben dat ik best wel zelf een etentje voor mijn eigen gezin en het gezin van vriendje kan organiseren, lach me dan uit, geef me een schouderklopje en adviseer me om vooral nog door te gaan met therapie. Ik snap dat we altijd hoop moeten houden op betere tijden, maar sommige dingen zijn gewoon niet voor iedereen weggelegd. Vorig jaar niet, dit jaar niet en de komende 50 jaar ook niet.

Om 12 uur ’s middags had ik nog altijd niet voor ogen welk voorgerecht en nagerecht het nu moest worden en raakte ik toch wel enigszins in paniek, want in paniek raken is echt gewoon 1 van de beste dingen die ik kan.

Godzijdank heb ik de hulp van mijn lieve schoonmoeder geaccepteerd en ben ik ermee akkoord gegaan dat zij het hoofdgerecht in orde maakt, anders had ik nu waarschijnlijk huilend in de foetushouding op de bank gelegen. Nee maar dan echt.

13428535_1217934388230289_8076429673073848382_nToen ik om 13:00 uur door de supermarkt stormde liep en ik maar liefst een uur bezig ben geweest met doelloos in mezelf pratende rondjes rennen lopen, vervloekte ik mezelf dat ik dacht dat dit misschien echt een heel leuk idee kon zijn, en terwijl ik naar de auto rende liep en toch maar voor de zekerheid een keer mijn lijstje naliep kwam ik erachter dat ik gewoon echt alsnog de griekse yogurt voor de aardbeien tiramisu was vergeten. Hoe is het mogelijk?!

Eenmaal thuis herinnerde vriendin K me eraan dat het vaderdag was en kon ik nog een keer naar de supermarkt rijden voor het meest troosteloze bosje bloemen ooit. De rest van de bosjes bloemen waren op, waarschijnlijk gekocht door de mensen die wel een functionerend brein hebben.

Sorry pap, volgend jaar meer geluk. Het gaat om het idee, niet om het cadeau, ik ben vaderdag dit jaar in ieder geval niet vergeten, dat is ook een plus.

Nog twee uur voordat iedereen komt en ik sta hier aan het aanrecht een blog te typen op de laptop die ik erbij had gepakt voor het recept van de aardbeien tiramisu. Gelukkig ben ik niet zo snel afgeleid, dat zou pas echt vervelend zijn.

Hieperdepiep hoera, Martha is gisteren zesentwintig jaar geworden en dat moet gevierd worden!

god heeft een goed gevoel voor humor ha-ha

Als ADHD’er kan je beter niet meedoen aan een autisme simulatie.
Sodeknetter.
Hardrockmuziek op volume gehoorbeschadiging, knipperende disco lampen, veel te veel mensen in een nog kleinere ruimte en veel te veel wierook stokjes was het idee van de autisme-info-avond om autisme te simuleren..

Halleluja.

Terwijl ik vooral probeerde om normaal over te komen wilde dat toch net niet helemaal lukken en aangezien mijn prikkelverwerking achter in de zaal op hol begon te slaan vluchtte ik samen met vriendin K naar voren toe in de hoop dat ik daar iets minder op een hondsdolle hond zou lijken.

Tevergeefs, ook vooraan maakte ik guiles de la tourette achtige hoofdbewegingen en kon ik nergens meer een touw aan vast knopen, vriendin K leek er minder problemen mee te hebben en vertelde er nog vrolijk op los, ik daarentegen was nog net niet aan het schuimbekken.
Deze simulatie was duidelijk niet goed voor mij en genoeg is genoeg.

Vriendin K dacht hetzelfde.
“Martha zullen we gaan?
“wat?”
“Is het teveel, zullen we gaan?”
“Huh, wat?”
“Wil je naar onder gaan?”
“Sorry ik krijg echt niet mee wat je zegt!! Dit zijn iets teveel prikkels man!! Kunnen we niet terug naar onder gaan?!?!”
“Goed idee”

Godzijdank, ik duwde me lichtelijk wanhopig een weg door de mensen heen, terug naar de uitgang. Knippend met mijn vingers en klappend met mijn kaken vluchtte liep ik terug naar de uitgang waar ik kennis maakte met meneer eikel die pal voor de dichte deur bleef staan.

“Iemand met autisme kan er ook niet voor weg lopen, dat is de simulatie, nu weet je hoe het voelt, zo voelt het voor hun ook, je mag niet weg”.

Wauw..

cb095a2d1925dfa20637cdb6c05cd6f2Als ik meneer eikel zou hebben verteld dat ik adhd had, dat mijn prikkelverwerking redelijk beroerd is en dat ik toch redelijk aan het doordraaien was, had ik waarschijnlijk best weg mogen gaan, misschien zelfs nog wel met speciale escort, maar de verschrikkelijke houding, de over elkaar geslagen armen en de zelfvoldane grijns op zijn gezicht maakte het dat ik nog niet misschien ging aangeven dat dit alles teveel voor me was.

Van mijn nagels is niet meer veel over
en om 02:30 was ik nog altijd klaarwakker van de totale overprikkeling, maar hey: ik heb lekker niet bij meneer eikel gesmeekt of ik asje-asje-asjeblieft weg mocht gaan: autoriteiten kiss my ass.

adhd medicatie heeft voordelen

Ik heb een haat liefde verhouding met medicatie. Het fijne van medicatie is dat het allemaal iets gemakkelijker wordt, weet je wel dat rustiger zijn enzo. Ik hoef niet meer zo hard mijn best ervoor te doen en dat heeft op zich ook wel iets, maar liefst wil ik het eigenlijk gewoon zelf kunnen doen. Er zelf de controle over kunnen hebben want ja gewoon een pilletje erin knallen zie ik toch gewoon nog niet echt als de ideale oplossing. Makkelijker wel, maar beter niet.

Ben je zo zenuwachtig? 
Nee dat is mijn adhd en ik heb mijn pilletje niet gehad.
Ja best wel zenuwachtig, sorry. 

f567585fd0cd66907678560721e889d6Ik doe mijn best om mijn impulsen te remmen, rustiger te zijn en me langer dan een goudvis te kunnen concentreren maar dat is echt verdraaid lastig, zelfs met de tips en de oefeningen van psycholoog wil het zonder medicatie gewoon niet zo goed lukken.
Dat komt omdat ik adhd heb. Volgens psycholoog zit dat tussen mijn oren, letterlijk. Mijn brein werkt net iets anders dan anders waardoor ik van ritalin wel rustiger wordt, maar van 10mg valium niet, sorry kaakchirurg, kon jij ook niet weten natuurlijk.

En terwijl ik écht heel erg hard mijn best doe om niet overal op te reageren, iets minder enthousiast probeer te doen, niet vijf kwartier in een uur probeer te ratelen, probeer over te komen als een 25jarige pedagoog, probeer om logische zinnen te formuleren en écht probeer om de rust te vinden, lees ik in een informatief berichtje speciaal aan mij gericht dat hyperactiviteit een vorm van aandacht vragen is.

Dus…
Bedankt…

Ik ben met mijn stukje adhd een gezegend mens en dat meen ik echt want je kan beter het concentratievermogen dan het inlevingsvermogen van een goudvis hebben.

adhd medicatie: methylfenidaat 4

Als je eigen waarheid niet de waarheid blijkt te zijn staat je wereld even op zijn kop want hoe weet je dan of dat wat je denkt waar is?

Het nadeel van medicatie is dat ik er zo rustig van word. Ik ben langzamer, minder impulsief, meer in balans en meer gedoseerd.
O nee wacht dat is geen nadeel, dat is waarvoor ik het slik.

Het werkt, het doet wat het moet doen. Volgens psycholoog ben ik toegankelijker, kan hij gemakkelijker een gesprek met me voeren, lijkt het alsof ik dingen gemakkelijker oppik, luister ik beter naar hem, spring ik niet van de hak op de tak en schiet ik veel minder door in dingen. 

Dat is ook zo en dat is wat ik wil, toch.. Dus hoera.

Dan zal ik nu even uitleggen hoe het met medicatie voelt:

Het voelt alsof iedereen op planeet aarde zijn ding aan het doen is en ik ergens vanaf ver weg toekijk. Praten gaat sloom langzamer evenals mijn denken. Mijn onophoudelijke woordenstroom is ineens flink uitgedund en wanneer ik praat word ik moe van mijn eigen gepraat en besluit ik dat ik liever naar de ander luister. Wanneer de ander praat luister ik naar de dansende woorden zonder de drang te hebben om ertegenin te willen gaan, of het gesprek wil onderbreken, halleluja, dat wil wat zeggen ik ben eigenlijk een beetje meningloos Martha, jij?!. ik zit, wacht en luister. Wanneer me iets gevraagd wordt overvalt mij dit niet, ik ratel niet 10 minuten lang over niks waarna ik rood aanloop en vraag wat ook alweer de vraag was, nee na 2 minuten ratelen vraag ik even om een minuutje nadenk tijd en geef dan antwoord op de gestelde vraag, maar alles dat ik doe moet van heel ver komen.

En dan terwijl ik over dit alles mopperend tegenover mijn psycholoog zit, zegt hij me dat ik misschien van mezelf denk ik dat ik nu heel rustig ben en overkom, maar dat hij ook met medicatie ziet dat ik adhd heb. #NO WAY!

Ik viel van mijn geloof af, beukte door de mythylfenidaat wolk heen en stond ineens weer recht voor hem, ik was klaar voor de aanval.

Verontwaardigd riep zei ik tegen hem dat ik dat niet geloofde, dat ik hartstikke rustig was en dat ik nu echt niet de indruk kon wekken dat ik adhd zou kunnen hebben !!!!!! .
“En dat is wat ik bedoel Martha, wanneer je enthousiast bent, boos bent of zoals nu verontwaardigd bent, dan ben je nog altijd WAM! Je staat nog altijd op om even iets weg te gooien terwijl ik tegen je praat, je friemelt nog altijd met je vingers, de stoel en je haren. Je dwaalt nog altijd af en je kijkt nog altijd om je heen naar alles dat je ziet en dat er gebeurt.
Tegenover Martha zonder medicatie is het veel minder en dat verschil voel jij natuurlijk zelf ook waardoor jij denkt dat je rustig en saai overkomt, maar dat is niet zo. Ook met medicatie zie ik direct dat je adhd hebt.” 

En daar ging mijn waarheid..