7 dingen die mijn adhd versterken

Ik heb altijd adhd en ik zal altijd drukker, impulsiever en ongeconcentreerder zijn dan gemiddeld Nederland, vandaar waarschijnlijk die diagnose. Dat is niet erg, ik heb dat best heel aardig onder de knie gekregen en als ik het even niet onder de knie heb dan hebben ze daar een pilletje voor uitgevonden, ideaal.
Hoewel ik altijd adhd heb en altijd adhd zal hebben, zijn er bepaalde momenten of omstandigheden die mijn adhd in een mum van tijd versterken. Hieronder heb ik mijn grootste zeven op een rijtje gezet:

1. Suiker.
Het lijk heel cliché maar het is echt zo. Snelle suikers helpen me echt niet met rustig worden of rustig blijven.

2. Onduidelijkheid.
Als dingen onduidelijk zijn begin ik te draaien, te wiebelen en met mijn benen te bewegen. Onduidelijkheid versterkt mijn adhd kenmerken.

3. Zenuwen of ongemakkelijke momenten.
Zenuwen of ongemakkelijke momenten maken me onrustig. Ik ga gekke dingen doen en gekke dingen zeggen. Er gaan dingen over de tafel of over de grond en ik kan mijn impulsen echt veel minder goed remmen waardoor ik belachelijk onzinnige grapjes begin te maken om de spanning te laten zakken wat meestal alleen maar averechts werkt.

4. Veel mensen bij elkaar.
Veel mensen bij elkaar in 1 ruimte met mij erbij maakt mij vaak drukker en onrustiger. Mijn prikkelverwerking raakt overwerkt door de hoeveelheid aan prikkels die tegelijk binnenkomt en mijn adhd besluit dat die het beste voor mij weet hoe die dit aan moet pakken. Doink doink.
Ik kan geen gesprek meer voeren omdat ik door alles wordt afgeleid, mijn onrust neemt toe en ik ben vaak net zo verbaasd als de mensen om me heen over hetgeen dat ik zeg.

5. Feestjes.
Knipperende lampen, harde muziek en veel mensen. Ja echt hoor, ik weet zeker dat feestjes leuker zijn als je adhd hebt.

6. Een leuk vooruitzicht.
Als ik een leuk vooruitzicht heb en ik me daarop verheug zul je het merken. Het versterkt alle adhd symptomen en hoe dichter het leuke vooruitzicht in de buurt komt, hoe drukker, afgeleider en impulsiever ik word.

7. Het moment na een hyperfocus of het moment dat mijn medicatie is uitgewerkt.
Na een periode van super concentratie en super rust, komt de piek. BAM het moet er gewoon uit ofzo. Ik heb echt even nodig om al die energie er weer uit te krijgen en me ergens op concentreren hoef ik niet eens te proberen.

Tumtumtummm is het herkenbaar of hebben jullie aanvullingen? Altijd welkom!

Advertenties

wij redden de kip, soort van

ca03794d436bf3e0c61e14cf29bb29c8Nadat ik een uitzending van de keuringsdienst van waarde had gezien, had ik besloten dat ik de kippen en alle andere dieren ging redden. Voor maar liefst anderhalve week waren vriendje en ik echte vegetariërs. We aten heel veel van die speciale gerechten zonder vlees en als we vlees aten, was het nepvlees; van die hippe vleesvervangers weet je wel.
Op internet las ik veelbelovende reviews van mensen die lyrisch waren en zeiden dat deze vleesvervangers echt goed smaakten en dus hebben vriendje en ik er meerdere geprobeerd.
Ik persoonlijk vond dat de smaak van iedere burger heel divers was, maar dan wel divers vies. De undercover autist in mij kon niet omgaan met de bizarre texturen van dat spul en na het eten van Quorn nep-vlees dacht ik dat mijn complete maaginhoud sneller eruit zou komen dan dat het erin was gegaan.

Dat vegetarisch zijn bleek gewoon niet echt een succes.

Het humeur van vriendje werd er ook niet echt beter op want blijkbaar taste ik met mijn vegetarische bevlieging zijn mannelijkheid aan en daarnaast snapte hij sowieso niet waarom bij mij altijd alles zo drastisch moet.
“We kunnen toch ook gewoon beginnen met 1 keer in de week vegetarisch eten?? Waarom moet het bij jou altijd alles zo abrupt in 1 keer??”
Ikzelf was op dat moment nog van mening dat we per direct alle dieren moesten redden en met 1 keer in de week stoppen met vlees eten zou dat niet gaan lukken natuurlijk, dat snap je zelf toch ook wel.

Ik moet toegeven: dat vegetarisch zijn bleek voor ons allebei nu niet echt het beste idee te zijn en dus besloot ik dat we dan toch weer vlees gingen eten, dat was beter voor ons humeur en dus ook voor onze relatie en ik vriendje was gelijk een stuk vrolijker.

Omdat ik dan toch iets voor de dieren wilde betekenen, zouden we vanaf nu vlees bij onze bio-slager uit het dorp halen. Natuurlijk is het beest op je bord hartstikke dood en daardoor niet bepaald gered, maar het heeft in ieder geval een soort van waardig leven gehad. Dat is ergens ook heel waardevol en ben eerlijk, de mankementen van het ouder worden is dat lam in ieder geval bespaard gebleven. Dementie en reuma enzo zal het beest niet krijgen.

En dus ging ik vandaag voor het eerst in mijn iets te strakke topje, op de crocks in mijn vol-vlekken-moet-nodig-gewassen-korte-broek met mijn uitgezakte scheve paardenstaart naar de slager toe, want ja, wie gaat er nu weer op vrijdag middag naar de slager toe dus wat maakt het uit dat ik even in mijn oude kloffie daarbinnen slenter.

Wist ik veel dat de slager DE ontmoetingsplek van ons dorp bleek te zijn.

Ja echt, toen ik binnenliep was er een rij met 5 wachtende voor me en terwijl ik in de rij stond sloten er nog 4 mensen aan.
Zelfs mijn neef (?!) was daar en dat wil wat zeggen want mijn familie kom ik normaal gesproken alleen maar op begrafenissen tegen.

En terwijl ik mezelf vervloekte en vooral probeerde te doen alsof ik heel cool was en me dit hele tafereel niks uitmaakte, beloofde ik mezelf plechtig dat ik vanaf nu nooit meer in mijn tokkie outfit het huis zou verlaten.

Maar serieus, lekker was het vlees van de bio slager wel. Nomnomnom.

ik werk om te leven en zeker niet andersom.

Ik hecht niet zoveel waarde aan geld en als je het mij vraagt kun je het begrip “geld” opdelen in 2 categorieën
1. geld
2. geen geld
Ik denk dat deze categorieën voor meer mensen met adhd gelden want ja impulsief zijn schijnt een dingetje te zijn binnen deze doelgroep.

De eerste categorie begint bij mij meestal rond de 25ste van de maand, de tweede categorie begint dan weer rond de 15e van de maand en zo wisselen ze zich elkaar een beetje af. Ik heb daar niet zoveel moeite mee, mijn leven is erop ingericht en ik weet waar ik aan toe ben, dat is prima want zolang ik mijn rekeningen kan betalen zie ik geen probleem.

18676406_1168247453320770_741058962_oMijn levensmotto is: je leeft maar 1 keer en dat is dan direct ook de verantwoording voor eigenlijk alle uitgaves die ik doe.

Martha zou je dat wel doen? 
Tuurlijk wel, je leeft maar 1 keer!
Martha is dat wel verstandig?
Zeker wel, je leeft maar 1 keer!
Martha kun je je dat geld niet beter opart zetten?
Nee joh, je leeft maar 1 keer!

En op die manier heb ik (waarschijnlijk samen met de rest van de adhd-club) Nederland uit de crisis geholpen. BAM jonge, een beetje meer dankbaarheid en respect lijkt me hier dus wel op zijn plaats ipv altijd die kritische blik.

Martha waar wil je eigenlijk naartoe? 

Oja, dus wat ik jullie wil vertellen is: Ik heb een nieuw gitaar gekocht.  
Oh god…
Precies, dat dacht ik ook toen ik hem zag: oh god!!! 

Je leeft maar 1 keer, misschien ben je er volgende maand wel helemaal niet meer dus dan kun je er maar beter voor zorgen dat je alles gedaan hebt dat je hebt willen doen want nu kan het nog dus nu is het moment om het te doen. 

ik heb adhd dat is niet erg

Weet je ik doe mijn best. Misschien denk jij dat ik dat niet doe, of dat ik het niet probeer, maar dat is niet zo want ik doe wel mijn best en ik probeer het wel. Iedere dag opnieuw probeer ik het om normaal te zijn en om niet zo op te vallen als ik ergens ben.

Ik probeer het om niet te snel te praten, om mensen aan te kijken, om eerst te denken en dan pas te doen. Ik probeer om niet de hele tijd te bewegen en ik doe mijn best om naar jou te luisteren in plaats van door je heen te praten, maar word niet boos als dat een keer niet lukt want misschien dat sommige dingen voor jou gemakkelijk of vanzelfsprekend zijn, voor mij zijn ze dat niet.

35696dea9372b97c7e0addf8433b496cIk ben de opmerkingen en de blikken van jullie onderhand wel gewend geraakt, maar leuk vind ik dat niet altijd. Ik snap ook wel dat ik soms druk ben en dat ik teveel praat, maar ik doe dat niet expres.

Net als jij ben ik ook maar gewoon geboren zoals ik ben. Ik laat jou zijn zoals jij bent, misschien moet je mij ook proberen te laten zijn zoals ik ben. Gewoon mij met mijn adhd. Probeer de adhd niet uit me te krijgen want dat gaat niet. Ik ben ik en ik heb adhd, hoe hard je ook zucht of hoe veel je ook moppert, mijn adhd gaat daar niet mee weg.
Uiteindelijk denk ik dat je alleen maar gelukkig kunt zijn als je jezelf kan en mag zijn, ik denk dat dat voor jou geldt, maar ik denk dat dat ook voor mij geldt.
Dus wanneer je de volgende keer wil zuchten en iets over mijn onrust wil gaan zeggen, haal dan eerst even adem en denk aan wat ik hierboven heb geschreven. Ik héb adhd, ik bén het niet, ik ben veel meer dan dat.

adem blijven halen Martha

f972f8852e5914369cf5e9cf3d053b18Ik zie altijd regelmatig dingen fout gaan. Als een kindje valt, ben ik ervan overtuigd dat hij iets heeft gebroken, als iemand zich verslikt en begint te hoesten denk ik dat die stikt en als iemand gestoken wordt door een wesp, krijgt die natuurlijk direct een zwaar allergische aanval want dat kan niet anders.
Als iemand te laat komt is er natuurlijk onderweg iets gruwelijks gebeurt hoogstwaarschijnlijk met dodelijke afloop en als ik gebeld word door mijn werk ben ik vast en zeker ontslagen.
Als iemand een bloedneus heeft, heeft die kanker en als mijn vader iets vergeten is, is dat een teken dat hij begint te dementeren.

Gelukkig schiet ik niet zo snel in de stress en ben ik van nature zo’n rustig mens anders zou het pas echt vervelend zijn..
Ik snap ook echt niet dat er gezegd wordt dat mensen met adhd in hectische situaties goed en rustig kunnen handelen, want die vlieger gaat bij mij niet op: Ik ren over het algemeen als een overspannen eekhoorn in het rond en tegen de tijd dat ik me kan herinneren hoe ik moet handelen is het slachtoffer waarschijnlijk al drie keer overleden.

Mijn fantasie neemt nog wel eens een loopje met me en mijn impulsieve en lompe gedrag wil nu niet echt helpen om de situaties te voorkomen of te verbeteren (integendeel) en ook de HBV training heeft niet echt geholpen aangezien ik vooral heb geleerd dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten, je bij rook direct knock-out gaat en bij brand in enkele seconden alles weg is: blussen heeft eigenlijk niet zoveel zin –> red vooral jezelf en de anderen!

En terwijl ik dinsdag zeker wist dat kindje J na een val op de trampoline het loodje ging leggen en ik mezelf nog net kon weerhouden van hysterisch schreeuwen, stond hij na vijf tellen weer rechtop en sprong vrolijk verder..
Adem blijven halen Martha, er is niks aan de hand.

stop denk doe maar hoe.

e6043ac6c2dafd1ce43b4061d98f89bbIk snap niet hoe andere dat doen: 40 uur werken, het huishouden runnen, een sociaal leven bijhouden, sporten en hobby’s uitoefenen.
Nee maar echt, ik heb daar respect voor.
Als ik in een week 27 uur werk, 2 machines draai én mezelf iedere ochtend aankleed ben ik toch behoorlijk trots op mezelf.

Ik krijg het leven gewoon niet zo goed geregeld als andere mensen om me heen en nu weet ik niet of dat iets over mij zegt of toch meer over hun.

Hoewel ik mijn leven niet altijd even goed georganiseerd krijg, lijkt het voor mensen die me niet echt kennen alsof ik het allemaal prima op orde heb. Waarschijnlijk dat om die reden de mama van J aan mij vroeg of ik bij hun aan huis wil komen werken. (Weet zij veel dat ik de helft van de tijd mijn tanden-poetsen-in-de-ochtend oversla vanwege tijdgebrek en ik ongeveer drie keer in de week een boterham of kant en klaar maaltijd in de magnetron schuif, omdat koken na een werkdag teveel van me vraagt).

Dus omdat ik mijn leven met 27 uur werken, het huishouden, mijn sociale leven, het sporten en mijn hobby’s al niet georganiseerd krijg, was het geen moeilijke keuze om te maken. Ik heb de mama van J vriendelijk bedankt voor het aanbod en heb vervolges gezegd dat ik best vanaf oktober bij hun kan beginnen. Die zes uur extra werken in de week is natuurlijk geen enkel probleem, hartstikke leuk!

Die stop-denk-doe methode zit er nog altijd niet helemaal in bij mij geloof ik.

Ik ben een flapuit

“Martha dat zeg je toch niet?!”

Ik ben een flapuit.
Ik zeg vrijwel altijd wat ik denk.
Er komt iets in me op en het is mijn mond al uit.
Ongecensureerd.

“Hallo Martha!!! Kun je ook even nadenken voordat je iets zegt asjeblieft?!”

e815b372e91a1fa0f9583c5517289976Geloof me, ik ben meestal net zo verbaasd over dat wat ik zeg als de mensen om me heen.
Het is een beetje alsof het van-te-voren denklijntje kapot is. Eigenlijk is het meer alsof dat speciale denklijntje nooit bestaan heeft.
Ik weet niet hoe het bij anderen mensen is, maar ik heb altijd het gevoel dat zij tussen het “in het hoofd opkomen”  en het “uitspreken van die gedachte”  nog een heel stappenplan hebben zitten welke bij mij volledig ontbreekt.
Denken komt bij mij na het zeggen en/of doen en dat is meestal niet niet altijd in mijn voordeel.

Grappig soms wel.
Gênant vaak nog veel meer.
Eerlijk altijd.

En hoewel ik te vaak vaker wordt aangesproken dat dat toch echt niet kan, of dat dat echt niet netjes was, kan ik alleen maar mijn schouders ophalen want je kunt mij in ieder geval niet beschuldigen van een verborgen agenda en hoewel ik sommige dingen misschien beter niet had kunnen zeggen of soms mensen afschrik door mijn manier van zijn, weet je tenminste wel wat je aan me hebt en persoonlijk heb ik dat liever dan van die mensen die achter de elleboog zijn.