adem blijven halen Martha

f972f8852e5914369cf5e9cf3d053b18Ik zie altijd regelmatig dingen fout gaan. Als een kindje valt, ben ik ervan overtuigd dat hij iets heeft gebroken, als iemand zich verslikt en begint te hoesten denk ik dat die stikt en als iemand gestoken wordt door een wesp, krijgt die natuurlijk direct een zwaar allergische aanval want dat kan niet anders.
Als iemand te laat komt is er natuurlijk onderweg iets gruwelijks gebeurt hoogstwaarschijnlijk met dodelijke afloop en als ik gebeld word door mijn werk ben ik vast en zeker ontslagen.
Als iemand een bloedneus heeft, heeft die kanker en als mijn vader iets vergeten is, is dat een teken dat hij begint te dementeren.

Gelukkig schiet ik niet zo snel in de stress en ben ik van nature zo’n rustig mens anders zou het pas echt vervelend zijn..
Ik snap ook echt niet dat er gezegd wordt dat mensen met adhd in hectische situaties goed en rustig kunnen handelen, want die vlieger gaat bij mij niet op: Ik ren over het algemeen als een overspannen eekhoorn in het rond en tegen de tijd dat ik me kan herinneren hoe ik moet handelen is het slachtoffer waarschijnlijk al drie keer overleden.

Mijn fantasie neemt nog wel eens een loopje met me en mijn impulsieve en lompe gedrag wil nu niet echt helpen om de situaties te voorkomen of te verbeteren (integendeel) en ook de HBV training heeft niet echt geholpen aangezien ik vooral heb geleerd dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten, je bij rook direct knock-out gaat en bij brand in enkele seconden alles weg is: blussen heeft eigenlijk niet zoveel zin –> red vooral jezelf en de anderen!

En terwijl ik dinsdag zeker wist dat kindje J na een val op de trampoline het loodje ging leggen en ik mezelf nog net kon weerhouden van hysterisch schreeuwen, stond hij na vijf tellen weer rechtop en sprong vrolijk verder..
Adem blijven halen Martha, er is niks aan de hand.

Advertenties

Adhd voelt als storm

Opnieuw-overlast-door-regen-en-onweerIk hou ervan als het stormt
Het is het bewijs dat de natuur soms ook voor even adhd heeft.
Storm maakt mijn adhd tastbaar.
Het gedonder en het onophoudelijke geflits.
De regen die klettert, de straten die vollopen en dan die niet te voorspellen donderslagen. 

Terwijl de mensen uit onze straat van achter het gesloten raam naar buiten gluren in de hoop dat het snel ophoud, ga ik juist zo dicht mogelijk bij het raam zitten.

Ik vind het heerlijk.
Want dit is hoe het voelt om adhd te hebben.
Beter dan de natuur het je laat zien, kan ik het niet uitleggen.
Snel, hard, chaotisch, impulsief, eigenwijs, onrustig, onvoorspelbaar, bijzonder en toch ergens op een bepaalde manier mooi.

Veel mensen hebben last van het weer, mensen hebben soms ook last van mij.
En ik hoop, dat net als dat ik geen last heb van het weer, sommige mensen misschien ook geen last hebben van mij.

Het geflitst en gedonder maakt me rustig en terwijl mijn vriend door het huis begint te rennen en alle deuren en ramen dwangmatig begint te sluiten zit ik bij dat ene raam op die ene kamer te kijken naar hoe de natuur de inhoud van mijn hoofd zo bizar goed kan uitbeelden.
Ik geniet.

 

adhd en koken: het roer gaat om!

Omdat vriendje en ik vooral ik, klaar zijn met iedere week dezelfde gerechten eten omdat ik het gewoonweg niet geregeld krijg om steeds nieuw recepten uit te zoeken en geconcentreerd de weekboodschappen te doen gaan we iets nieuws proberen.

Wow Martha even terug:
Je gaat iets nieuws proberen: JIJ gaat iets NIEUWS proberen?

Ja inderdaad, we gaan iets nieuws proberen, we gooien het roer om en gaan nu echt stoppen met de diepvriespizza’s en de maaltijd gerechten van knorr en honig: Het voelt gewoon niet zo gezond en als je na drie dagen nog altijd dorst hebt, kan het ook gewoon niet zo gezond zijn.

Oh op die fiets, dat heb je al eens eerder geprobeerd toch… Dat koken enzo…
Ja maar deze keer is het anders!

9db37eb0a4ab1d806b852c3e5b8df1e3Ik heb er een grondige hekel aan om iedere keer 25 sites af te gaan om de goede, snelle en makkelijke recepten bij elkaar te sprokkelen, om vervolgens, tegen mezelf pratend, met mijn bevlekte en gekreukte lijstje, door de supermarkt te hollen op zoek naar producten waarvan ik het bestaan niet eens wist, om vervolgens in die verdomde rij te gaan staan en om daarna te proberen om zo snel mogelijk die boodschappen in de net gekochte boodschappentas te proppen omdat ik de mijne ALWEER thuis ben vergeten en om dan nog minstens twee keer vloekend terug te gaan omdat ik iets ben vergeten.
Nee maar echt, mijn vrije uurtjes besteed ik liever aan belangrijke dingen. Televisie kijken ofzo. 

Als echte die-hard-adhd’er hou ik van snel, gemakkelijk en afwisselend en dus hebben vriendje en ik een account aangemaakt bij HelloFresh! Je kan zelf kiezen welke van de acht week gerechten je hebben wil en de doos wordt bij je thuis bezorgd op een zelfgekozen dag en tijdstip: Halleluja! Als je niet thuis bent kun je aangeven waar ze met je doos naartoe moeten gaan en klaar is kees: een kind kan de was doen, ik dus ook!

Over twee weken komt onze eerste doos binnen!
Wat over twee weken pas?!?!
Jaaa dat dacht ik ook!! Ik ben meer van het: ik wil het en ik wil het NU! Maar vooruit. 

Ik ben benieuwd!

het gebrek aan oogcontact

Uit mijn adhd onderzoek bij mijn vorige ggz instelling kwam naar voren dat ik kenmerken van autisme liet zien. Ze vielen met name over mijn oogcontact, of beter gezegd het gebrek eraan. De overige kenmerken van autisme die ik volgens hun liet zien lagen meer aan hun manier van benaderen dan aan mij, maar dat snappen ze waarschijnlijk tot op de dag van vandaag nog steeds niet, geeft niks, ze snapten wel meer dingen niet. Toch kan ik ze niet geheel ongelijk geven over mijn gebrekkige oogcontact maar om dat nu direct onder de noemer autisme te plaatsen vind ik wat kort door de bocht.

De gemiddelde Nederlander maakt graag oogcontact.
Ik val niet onder de gemiddelde Nederlander.
Vrijwel nooit.
In deze dus ook niet. 

73874d83c3ef817f678efb478485f237Mensen duwen zich in allerlei bochten, draaien hun gezicht zo voor mijn gezicht dat ik hun ogen niet kan ontwijken, knippen met hun vingers of vragen mij nadrukkelijk om naar hen te kijken, en ik doe dat, voor twee seconden. Daarna dansen mijn ogen weer door de ruimte op zoek naar, ja wat eigenlijk. Prikkels? Afleiding? Concentratie? De goede woorden?

Als iemand tegen mij praat gaat het nog wel, ik krijg dan misschien de helft van het verhaal niet mee, maar dat hoeft de ander niet te weten. Het is vooral een probleem als ikzelf aan het woord ben. Als ik zelf aan het woord ben heb ik geen controle meer over die vluchtig, dansende ogen waardoor ik gewoon behoorlijk een beetje contact gestoord over kom. De voortdurend veranderende gezichtsuitdrukkingen leiden me godsgruwelijk af van mijn toch wel wat chaotische verhaal en het lijkt alsof ik alle woorden van mijn verhaal op de vloer, in de gordijnen en onder het tafeltje moet zoeken. Het voelt alsof ik het complete universum nodig heb om mijn verhaal te kunnen vertellen en ik verval keer op keer in zenuwachtig gestotter als ik me slechts beperk tot die twee ogen.

Ik snap best wel dat ze dit bij mijn eerste ggz instelling af wilden doen als autisme maar ik denk nog altijd dat ze zich daarin vergist hebben. Ik heb geen autisme, ik maak gewoon slecht oogcontact en ik zal daar vast niet de enige in zijn, toch?

hieperdepiep hoera!

Mocht ik ooit nog een keer het idee hebben dat ik best wel zelf een etentje voor mijn eigen gezin en het gezin van vriendje kan organiseren, lach me dan uit, geef me een schouderklopje en adviseer me om vooral nog door te gaan met therapie. Ik snap dat we altijd hoop moeten houden op betere tijden, maar sommige dingen zijn gewoon niet voor iedereen weggelegd. Vorig jaar niet, dit jaar niet en de komende 50 jaar ook niet.

Om 12 uur ’s middags had ik nog altijd niet voor ogen welk voorgerecht en nagerecht het nu moest worden en raakte ik toch wel enigszins in paniek, want in paniek raken is echt gewoon 1 van de beste dingen die ik kan.

Godzijdank heb ik de hulp van mijn lieve schoonmoeder geaccepteerd en ben ik ermee akkoord gegaan dat zij het hoofdgerecht in orde maakt, anders had ik nu waarschijnlijk huilend in de foetushouding op de bank gelegen. Nee maar dan echt.

13428535_1217934388230289_8076429673073848382_nToen ik om 13:00 uur door de supermarkt stormde liep en ik maar liefst een uur bezig ben geweest met doelloos in mezelf pratende rondjes rennen lopen, vervloekte ik mezelf dat ik dacht dat dit misschien echt een heel leuk idee kon zijn, en terwijl ik naar de auto rende liep en toch maar voor de zekerheid een keer mijn lijstje naliep kwam ik erachter dat ik gewoon echt alsnog de griekse yogurt voor de aardbeien tiramisu was vergeten. Hoe is het mogelijk?!

Eenmaal thuis herinnerde vriendin K me eraan dat het vaderdag was en kon ik nog een keer naar de supermarkt rijden voor het meest troosteloze bosje bloemen ooit. De rest van de bosjes bloemen waren op, waarschijnlijk gekocht door de mensen die wel een functionerend brein hebben.

Sorry pap, volgend jaar meer geluk. Het gaat om het idee, niet om het cadeau, ik ben vaderdag dit jaar in ieder geval niet vergeten, dat is ook een plus.

Nog twee uur voordat iedereen komt en ik sta hier aan het aanrecht een blog te typen op de laptop die ik erbij had gepakt voor het recept van de aardbeien tiramisu. Gelukkig ben ik niet zo snel afgeleid, dat zou pas echt vervelend zijn.

Hieperdepiep hoera, Martha is gisteren zesentwintig jaar geworden en dat moet gevierd worden!

adhd en tijdsbesef

301a764183a21ed05a7cd5e6c39120bdIk weet niet hoe het kan, maar ook als ik alle tijd van de wereld lijk te hebben kom ik te laat. Dat ligt niet aan mij en ook niet aan mijn medicatievrijedag, maar dat ligt aan de tijd. Eerst is er alle tijd en ineens is de tijd op. De tijd begrijpt mij gewoon nog niet helemaal ofzo.

Ik had de hele dag de tijd om de was de draaien, het huis te zuigen, de bedden op te maken, de keuken te poetsen en me te douchen maar ergens belande ik op de bank met mijn laptop en pinterest.nl en besloot ik blijkbaar dat dat vandaag echt een heel belangrijke bezigheid was: Nog een half uurtje, oké nog een half uurtje, oké nog een klein half uurtje dan…

De keuken, de was, de bedden, het huis en het douchen konden best een half uurtje wachten..

Toen dat halve uurtje pinterest ineens de hele middag was geworden kreeg ik om 17:00 uur de o zo bekende kortsluiting: paniek, paniek, paniek!!! Shit ik kom te laat, hoe kan dat nu toch weer?! Waar zijn mijn schoenen?! Waar zijn mijn autosleutels?! Ik moet gaan. Martha schiet op, schiet op schiet op! Heel Limburg bleek ineens te zijn ontwaakt uit zijn winterslaap Uh hallo!!!! Wat doen jullie hier allemaal om 17:15?! en net vandaag moesten ze besluiten om niet te kunnen autorijden. HET IS GROEN, RIJ DAN TOCH!!!!! JE MAG HIER 120 RIJ DOOR!!!!! BIJ EEN STOPBORD HOEF JE NIET PERSE STIL TE GAAN STAAN JE ZIET TOCH DAT ER NIKS KOMT!!!!

Ruim een kwartier na de afgesproken tijd rende ik volledig buiten adem als een overspannen pinguïn het restaurantje binnen waar vriendinnetje V geduldig op me zat te wachten.

En Martha was het weer eens druk op de weg?
Poe ja, echt heeeeel erg druk.

Vriendinnetje V snapt dat tenminste. Die snapt dat het niet aan mij ligt of aan mijn medicatievrijedag, maar dat het aan het verkeer ligt, of aan de tijd, eigenlijk aan alles, maar zeker niet aan mij, sowieso niet aan mij.

de bel-hel

De fysiotherapeut snapte het niet helemaal.

Ik had hun telefoonnummer zelf heus ook wel al op de site zien staan dus als ik ze had willen bellen dan had ik dat wel gedaan. Ik hou alleen niet zo van bellen (lees: ik stotter als een gek als ik een beetje zenuwachtig of gespannen ben) dus had ik besloten om hun mijn vraag te mailen. Met die mail bedoelde ik niet dat ik de informatie graag telefonisch zou willen ontvangen, nee met die mail bedoelde ik dat we anders gewoon via de mail dingen zouden kunnen regelen en afspreken.
Helaas was deze subtiele hint blijkbaar te subtiel.

Hoi Martha, jij had gebeld om een afspraak te maken?
Afspraak?!? nee nee nee ik ik niet ge-uuuuuu-beld ik ge-ge-mmmaild en nee af-af-afspraak wat nee nee nee niet afspraak! 

Ze was even stil en besloot toen dat ze niet gespecialiseerd genoeg was om met zwakbegaafden mij om te gaan.

Oke, ik verbind je even door met een collega die helpt je verder. 

Hallo met M. 
Hoi M met Mmmmmartha
Hoi Martha 
Hoi
….. Dus, vertel.
b3d942f8e51828e5201a5c2512fc76daJa nou afspraak ik had gemmmmaild maar niet afspraak maar gewoon info en mmmmogelijkheden en gemaild en ik oooohhhh sorry beetje chaotisch nu sorry. Ik dus en toen toen toen zei ze ineens a-a-a-a-afspraak en dus dus ja nu we-ee-ee-ee-eet ik het ook niet niet mmmmmmeer hele-hele-mmmmmmaal zeg maar soort van snap je? 

Ja, met telefoongesprekken lever ik standaard 50 IQ punten in.

Hoewel M gedacht moet hebben dat ik niet helemaal richtig tikte, liet hij dit aan de telefoon niet merken. Met zijn zen-stem legde hij heel kalm uit wat er zou gaan gebeuren en waarom een afspraak maken nodig was. Toen we de afspraak hadden gemaakt vertelde hij me met dezelfde zen-stem wat ik mee moest nemen. Die kerel is hartstikke adhd-proof dat was duidelijk.

Vanavond om 18:00 uur heb ik een afspraak met J.
J is de kinderfysiotherapeut van de praktijk.

Ik zei toch dat ik met telefoongesprekken standaard 50 IQ punten inlever.