adem blijven halen Martha

f972f8852e5914369cf5e9cf3d053b18Ik zie altijd regelmatig dingen fout gaan. Als een kindje valt, ben ik ervan overtuigd dat hij iets heeft gebroken, als iemand zich verslikt en begint te hoesten denk ik dat die stikt en als iemand gestoken wordt door een wesp, krijgt die natuurlijk direct een zwaar allergische aanval want dat kan niet anders.
Als iemand te laat komt is er natuurlijk onderweg iets gruwelijks gebeurt hoogstwaarschijnlijk met dodelijke afloop en als ik gebeld word door mijn werk ben ik vast en zeker ontslagen.
Als iemand een bloedneus heeft, heeft die kanker en als mijn vader iets vergeten is, is dat een teken dat hij begint te dementeren.

Gelukkig schiet ik niet zo snel in de stress en ben ik van nature zo’n rustig mens anders zou het pas echt vervelend zijn..
Ik snap ook echt niet dat er gezegd wordt dat mensen met adhd in hectische situaties goed en rustig kunnen handelen, want die vlieger gaat bij mij niet op: Ik ren over het algemeen als een overspannen eekhoorn in het rond en tegen de tijd dat ik me kan herinneren hoe ik moet handelen is het slachtoffer waarschijnlijk al drie keer overleden.

Mijn fantasie neemt nog wel eens een loopje met me en mijn impulsieve en lompe gedrag wil nu niet echt helpen om de situaties te voorkomen of te verbeteren (integendeel) en ook de HBV training heeft niet echt geholpen aangezien ik vooral heb geleerd dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten, je bij rook direct knock-out gaat en bij brand in enkele seconden alles weg is: blussen heeft eigenlijk niet zoveel zin –> red vooral jezelf en de anderen!

En terwijl ik dinsdag zeker wist dat kindje J na een val op de trampoline het loodje ging leggen en ik mezelf nog net kon weerhouden van hysterisch schreeuwen, stond hij na vijf tellen weer rechtop en sprong vrolijk verder..
Adem blijven halen Martha, er is niks aan de hand.

Ik ben een flapuit

“Martha dat zeg je toch niet?!”

Ik ben een flapuit.
Ik zeg vrijwel altijd wat ik denk.
Er komt iets in me op en het is mijn mond al uit.
Ongecensureerd.

“Hallo Martha!!! Kun je ook even nadenken voordat je iets zegt asjeblieft?!”

e815b372e91a1fa0f9583c5517289976Geloof me, ik ben meestal net zo verbaasd over dat wat ik zeg als de mensen om me heen.
Het is een beetje alsof het van-te-voren denklijntje kapot is. Eigenlijk is het meer alsof dat speciale denklijntje nooit bestaan heeft.
Ik weet niet hoe het bij anderen mensen is, maar ik heb altijd het gevoel dat zij tussen het “in het hoofd opkomen”  en het “uitspreken van die gedachte”  nog een heel stappenplan hebben zitten welke bij mij volledig ontbreekt.
Denken komt bij mij na het zeggen en/of doen en dat is meestal niet niet altijd in mijn voordeel.

Grappig soms wel.
Gênant vaak nog veel meer.
Eerlijk altijd.

En hoewel ik te vaak vaker wordt aangesproken dat dat toch echt niet kan, of dat dat echt niet netjes was, kan ik alleen maar mijn schouders ophalen want je kunt mij in ieder geval niet beschuldigen van een verborgen agenda en hoewel ik sommige dingen misschien beter niet had kunnen zeggen of soms mensen afschrik door mijn manier van zijn, weet je tenminste wel wat je aan me hebt en persoonlijk heb ik dat liever dan van die mensen die achter de elleboog zijn.

stop denk doe

Ik ben er vol goede moed aan begonnen, dat “stop denk doe”. 78977ace42266033e522baac7583bd23Hoe moeilijk kon het zijn: Op het moment dat je impulsen het over gaan nemen gewoon even een stap terug doen, stop zeggen tegen jezelf, even nadenken en daarna gewoon je handeling aanpassen.

Tadaa
Dat is alles
Een kind kan de was doen

Het klonk zo gemakkelijk toen psycholoog uitlegde hoe de methode in zijn werk ging en ik wist dat ik dit wel onder de knie zou krijgen. Het is nooit te laat om dingen te leren en hoewel het overgrote deel van de wereld Nederland dat remmen van de impulsen voor hun tiende toch wel behoorlijk onder de knie heeft, wil het nog niet zeggen dat ik het niet alsnog op mijn vijfentwintigste kan leren. En dus zette ik mijn beste beentje voor en ging ik aan de slag.

Soort van
Klinkt als
Lijkt op
Net niet…

Het was veel moeilijker dan ik van te voren had gedacht en dat maakte me toch ietswat gefrustreerd.
Vanaf daar heb ik al vaker bij psycholoog geklaagd dat de methode stom is, dat het niet werkt en dat ik een nieuwe methode wil hebben, eentje met een wat sneller resultaat asjeblieft, maar psycholoog blijft er tot op de dag van vandaag bij dat ik er de tijd voor moet nemen en medicatie. Want sommige dingen kun je niet in een paar weken leren, zelfs niet in een paar maanden.

En daar kan ik met mijn hoofd echt niet bij, want hoe kunnen die simpele en basale dingen zo verdraaid lastig zijn?!

je weet pas wat je mist als hij het niet meer doet

Het zat eraan te komen, mijn rijstijl komt overeen met een olifant in de porseleinkast en hoewel Bram in prima staat verkeerde toen ik hem kocht, heeft hij het afgelopen jaar toch iets wat geleden bij mij zijn nieuwe eigenaar.

Deze week deed hij het niet meer, hoewel hij al een tijdje moeite had met starten, vond ik het nooit zo zorgwekkend. De zwarte rook, de typische geur en het voortdurend afslaan vond ik gewoon een stukje karakter van mijn auto, maar toen ik deze week een kwartier bezig was met het starten besloot ik dat hij kapot was. Kapotte dingen kan je laten maken en dus ging mijn auto naar de garage toe waarnaar hij het weer deed.

Voor even dan.
Voor heel heel heel heel heel even dan..

Wanneer dingen anders gaan dan ze moeten gaan gaat het met mij ook niet meer zo zoals het zou moeten gaan. Ik kan daar gewoon niet zo goed mee omgaan. Mijn bloeddruk stijgt, mijn hoofd verkeerd in chaos, ik raak in paniek, mijn impulsen nemen het over en meestal ben kom ik heel erg een beetje boos geiriteerd over. 

Om 12 uur ’s nachts heb ik hysterisch en in paniek vriendje opgebeld, vriendje is 24/7 zen, volgens mij heeft hij in zijn 25 jaar nog nooit iets impulsiefs gedaan en ik denk dat hij dat ook nooit zal gaan doen. Dat is niet erg, dat brengt ons in balans.
Met zijn zen stem zei hij me dat hij eraan zou komen, dat ik rustig moest blijven en vooral niet meer moest proberen om de auto te starten. Dit zou namelijk niet goed zijn.
Ik geloofde hem en beloofde dat ik het niet meer zou proberen. Ik heb het daarna gewoon voor de zekerheid toch nog ongeveer zes keer geprobeerd maar na de zesde keer ben ik gestopt met proberen. Vriendje had gelijk, steeds opnieuw proberen was niet goed voor de auto.

Ik weet niet hoe maar uiteindelijk is Bram toch dankzij vriendje thuis gekomen, de ochtend erna kon zelfs vriendje hem niet meer starten. Ik ben nogal gehecht aan Bram en een leven zonder hem kon ik me niet voorstellen. Dit was een zware dobber.

Daarom ben ik die middag gaan winkelen en heb ik een nieuw jurkje gekocht, zwart wel, want dat vond ik een toepasselijke kleur.

*Bram is vandaag voor de tweede keer deze week gemaakt, of die nu langer dan een halve dag kan rijden zullen we morgen zien, ik heb hem in ieder geval beloofd dat ik mijn rijstijl zal aanpassen en hopelijk kunnen we dan toch samen oud worden.

de kerstman zegt niet voor niks ho ho ho

Het geluk is aan mijn zijde, wij vieren niet alleen kerstavond, eerste kerstdag en tweede kerstdag, nee wij vieren ook nog een derde kerstdag. De min of meer verplichte familie diners vind ik super gezellig en ik hou er echt heel erg van. Voor maximaal een half uur dan, want daarna ben ik wel weer klaar met het lange zitten en het luisteren naar de levensverhalen waar ik eigenlijk toch niet zo in geïnteresseerd ben omdat ik ze toch niet kan volgen omdat er een overdaad aan prikkels is die ik helemaal niet goed verwerkt kan krijgen: Martha luister je wel? Hè? Ja tuurlijk! Uuh wat zei je? 1d1ba7719a1fda331738b07ba273ed6f
Het is niet dat ik uit pure desinteresse niet naar de ander luister, maar de 25 andere gesprekken wil ik eigenlijk ook graag voor de helft volgen en dat wat er allemaal om me heen gebeurt wil ik ook graag zien en ik wil eigenlijk ook even in de keuken kijken wat daar gebeurt en dat leuke kerstliedje wil ik eigenlijk graag meezingen en tegelijkertijd heb ik eigenlijk ook echt heftig honger want ik heb al vanaf vanmorgen niet gegeten en eigenlijk zit mijn sok niet goed en staan de tafels niet helemaal recht tegen elkaar en zit de man naast me zo’n vervelende geluiden te maken.
Ongeduldig trommel ik met mijn vingers op tafel, knik ik beleefd naar mijn gesprekspartner die al snel met iemand anders gaat praten omdat ik toch niet luister en draai ik ongeduldig rondjes op mijn stoel terwijl ik ook nog een leuke vriendin voor mijn vriend probeer te zijn zonder dat handjes vasthouden en wat dan ook want dat ge-aanraak kan ik er helemaal niet meer bij hebben, ik heb mijn bewegingsruimte nodig, en hard ook.

Wanneer de tijd vordert en mijn lichaam zich vult met overprikkeling, gezelligheid, kerstdrukte, chaos, spanning, koolhydraten en suikers, stijgt mijn energieniveau nog een beetje meer en dan kan het feestje pas echt beginnen. Yes. De rem gaat eraf en het gas gaat erop. Ik heb een Ferarri in mijn hoofd.
De grapjes gaan als warme broodjes over de toonbank, ik word nog wat dynamischer dan ik al was ik heb nog net geen schuim op de mond staan en om het kwartier gaat er een glas over de tafel, oeps, sorry!
Een deel van de familie is een beetje geïrriteerd, een deel is vermaakt en een deel kijkt hoofdschuddend toe. Mij maakt het allemaal helemaal niks uit want hey: waar is het feestje? Hier is het feestje!

Wat een feest, wat een feest..
Totdat ik thuiskom.
Want dan ben ik weer terug op aarde..
En heb ik een beetje spijt van hoe ik heb gedaan..
Oeps..

De dag erna ben ik uitgeleefd, de accu is ver leeg, dit feestje moet verwerkt worden. Ik heb de concentratie van een visstick, ben om alles en niks geïrriteerd, maak om kleine onbenulligheden ruzie en kan zo lekker emotioneel reageren.

Tijd om bij te komen van feestje één heb ik niet want feestje twee staat alweer voor de deur. Yes, het is kerstmis!

stop denk doe

20692004af508f1ccd1c6f4e207e240cAls je nog geen stoornis hebt, dan krijg je die wel op het moment dat je in de wachtkamer bij mijn psycholoog moet wachten. De radio staat standaard op een zender met klassieke muziek die waarschijnlijk rustgevend moet zijn maar die bij mij alleen maar op mijn zenuwen werkt. Terwijl het strijkorkest bezit probeert te nemen van het laatste beetje zelfbeheersing dat ik heb, hoop ik vooral dat psycholoog me snel op komt halen, tikkend met mijn vingers en klakkend met mijn tong probeer ik vooral te doen alsof ik eigenlijk normaal ben. Het scheelt dat in de wachtkamer van de psycholoog iedereen de weg kwijt is.

Martha, ga je mee?
JA! GRAAG!!

“Dus Martha vertel eens hoe het gaat, je bent begonnen met medicatie heb ik gelezen?” Vroeg meneer de rust zelve me.
Het was een serieuze vraag en ik probeerde echt om de vraag goed te beantwoorden, weet je wel zoals mensen zonder adhd dat zo mooi kunnen, maar na een halve zin kwam ik tot de pijnlijke conclusie dat dat toch eigenlijk iets te hoog gegrepen was. Terwijl ik vertelde over het werk, over mijn collega’s en over mijn blog sloot ik af met het feit dat medicatie echt heel erg goed werkt.
Psycholoog is een heel erg slimme man, hij heeft röntgen ogen en kan super goed observeren, hij wist zelfs dat ik vandaag geen medicatie had genomen.  Als je dat na minder dan 5 minuten al weet ben je echt een hele goede psycholoog.

Adhd met een grote H, zo noemt hij het.
Martha, zo noem ik het.
Waarschijnlijk bedoelen we hetzelfde.

Welk doel wil je met deze training bereiken? Vroeg hij me.
Over een half jaar adhd vrij zijn natuurlijk. Antwoordde ik.

Psycholoog stelde voor om het doel concreter te maken. Omdat ik concreet een goed woord vind, mijn psycholoog mooie blauwe ogen heeft en hij ook nog leuke gebaren gebruikt wanneer hij verteld, besloot ik dat dat een goed idee van hem was.
“Misschien ben ik soms een beetje druk en misschien ben ik soms een beetje impulsief en misschien kan ik niet zo goed plannen enzo maar dat is niet zo heel erg want ik heb mensen om me heen die me daarmee helpen”

“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Psycholoog vroeg mijn bevestiging of hij dit goed gehoord had en ik knikte dat hij dit inderdaad goed gehoord had. Ik kon nu concluderen dat er met zijn oren niks aan de hand was en dat vond ik wel een hele geruststelling
“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Vroeg hij nog een keer terwijl hij me probeerde te hypnotiseren met zijn blauwe ogen. Het was me duidelijk geworden dat psycholoog veel bevestiging nodig had en waarschijnlijk wat onzeker was.
Opnieuw knikte ik bevestigend en probeerde hier zo vriendelijk mogelijk bij te lachen zodat hij hopelijk wat meer zelfvertrouwen zou krijgen.
Misschien, soms en beetje? Vroeg hij nogmaals terwijl hij zijn ogen door mijn hoofd probeerde te boren. Psycholoog is echt heel slim.

Ik zakte huilend op mijn knieën op de grond, ik sloeg met mijn vuisten wanhopig op de grond, ik kroop naar hem toe en greep hem bij zijn blouse vast en ik smeekte hem om me te helpen met het remmen van mijn impulsen omdat het zo niet langer meer ging. Hij klopte op mijn rug met de rustgevende belofte dat het allemaal goed zou komen en dat ik binnen een half jaar adhd vrij zou zijn.

Oke misschien ging dit laatste niet helemaal zo en misschien overdrijf ik het een klein beetje, maar:

Het beter leren remmen van mijn impulsen staat voor nu wel op nummer 1 van het doelen lijstje. Yes!

skin picking en nagelbijten: Bekijk het positief, ik gebruik geen drugs

Terwijl ik het doe weet ik dat ik ermee moet stoppen, ik weet dat ik er spijt van krijg maar ik kan het niet laten: Het moment dat het korstje loslaat voelt gewoon zo goed.

Uuh dat vind ik een klein beetje raar Martha, hoezo voelt het goed?
Oh oeps, vind je dat raar?? Ik kan het je niet uitleggen, soms is iets nu eenmaal omdat het zo is en dan is dat nu eenmaal zo. Sommige mensen drinken een wijntje, ik trek mijn huid kapot. Ongeveer hetzelfde. Afijn:

Nadat ik mijn korstjes eraf heb getrokken voelt het toch iets minder goed om 2 redenen.

  1. nu het korstje eraf is kan ik het er niet meer vanaf trekken.
  2. ik wil niet onder de kleine littekens zitten, is toch iets minder aantrekkelijk voor mezelf en mijn omgeving. Ik wil tenslotte niet alleen een pedagoog zijn, ik wil er ook graag zo uitzien.

Klinkt het als iets herkenbaars? Ik denk het wel.

Ik bijt nagels, ik bijt op mijn lippen, ik krab mijn nagelriemen af, ik bijt de bc4874ff1137f878e5f8bf7c512f0904huid rondom mijn nagels kapot en ik blijf mijn korstjes afkrabben net zolang totdat er littekens achterblijven, blijkbaar haal ik voldoening uit deze zelfverminking want stoppen lijkt geen optie.

Maar Martha, dat heb ik ook!!!
Wat fijn om te horen! Voel ik me toch weer iets minder raar! Yes!

Het nagelbijten en huid peuteren helpt me om me te concentreren, het helpt me tegen verveling, het haalt een deel onrust weg en kalmeert me tijdens stressvolle situaties.
Mijn beroerde impuls beheersing kan daarnaast deze toch wel vervelende gewoonte met geen mogelijkheid remmen en dus is het nagelbijten en huid peuteren waarschijnlijk net zo chronisch als dat mijn adhd is.

Tot komende vrijdag natuurlijk, want vanaf vrijdag begint mijn adhd training en ben ik binnen no time adhd vrij! Yes!