mijn adhd diagnose is geen excuus, het is een verklaring

“Het is geen wonder dat elk pseudomedisch label in dank wordt aanvaard, zodra je leven geen succesverhaal is #adhd #autisme etc.” 

36f0cce6ee22052a1f2841885b9640b7En bedankt. Ik snap niet waar zulk soort uitspraken vandaan komen, ik heb geen idee waarom deze beste man met een beetje dure woorden interessant probeert te doen en een tweet als hierboven op het internet los laat waarin echt he-le-maal niks van begrip te lezen valt. Ik word er doodmoe van hoe iedere bouwvakker, economicus en manager ineens precies weet hoe de vork in de steel zit. Zij hebben namelijk een buurvrouw die een neefje heeft en de hond daarvan heeft een zusje en dat zusje woont in een gezin waarvan het jongste meisje adhd heeft en zij is eigenlijk helemaal niet zo druk want als ze slaapt hoor je haar vrijwel niet!

Het is niet alleen dat ik iets drukker ben of dat ik soms iets vergeet en dat ik daarom adhd heb. Het is niet zo dat ik op zoek ging naar een excuus omdat mijn leven geen succesverhaal zou zijn, of zodat ik voortaan ongestoord door mensen heen zou mogen praten.
Ik zocht hulp omdat mijn functioneren haperde, omdat ik de aanwezige kansen niet kon benutten. Ik viel op en ik viel uit.
Ondanks hulp en begrip van mensen om me heen en ondanks echt heel hard werken, waren er heel normale dagdagelijkse dingen die ik niet onder de knie kon krijgen.

Toen ik naar de GGZ ging, zocht ik geen excuus, ik wilde ook geen aandacht, ik wilde hulp. Ik heb in het begin tegen bijna niemand gezegd dat ik een diagnose als adhd had omdat ik niet wilde dat ik daardoor anders behandeld zou worden of omdat ik niet wilde dat mensen dachten dat ik een excuus zocht, maar even een news flash: adhd had ik toch. Ook zonder dat ik het uitsprak.

Ik ben ervan overtuigd dat vrijwel iedereen op het einde van de dag graag bij de grote groep wil horen, niemand wil er continue buiten vallen. Iedereen wil als persoon zijnde geaccepteerd en gewaardeerd worden gewoon voor wie die is.
Met hard werken kun je heel veel dingen bereiken, maar ook met hard werken krijg je die typische en hardnekkige adhd gedragingen niet uit jezelf. Een beetje druk zijn is niet hetzelfde als het hebben van adhd, adhd is veel meer dan dat.

Ik heb een adhd diagnose gekregen omdat ik adhd heb, net als dat iemand de diagnose slechthorend krijgt omdat die minder goed kan horen of dat iemand de diagnose slechtziend krijgt omdat die minder goed kan zien. Die diagnoses zijn ook niet “pseudomedisch” en worden ook niet gezien als een excuus. Het zijn diagnoses die dingen helpen verklaren en die de juiste zorg mogelijk maken.

Solliciteren met adhd, vertel je erover of toch beter niet? 

cc830032dda2ad68dd08cf5eea96131aNu ik een deel van mijn werk kwijt ben en je leven door je omgeving niet echt als zinvol wordt beschouwt als je de hele dag eendjes voert en paardjes aait, ben ik begonnen met het zoeken naar een nieuwe baan.

Goed bezig Martha, zo mag ik het horen!
Dankjewel.

Tijdens het cake bakken en televisie kijken door stuur mijn sollicitatie brief en CV naar bedrijven toe die er interessant uitzien en dan, als de brief allang verstuurd is, controleer ik hem voor de zekerheid toch nog even op spelfouten en vervloek ik mezelf als ik woorden/zinnen zie staan als: “omdoviduol”, “luek” of “hoop horen u”. Iedere keer denk ik: “bij de volgende brief gebeurd me dit niet” maar ergens lijk ik niet echt te kunnen leren van mijn fouten. Je kan soms maar beter een ezel zijn, die stoot zich tenminste niet twee keer aan dezelfde steen.

Martha waar wil je met deze blog naartoe?
O ja. 

Nu verwacht ik niet dat ik met bovenstaande brieven op gesprek word uitgenodigd aangezien iedere functie specifiek benadrukte dat ze medewerkers zochten met “uitstekende schrijfvaardigheden”haha, maar stel je nu voor dat er dadelijk toch een bedrijf is dat mij uitzoekt en mij uitnodigt voor een gesprek, wat dan?

Hoezo wat dan, dan ga je toch zeker gewoon ernaartoe?!
Ja natuurlijk dat snap ik ook wel maar

Hoe doe je dat als je een stoornis als adhd of autisme of wat dan ook hebt? Moet je dat vertellen in een sollicitatie gesprek of toch beter van niet?

Psycholoog heeft me ooit het advies gegeven om het “gewoon” te vertellen aangezien ik nu niet bepaald undercover-adhd heb en het in een eerste contact sowieso toch wel gelijk op zal vallen, maar eigenlijk vind ik het eerlijk gezegd alles behalve “gewoon” om in een sollicitatie gesprek mee te delen dat ik misschien, toevallig, ergens toch behoorlijk adhd heb.

07f9f61733565f65902b85e1bd9ec159Ja sorry voor mijn onrust maar ja weet je: ik heb adhd.
adhd?
Ja weet je wel beetje drukker af en toe enzo
Heb je daar veel last van?
nee joh, dat valt echt reueueze mee

Is het wel  verstandig om zoiets gelijk in een eerste gesprek te vertellen en stel dat je het verteld, hoe pak je dat dan aan zonder dat zij gelijk afschrikken en liever iemand kiezen zonder stoornis? 

Donderdag 9 maart neem ik deel aan een “sollicitatiegesprek voeren workshop” (ja echt hoor, ik heb die naam niet zelf verzonnen) en ik hoop dat ze me daar verder kunnen helpen, maar voor nu:

Hoe denken jullie erover? Hebben jullie er ervaring mee en hoe zouden jullie dat doen? 

ik ben geen adhd’er, ik ben mezelf

16779828_1092211120924404_916664165_nDie adhd’er”. Ik hoor het mensen om me heen wel eens zeggen, of zo van: “ja maar jij bent gewoon een adhd’er” Ik ben altijd een beetje verbaasd als ik het mensen hoor zeggen. Ik dacht zelf namelijk altijd dat ik Martha was.

Blijkbaar is het zo dat wanneer je een stoornis als autisme of ADHD hebt, je dan gelijk ook je stoornis bent, heel vreemd want ik heb nog nooit iemand horen zeggen: “Hij jij bent toch die kanker’er?” of: “ja dat meisje, dat is die suikerziektist”. Dat zou natuurlijk niet kunnen, dan zouden we terecht boos zijn en aan de ander vragen of die nog wel normaal is dat die zoiets durft te zeggen. Je kwetst iemand met zulke woorden en je gaat voorbij aan de eigen ik van de ander. We zijn het er collectief over eens dat dat echt niet kan want als je bijvoorbeeld suikerziekte hebt, dan ben je dat natuurlijk niet. Je bent nog steeds gewoon jezelf en je hebt toevallig suikerziekte.

Maar blijkbaar is het wel heel normaal als het gaat om mensen met een psychische stoornis, blijkbaar kan het dan wel en ik snap niet goed waarom want ik denk dat je mensen daarmee te kort doet.
Iemand met adhd, heeft adhd, die ís niet zijn of haar adhd. Iemand met adhd is zijn eigen ik, met al zijn talenten en zijn kwaliteiten, en toevallig heeft die daarnaast ook adhd.

Ik heb adhd maar ik ben dat niet, ik ben Martha. Gewoon Martha, Martha met adhd.

een adhd onderzoek: Hoe ziet dat er uit? 

c505b462c274e1cf4645f216c61e55e6

Toen ik nog geen diagnose had, heb ik het internet afgezocht naar hoe een dergelijk onderzoek er eigenlijk uitziet en omdat ik persoonlijk vond dat er bar weinig te vinden was, had ik besloten dat ik er op een dag zelf anders wel een blog over zou schrijven voor de mensen die net als mij het internet afstruinen naar haast onvindbare informatie. Excuses voor de lengte van deze blog.

Ik lees regelmatig dat er tegenwoordig zo snel een label op iemand wordt geplakt, dat er amper onderzoek naar wordt gedaan en dat ze het vaak al na 1 gesprek vaststellen, ik weet natuurlijk niet hoe het er bij anderen aan toe is gegaan, misschien dat het in België heel anders is, maar bij mij was het echt niet na 1 gesprek besloten. Ondanks dat ze er vrij zeker van waren dat er sprake was van adhd, moest ik door de malle molen van onderzoeken heen. Ik kan je vertellen, het is gemakkelijker en sneller om een pakje boter te kopen in de supermarkt dan om een adhd diagnose te krijgen binnen de GGZ.

Mijn adhd onderzoek bestond uit verschillende onderdelen verspreid over ongeveer vier weken:

1. Kennismaking
Nadat je van de huisarts wordt doorverwezen naar een GGZ instelling, duurt het ongeveer een eeuwigheid (bij mij drie maanden) voordat je op gesprek mag komen. De wachtlijsten binnen de GGZ zijn echt waanzinnig lang, dus als je denkt dat je over drie jaar misschien in de problemen gaat komen vanwege je adhd of autisme of wat dan ook, stel ik voor dat je op tijd aan de bel trekt. Ik wilde graag hulp hebben bij het halen van mijn eindexamenjaar, maar tegen de tijd dat ik de diagnose kreeg, waren mijn examens al geweest.
Het begin gesprek bestaat vooral uit “hoi”, “hoe gaat het” en “waar loop je tegenaan” vragen. Ze observeren hoe je zit te wiebelen en gaan een eerste standaardvragenlijst af om te kijken of je in aanmerking komt voor een adhd-onderzoek.
Ding-ding-ding, door naar de volgende ronde? Dan kom je op de volgende wachtlijst te staan. Dit is per instelling anders, bij mij duurde deze tweede wachtlijst ruim vier maanden.
De rest van mijn onderzoek werd door iemand anders uitgevoerd.

2. Adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten
Na de tweede wachtlijst begint de malle molen van de onderzoeken. Bij mij begonnen ze met een miljoen aan adhd vragenlijsten over vroeger en nu. Let er even op dat je goed leest of het over het heden of over het verleden gaat, want ik heb gewoon in het wilde weg kruisjes zitten zetten zonder te lezen over welke tijd het eigenlijk ging. Concentratieproblemen: check. Impulsiviteit: check.

Eigenlijk heb je na 10 vragen van 1 lijst alle vragen van alle lijsten wel gezien want ze zijn allemaal hetzelfde, een beetje zoiets als:
– Ik voel me vaak onrustig
– Ik heb moeite om mijn aandacht bij een gesprek te houden
– Ik doe dingen zonder na te denken
– Mensen zeggen mij vaak dat ik te veel praat

Na het invullen van al die vragenlijsten mag je door naar onderdeel drie. Hoera, nog een vragenlijst!

3. De MMPI-2 vragenlijst. Een vragenlijst over de rest van je psyche met iets van een miljoen vragen
Deze vragenlijst was echt fantastisch #not. Het was een draak van een vragenlijst met echt meer dan 500 vragen ofzo (wat serieus?!). De bedenker van de vragenlijst leed waarschijnlijk aan iets van dementie of Korsakov aangezien iedere gestelde vraag verderop nog minimaal 7 keer terug komt. Als je nog geen suïcidale neigingen hebt, krijg je die wel van deze vragenlijst.

Het zijn echt van die feel-good-vragen als van:

  • De wereld zou beter af zijn zonder mij
  • Ik denk vaak aan de dood
  • Ik heb het idee dat ik word achtervolgd
  • Ik voel me schuldig
  • Ik speelde vroeger veel met de poppen
  • Ik voel me vaak waardeloos

Schrik ook niet van de uitslag want volgens mij komt er bij iedereen wel iets uit en iedereen heeft wel kenmerken en trekjes van welke persoonlijkheidsstoornis dan ook. Maar hey daarvoor kwam je niet, dus we gaan door naar onderdeel vier, nog een vragenlijst!

4. De executieve functie vragenlijst
Vragenlijsten zijn in de GGZ helemaal hip en daarom krijg je ook nog een vragenlijst over de executieve functies mee naar huis. wow wacht, welke functies? Eentje voor jezelf en eentje voor je ouders. Hierin staan vragen als:

  • Kan om kleine dingen emotioneel reageren
  • Heeft moeite met zelfstandig aan de slag te gaan
  • wordt moe
  • raffelt dingen af
  • is impulsief
  • kan slecht tegen veranderingen

Waar deze vragenlijst dan weer goed voor is weet ik ook niet, bij mij besloten ze in ieder geval aan de hand van deze vragenlijst dat ik naast overduidelijk adhd misschien ook wel in aanmerking zou komen voor autisme en er werd me geadviseerd om daar ook naar te laten kijken: Lieve lezers let goed op want dit is een valstrik, trap er niet in. Waarvoor kwam je? juist! Een adhd onderzoek! Je wil een antwoord op de vraag of je misschien adhd hebt, de rest is niet belangrijk want daarvoor kwam je niet, dat was niet je vraag dus we gaan door naar onderdeel vijf: het gesprek.

5. Gesprek met mij
Naast vragenlijsten zijn ze in de GGZ gek op persoonlijke gesprekken. Ook al heb je een zelfde gesprek al bij punt één gevoerd, je mag toch echt nog een keer dezelfde vragen gaan beantwoorden.
Schrik niet want dit is wel een typisch psychologen dingetje. Dossiers zijn voor hun niet nodig. Ze willen je liever eerst persoonlijk leren kennen voordat ze dezelfde informatie gaan lezen die ook in het dossier staat. Ik snap het nut van een dossier bij de GGZ eerlijk gezegd ook niet want het wordt toch niet gelezen. Volgens mij snappen die psychologen en psychiaters niet hoe vermoeiend het is om continue hetzelfde verhaal te vertellen, maar goed: Er worden vragen gesteld over hoe het met je gaat, waar je tegenaan loopt, waarom je denkt dat het misschien adhd is en tussendoor observeren ze alles wat je doet en zegt. Wanneer ze driftig gaan schrijven weet je dat je iets gezegd hebt dat blijkbaar van belang was, maar deze door hun pas ontdekte informatie houden ze voor zichzelf en krijg je teruggespeeld bij punt negen.

6. Gesprek met mijn moeder erbij
Na het gesprek met jou alleen, komt er een gesprek met jou en 1 van de mensen die jou goed kennen, liefst je vader of moeder. In mijn geval, ging mijn moeder mee. Het gesprek met mijn moeder erbij was bij mij echt briljant. Mijn moeder geloofd namelijk niet in adhd (of in autisme, of in welke andere stoornis dan ook) en ze vind vooral dat ik de leukste dochter van de wereld ben. Dus ja, dat schiet echt op. In de ogen van mijn moeder ben ik wat drukker maar dat gaat vanzelf wel over, ik moet gewoon tot 10 leren tellen en ik moet wat harder mijn best doen om me te concentreren. Maar ik heb zeker geen adhd want dat bestaat niet.
Het verloop van een dergelijk gesprek, is voor iedereen natuurlijk anders maar in feite is het een herhaling van punt één en vijf alleen dan met moeder, vader of andere bekende erbij.

7. De concentratie test
Als je de vragenlijsten en gesprekken hebt gehad, mag je eindelijk dingen gaan doen: Bij mij begonnen ze met de concentratie test. Ik had er echt zin in, hoewel het achteraf een beetje tegenviel. Ik geloof niet in concentratie testen op die manier. Ik zal even uitleggen hoe dat eruit zag:

Omcirkel alle letters die geen p zijn (ofzoiets)
p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b

Vervolgens zat ze ernaast met een stopwatch om de tijd te meten…..

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar hou een stopwatch voor mijn neus en maak er een wedstrijdje van en mijn hyperfocus is geactiveerd. Dit gegeven hoefde ik niet uit te leggen, onderzoeker G was slim genoeg om deze conclusie zelf te trekken.

Na het testen van je concentratie, komt het einde in zicht. Je intelligentie is aan de beurt om getest te worden bij punt acht.

8. De IQ test
Ik zag zelf gigantisch op tegen de IQ test. Ik wilde deze test eigenlijk niet doen omdat mijn zelfvertrouwen al niet zo groot is en een slechte score doet gewoon een beetje pijn. Toch was de IQ test een verplicht onderdeel van het adhd onderzoek.

De IQ test zag er ongeveer zo uit:
Je zit aan een tafeltje, tegenover je zit een onderzoeker en verder proberen ze de ruimte zo prikkelarm mogelijk te houden: de airco stond aan maar echt koeler werd het er niet van, de vrachtwagens reden langs, het was die dag ongeveer 35 graden en zij haalde om de haverklap adem. Ik ben sowieso al niet zo goed in een testsituatie en ik word al onzeker van de vraag hoeveel is 1+ 1 dus dit onderzoek was echt een appeltje eitje voor me…

Er werden oefeningen gedaan als:

  • Noem het tegenovergestelde woord
  • Welke hoort niet in de reeks thuis
  • Iets met voetbalplaatjes en onthouden van iets (ik heb geen idee meer)
  • Leg het figuurtje dat op papier staat na met de blokjes

Tijdens de test werd er opnieuw driftig geschreven, de vragen die je stelde, de dingen die je zei en jou manier van doen en laten: alles werd opgeschreven. Alsof het zonder die extra druk niet al spannend genoeg was.

Maarrrrrr gefeliciteerd, je hebt nu alle onderdelen van het adhd onderzoek gehad en de uitslag is nabij.

9. De uitslag tumtumtummmm
En dan uiteindelijk als je door de hele heisa heen bent gegaan, krijg je een gesprek waarin ze in ongeveer een half uur vertellen wat er allemaal mis met je is.
Grapje 
Nee geen grapje
Eigenlijk is het echt zo. 

Jij kwam met de vraag of je misschien adhd hebt en zij komen met het antwoord dat je in mijn geval kenmerken vertoond van autisme, een angststoornis, een persoonlijkheidsstoornis en het IQ hebt van een badeend en o ja je hebt ook adhd het onoplettende type, nee adhd het hyperactieve type, nee ook niet, wacht even kijken: oh adhd het gecombineerde type, ja dat was het. Martha je hebt adhd het gecombineerde type en we raden je echt aan om medicatie te slikken en we adviseren verder onderzoek met name rondom dat stukje autisme.
Oke dit bovenstaande is misschien een klein beetje overdreven, maar duidelijk moge zijn dat, bij de instelling waar ik zat, het gesprek met de uitslag een beetje pijnlijk en shockerend was en/of voelde en ik had een week nodig om het te laten bezinken. Wel stond er nu op papier dat ik adhd heb. De vermoedens werden bevestigd en de diagnose was definitief.

Weet je het maakt niet uit wat ze allemaal over je zeggen want bij iedereen komt wel iets uit een dergelijk onderzoek naar voren, iedereen heeft wel ergens kenmerken van en het is slechts een moment opname geweest. Je hebt antwoord gekregen op de vraag waarvoor je kwam en daar ging het uiteindelijk allemaal om en vanuit daar kunnen ze je eindelijk de hulp geven die je nodig hebt.

Dit was hoe het adhd onderzoek er in een notendop bij mij uit heeft gezien, ik besef dat dit niet bij iedere instelling precies hetzelfde zal zijn, maar het is zeker niet zo dat je na 1 gesprek met de psycholoog al een diagnose hebt en als dat wel zo is, adviseer ik je om naar een andere instelling te gaan.

 

ik heb adhd dat is niet erg

Weet je ik doe mijn best. Misschien denk jij dat ik dat niet doe, of dat ik het niet probeer, maar dat is niet zo want ik doe wel mijn best en ik probeer het wel. Iedere dag opnieuw probeer ik het om normaal te zijn en om niet zo op te vallen als ik ergens ben.

Ik probeer het om niet te snel te praten, om mensen aan te kijken, om eerst te denken en dan pas te doen. Ik probeer om niet de hele tijd te bewegen en ik doe mijn best om naar jou te luisteren in plaats van door je heen te praten, maar word niet boos als dat een keer niet lukt want misschien dat sommige dingen voor jou gemakkelijk of vanzelfsprekend zijn, voor mij zijn ze dat niet.

35696dea9372b97c7e0addf8433b496cIk ben de opmerkingen en de blikken van jullie onderhand wel gewend geraakt, maar leuk vind ik dat niet altijd. Ik snap ook wel dat ik soms druk ben en dat ik teveel praat, maar ik doe dat niet expres.

Net als jij ben ik ook maar gewoon geboren zoals ik ben. Ik laat jou zijn zoals jij bent, misschien moet je mij ook proberen te laten zijn zoals ik ben. Gewoon mij met mijn adhd. Probeer de adhd niet uit me te krijgen want dat gaat niet. Ik ben ik en ik heb adhd, hoe hard je ook zucht of hoe veel je ook moppert, mijn adhd gaat daar niet mee weg.
Uiteindelijk denk ik dat je alleen maar gelukkig kunt zijn als je jezelf kan en mag zijn, ik denk dat dat voor jou geldt, maar ik denk dat dat ook voor mij geldt.
Dus wanneer je de volgende keer wil zuchten en iets over mijn onrust wil gaan zeggen, haal dan eerst even adem en denk aan wat ik hierboven heb geschreven. Ik héb adhd, ik bén het niet, ik ben veel meer dan dat.

Wat ik mijn ouders graag 26 jaar geleden zou hebben gezegd

Lieve papa en mama, wanneer ik word geboren heb ik twee blauwe ogen, ben ik klein van stuk en ben ik gezegend met een onuitputtelijke energie. Ik zal worden geboren met eigenlijk een soort superheldenkracht genaamd adhd. Ik weet dat jullie daar nu nog helemaal niet mee bezig zijn en ik weet dat jullie mij precies goed zullen vinden zoals ik ben. Ik weet dat jullie een woord als adhd liever niet willen horen, maar ik wil jullie vragen om op tijd naar de antwoorden van mijn drukke gedrag te gaan zoeken en om open te staan voor de diagnose die ze daarbij zullen stellen. 

Laat de wereld om jullie heen koud wanneer zij praten over dat adhd niet bestaat en dat we kinderen gewoon kind moeten laten zijn. Laat jullie niet verleiden om mij keer op keer aan te moedigen om “gewoon harder mijn best te doen” en laat jullie al helemaal niet verleiden om mijn drukte eruit te krijgen door boos te worden of mij naar mijn kamer te sturen.

033983c133e05969dfc72bf67df575d2Ik weet dat jullie, ook zonder gestelde diagnose, je eigen weg zullen vinden om mijn gedrag in goede banen te leiden maar lieve papa en mama ga ondanks dat asjeblieft samen met mij op zoek naar de onvermijdelijke adhd diagnose.
Ik weet dat jullie een dergelijke diagnose niet zien zitten omdat jullie bang zijn dat ik door zo’n diagnose misschien minder kans maak op een goede baan en ik weet dat jullie bang zijn dat de wereld anders naar mij zal gaan kijken door dat vierletterwoord.
Jullie hebben het beste met me voor en al die onwetendheid zal jullie verleiden om geen verdere hulp te zoeken, maar echt lieve papa en mama, jullie helpen me er niet mee door te doen alsof het er niet is of door te doen alsof het probleem vanzelf wel overgaat want ik zal me ondanks jullie onvoorwaardelijke liefde altijd anders voelen dan anderen en de mensen om me heen zullen me hoe dan ook toch aankijken of aanspreken vanwege mijn opvallende gedrag.
Ik weet dat jullie je zorgen zullen maken over wat een dergelijke diagnose voor mijn toekomst kan betekenen en hoewel ik daar zelf ook niet echt de antwoorden op weet, kan ik jullie wel vertellen wat het niet stellen van een dergelijke diagnose met mijn toekomst zal doen en dat is met name voor mijn zelfvertrouwen geen succes. 

Ik ben nu nog niet geboren, en voorlopig hoeven jullie je over al het bovenstaande nog geen zorgen te maken. Maar beloof me dat als het moment aanbreekt, jullie naast alle nadelen, ook open proberen te staan voor de eventuele voordelen van een uitgesproken diagnose want weet je, de stoornis zelf zal ik hoe dan ook hebben, met of zonder diagnose.

adhd: 10 meest gehoorde opmerkingen

1. Hou eens op met dat gewiebel.
*zucht*

2. Laat mij dat maar doen
Mijn omgeving is ervan overtuigd dat ik geen dingen kan maken, behalve dingen kapot maken dan: bedankt voor het vertrouwen, dat doet goed. Ik weet dat ik de deurklink verkeerd om heb gehangen en dat ik het bed van vriendje doormidden heb gebroken maar dat wil nog niet zeggen dat ik niks kan.

3. Ben nu toch eens stil
Het maakt niet uit of er nog zes andere mensen aan het praten zijn want IK moet nu toch echt eens stil zijn: Nee, gewoon nee.

4. Praat eens wat zachter
Vooral als iemand het zegt terwijl het verhaal net richting de climax gaat.. Het is knetter irritant en ongelofelijk frustrerend niet leuk als je dat doet en het komt het verhaal ook niet ten goede dus gewoon: niet doen.
60b1a4af16932dd9db2972818c166716
5. Praat eens wat langzamer
Laat me toch gewoon mijn verhaal vertellen zonder me de hele tijd te onderbreken, zo schiet het toch niet op! Luister jij maar gewoon iets sneller.

6. Let eens op met wat je doet
Toevallig let ik heel erg goed op alles dat er om me heen gebeurt.

7. Je bent echt hypocriet
Ik weet dat ik de hele tijd met de pen loop te tikken en dat ik de pen door je strot wil boren als jij dat andersom doet, en ik snap dat dat misschien heel hypocriet overkomt, maar ik kan er niks aan doen, het is mijn hyperactiviteit vs mijn prikkelgevoeligheid.

8. Kun je niet gewoon even wachten?
Nee, dat kan ik niet.

9. Leer nou toch eens tot 10 tellen voordat je reageert
Bedankt voor de tip, die is nieuw, vanaf morgen zal ik dat direct doen.

10. Doe gewoon wat harder je best
Je moest eens weten.