adhd en koken: het roer gaat om!

Omdat vriendje en ik vooral ik, klaar zijn met iedere week dezelfde gerechten eten omdat ik het gewoonweg niet geregeld krijg om steeds nieuw recepten uit te zoeken en geconcentreerd de weekboodschappen te doen gaan we iets nieuws proberen.

Wow Martha even terug:
Je gaat iets nieuws proberen: JIJ gaat iets NIEUWS proberen?

Ja inderdaad, we gaan iets nieuws proberen, we gooien het roer om en gaan nu echt stoppen met de diepvriespizza’s en de maaltijd gerechten van knorr en honig: Het voelt gewoon niet zo gezond en als je na drie dagen nog altijd dorst hebt, kan het ook gewoon niet zo gezond zijn.

Oh op die fiets, dat heb je al eens eerder geprobeerd toch… Dat koken enzo…
Ja maar deze keer is het anders!

9db37eb0a4ab1d806b852c3e5b8df1e3Ik heb er een grondige hekel aan om iedere keer 25 sites af te gaan om de goede, snelle en makkelijke recepten bij elkaar te sprokkelen, om vervolgens, tegen mezelf pratend, met mijn bevlekte en gekreukte lijstje, door de supermarkt te hollen op zoek naar producten waarvan ik het bestaan niet eens wist, om vervolgens in die verdomde rij te gaan staan en om daarna te proberen om zo snel mogelijk die boodschappen in de net gekochte boodschappentas te proppen omdat ik de mijne ALWEER thuis ben vergeten en om dan nog minstens twee keer vloekend terug te gaan omdat ik iets ben vergeten.
Nee maar echt, mijn vrije uurtjes besteed ik liever aan belangrijke dingen. Televisie kijken ofzo. 

Als echte die-hard-adhd’er hou ik van snel, gemakkelijk en afwisselend en dus hebben vriendje en ik een account aangemaakt bij HelloFresh! Je kan zelf kiezen welke van de acht week gerechten je hebben wil en de doos wordt bij je thuis bezorgd op een zelfgekozen dag en tijdstip: Halleluja! Als je niet thuis bent kun je aangeven waar ze met je doos naartoe moeten gaan en klaar is kees: een kind kan de was doen, ik dus ook!

Over twee weken komt onze eerste doos binnen!
Wat over twee weken pas?!?!
Jaaa dat dacht ik ook!! Ik ben meer van het: ik wil het en ik wil het NU! Maar vooruit. 

Ik ben benieuwd!

er zijn een paar dingen in huis die anders gewoon niet kapot mogen gaan.

Wij hebben hier niet veel keus, in ons dorp heeft het merendeel van de inwoners vier poten en een vacht die om de zoveel tijd moet worden geschoren en is er maar liefst 1 hele provider die ervoor zorgt dat je in onze uithoek bereik kan vinden, veel keus hadden we dus niet. KPN zou het worden. Zolang dingen geregeld zijn is het geregeld, hiep hoi. Wij waren blij en alles ging goed.

Tot gister want toen ging onze router kapot.

Als de router het niet doet hebben we geen tv, geen internet en dus eigenlijk ook gewoon geen leven. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik best wel een een kwartier half uur internet en tv vrij kan zijn, maar een hele avond is toch wel wat veel van het goede.

KPN begreep direct dat dit niet te lang kon duren en beloofde ons dat er de dag erna een nieuwe router zou komen. 1 avond zonder tv en internet zouden we wel kunnen overleven, het zou niet gemakkelijk worden, maar het zou wel kunnen.
Wippend op de bank, tikkend met mijn vingers en wandelend door de woonkamer was ik op zoek naar iets dat mijn aandacht net zo goed zou kunnen trekken als dat Pinterest, Facebook en Twitter dat normaal gezien tegelijkertijd kunnen, maar dat bleek toch een onmogelijke opgave..

Ik ben verslaafd, dat is duidelijk. 22822db0fa80f185e757acc821dfb637

De dag erna zaten vriendje en ik hoopvol naast elkaar voor het raam te wachten op onze nieuwe router.
“Spannend he” vroeg ik aan vriendje.
“Nou en of” zei die terwijl die hoopvol in mijn hand kneep.

Het leven zou nu binnen no time weer beter worden, dat was zeker.

Om 21:00 uur ’s avonds was onze router er nog altijd niet en om 22:00 uur ’s avons ook niet..
Dit ging helemaal mis. Ik heb nog liever een leven met adhd dan een leven zonder router, nee maar dan ook echt.

KPN excuseerde zich, begreep dat het heel vervelend was en er was duidelijk iets fout gegaan (joh). Ze zouden ervoor zorgen dat onze nieuwe-nieuwe router donderdag zou komen.

Dus…
Donderdag….

Dat betekend dat we niet 1 avond zonder internet en tv zitten, maar gewoon serieus 3 (!!) dagen. Halleluja. Ik snap echt niet hoe mensen dat vroeger volhielden. Maar dan ook echt.
Een adhd-medicatie-vrij-leven is op zich al niet echt een succes, maar een adhd-medicatie-vrij-leven zonder internet en tv is gewoon echt niet te doen.

Het huis is sinds gisteravond ineens wel bijzonder opgeruimd, dat dan weer wel, en de was draaien is zonder internet ineens ook veel gemakkelijker om te doen.

boompjes enzo

Het boompje mag niet teveel water krijgen, dat is niet goed voor hem en dan gaat die dood.
Aha.. niet teveel water dus..
Nee, niet teveel water.

Oke.

Toen de kerstboom weg was, was er een lege plek in de woonkamer die opgevuld moest worden. Aangezien mijn orchidee al vanaf sinterklaas nog voor twee derde in leven is, besloot ik dat ik klaar was voor het verzorgen van een boompje en dus ging ik, toen die gedachte bovenkwam direct naar de dichtstbijzijnde bloemist en kocht ik zonder verder te kijken het grootste binnen boompje dat ze hadden. #impulsief? Nee joh.
Het boompje had een hele mooie gehaakte mand om de anti-lekbak heen en omdat ik die mand zo mooi vond kocht ik die er ook gelijk bij. Bij de kassa hoorde ik dat de mand duurder was dan het boompje zelf, maar dat mocht de pret niet drukken.

Terwijl ik me bedacht hoe ik het net gekochte boompje in hemelsnaam in mijn Twingo moest krijgen en ik de pot al met het zweet op mijn voorhoofd naar buiten aan het slepen was, stelde de verkoopster uit medelijden voor dat ze hem anders ook thuis af wilde zetten met het busje. Hijgend van het slepen keek ik een beetje verward door de blaadjes van mijn boompje heen.
oke?
oke!

Dus.. niet teveel water.. Ik hoefde niet te vragen hoeveel niet teveel water was, want mijn orchidee mag ook niet teveel water. Met één kwart glas water in de week ziet hij er nog best heel goed uit. Niet teveel is niet teveel en ik ging ervan uit dat dat dan toch ongeveer evenveel zou zijn.

fotoMartha.. Ik denk dat Bob dat is de naam van ons boompje toch iets meer water nodig heeft dan dat die nu krijgt..
Nee. Hij mag niet teveel water krijgen want dan gaat die dood.
Met te weinig water gaat die ook dood, kijk dan alle blaadjes vallen uit..

Hoofdschuddend keek ik vriendje aan, is hij nu zo dom of ben ik nu zo slim.

Natuurlijk vallen de blaadjes uit, het is winter, dan horen de blaadjes uit te vallen.
Hoeveel water geef je hem eigenlijk?
Een kwart glas water.
Per dag?
Nee joh, per week natuurlijk

Vriendje had genoeg gehoord, hij beende zich naar de keuken, vulde de ranja kan met water en gaf Bob een overvloed aan water. Mijn hart stond stil.
Dat is niet meer niet teveel!!! Moordenaar!!!

Iets meer water bleek toch goed te zijn voor Bob en toen begreep ik er helemaal niks meer van. Is het dan echt zo moeilijk om gewoon duidelijk tegen je klanten te zijn? Over de prijs was ze toch ook tot op de cent heel duidelijk, toen zei ze ook niet: Geef maar niet teveel geld.
Echt waar, als we allemaal gewoon iets duidelijker zouden zijn, zou het grotemensenleven al gelijk een stuk gemakkelijker worden.

als je iets doet, doe het dan roze

Erger dan de supermarkt vind ik de bouwmarkt. Wat de Hema voor mij is, is de bouwmarkt voor mijn vriend. Hij kan er uren rondlopen, ziet allemaal nieuwe en mooie dingen en geniet daar zichtbaar van, volgens mij verheugd hij zich er ook op als hij naar de gamma of de praxis gaat. Voor hem is het iedere keer opnieuw een schoolreisachtig uitje. Hij glundert aan alle kanten als hij zich tussen de bouten en schroeven begeeft en wil het liefst iedere gang van boven tot onder bekijken. Het komt wel eens voor dat we op de terugweg “even snel” naar de gamma gaan en met tegenzin slenter ik gapend achter vriendje aan  terwijl ik heel vies om me heen kijk naar de stinkende en kleurloze rommel die in de schappen ligt. Wanneer we thuis aankomen is hij in de weer met zijn nieuw gekochte tools en lig ik uitgeblust op de bank, wat een hel, dat moet verwerkt worden.
Onvoorstelbaar hoe hij het daar leuk kan vinden.

Klussen is zowel het werk als de grootste hobby van vriendje en wanneer ik hem na werktijd kwijt ben, weet ik waar ik hem zoeken moet. Vriendje vraagt iedere week hoopvol of ik zin heb om mee te gaan naar de bouwmarkt, maar met het drukke leven van mij heb ik daar jammer genoeg nooit geen tijd voor, ik heb altijd 100 andere dingen die ik écht even moet doen. Televisie kijken of computeren, maar die details vertel ik hem beter niet.

4ef1207f8fb5987a9a1587a331ba47aaVandaag was het anders want wanneer ik vandaag mee zou gaan mocht ik verf uitzoeken voor mijn eigen-kamer muur. YES! Na een half uur 5 weken zeuren, heb ik hem dan toch overgehaald, de muur van de kleine kamer mag roze!! Wauw!!
Enthousiast klappend stond ik in de rij bij de kassa van de bouwmarkt met mijn prinssenroze verf te wachten tot vriendje zijn schroeven en bouten bij elkaar had verzameld.

“Dan zal ik kijken dat ik je donderdag die muur verf”
De grapjas.

Woorden als morgen of volgende week zijn geen woorden die in mijn woordenboek voorkomen. Wanneer ik iets wil, ken ik enkel het woord “nu”. NU NU NU NU NU NU NU!!! Dus toen het buiten al donker aan het worden was heb ik vriendje in 5 minuten 3 uur tijd over gehaald om dan toch vanavond heel romantisch samen de muur mooi roze te verven!!! Hieperdepiep hoera!!!!!

spreek je ‘hoera’ in na de hiep

Time changes everything, mij ook. Ik ben 25 en woon nu ongeveer twee jaar samen met mijn vriend. Dat is eigenlijk vanzelf gegaan. Hij had een eigen huis. Ik niet. Hij zocht een poetsvrouw en keukenprinses en ik was precies wat hij zocht afgezien van het feit dat ik niet kon poetsen en koken. We sprongen in het rond, omhelsden elkaar en juichten hoe geweldig ons leven samen zou zijn.
Afijn. Aangezien ik allergisch ben voor huisstofmijt, had ik het poetsen snel onder de knie. 1 keer in de week loop ik nu zingend met de stofzuiger in het rond terwijl ik in de tussentijd zo ongeveer alle plakplinten los stoot. Gelukkig heeft vriendje gouden handjes en heeft die net zoveel geduld als dat die lang is. Lief als die is plakt hij ze altijd weer opnieuw vast terwijl ik handenklappend toekijk wat voor een superheld ik als vriendje heb.
Het poetsen gaat me dus best goed af, iedere week ben ik weer trots op mezelf als alles weer stofvrij is en ik voor een paar dagen niet meer niezend wakker wordt.

1342003499531_9813351Koken daarentegen is een ander verhaal. Ik probeer het iedere dag opnieuw maar meestal eindigt het in soep met brood en sla, spaghetti of frieten. Dat heeft meerdere oorzaken.
1. ik kan niet koken
2. ik vind niks lekker
3. ik heb geen geduld
4. ik kan niet koken
5. ik kan niet koken
6. ik heb geen geduld
en 7. ik vind niks lekker

Wanneer ik een recept moet aanhouden is stap één: “doe boter in de pan” eigenlijk al teveel gevraagd en wanneer er vijf of meer ingrediënten in het gerecht moeten geef ik de moed al op nog voordat vriendje de inkopen heeft gedaan. Ik heb wel eens momenten dat ik besluit dat koken mijn nieuwe hobby is maar net zoals het met andere hobby’s gaat, houd ik ook die hobby niet langer dan een half uur vol. Als mijn nieuwe half aangebrande en veel te zoute gerecht op tafel komt en ik na één hap kokhalzend naar de wc ren, blijft vriendje stug dooreten. Vandaag is het best goed gelukt! Roept hij altijd terwijl hij nog wat extra mayonaise en appelmoes door zijn gerecht roert.

Maar aangezien ik pedagoog ben en ik voor iedereen oplossingen bedenk om problemen aan te pakken, heb ik dat bij mijzelf ook gedaan. Ik heb een plan opgezet om mezelf met dit probleem te helpen. Wanneer het niveau te hoog is, moet je iets zoeken dat wel aansluit bij het desbetreffende niveau. Ik moet mezelf succes ervaringen laten opdoen zodat ik mijn talent kan ontwikkelen en er was maar één manier om dat te kunnen doen.

Ik heb een nieuw kookboek gekocht.

Als zeven en acht jarige kinderen lachend tomatensoep kunnen maken, kan deze 25jarige Martha dat toch zeker ook? Toen ik de kort en krachtige Jip en Janneke taal bekeek kon ik een vreugdekreetje in de boekenwinkel niet inhouden. De overdaad aan foto’s en kleur lieten mijn hart een sprongetje van blijdschap maken en ik wist dat dit de oplossing voor het probleem zou zijn. Dit was precies wat ik nodig had als opstapje naar het volwassen worden. Gefascineerd door de glitterletters op de kaft nam ik het boek “Ready steady koken voor kids” met een intens gevoel van geluk mee naar huis.