adem blijven halen Martha

f972f8852e5914369cf5e9cf3d053b18Ik zie altijd regelmatig dingen fout gaan. Als een kindje valt, ben ik ervan overtuigd dat hij iets heeft gebroken, als iemand zich verslikt en begint te hoesten denk ik dat die stikt en als iemand gestoken wordt door een wesp, krijgt die natuurlijk direct een zwaar allergische aanval want dat kan niet anders.
Als iemand te laat komt is er natuurlijk onderweg iets gruwelijks gebeurt hoogstwaarschijnlijk met dodelijke afloop en als ik gebeld word door mijn werk ben ik vast en zeker ontslagen.
Als iemand een bloedneus heeft, heeft die kanker en als mijn vader iets vergeten is, is dat een teken dat hij begint te dementeren.

Gelukkig schiet ik niet zo snel in de stress en ben ik van nature zo’n rustig mens anders zou het pas echt vervelend zijn..
Ik snap ook echt niet dat er gezegd wordt dat mensen met adhd in hectische situaties goed en rustig kunnen handelen, want die vlieger gaat bij mij niet op: Ik ren over het algemeen als een overspannen eekhoorn in het rond en tegen de tijd dat ik me kan herinneren hoe ik moet handelen is het slachtoffer waarschijnlijk al drie keer overleden.

Mijn fantasie neemt nog wel eens een loopje met me en mijn impulsieve en lompe gedrag wil nu niet echt helpen om de situaties te voorkomen of te verbeteren (integendeel) en ook de HBV training heeft niet echt geholpen aangezien ik vooral heb geleerd dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten, je bij rook direct knock-out gaat en bij brand in enkele seconden alles weg is: blussen heeft eigenlijk niet zoveel zin –> red vooral jezelf en de anderen!

En terwijl ik dinsdag zeker wist dat kindje J na een val op de trampoline het loodje ging leggen en ik mezelf nog net kon weerhouden van hysterisch schreeuwen, stond hij na vijf tellen weer rechtop en sprong vrolijk verder..
Adem blijven halen Martha, er is niks aan de hand.

Advertenties

Wat ik mijn ouders graag 26 jaar geleden zou hebben gezegd

Lieve papa en mama, wanneer ik word geboren heb ik twee blauwe ogen, ben ik klein van stuk en ben ik gezegend met een onuitputtelijke energie. Ik zal worden geboren met eigenlijk een soort superheldenkracht genaamd adhd. Ik weet dat jullie daar nu nog helemaal niet mee bezig zijn en ik weet dat jullie mij precies goed zullen vinden zoals ik ben. Ik weet dat jullie een woord als adhd liever niet willen horen, maar ik wil jullie vragen om op tijd naar de antwoorden van mijn drukke gedrag te gaan zoeken en om open te staan voor de diagnose die ze daarbij zullen stellen. 

Laat de wereld om jullie heen koud wanneer zij praten over dat adhd niet bestaat en dat we kinderen gewoon kind moeten laten zijn. Laat jullie niet verleiden om mij keer op keer aan te moedigen om “gewoon harder mijn best te doen” en laat jullie al helemaal niet verleiden om mijn drukte eruit te krijgen door boos te worden of mij naar mijn kamer te sturen.

033983c133e05969dfc72bf67df575d2Ik weet dat jullie, ook zonder gestelde diagnose, je eigen weg zullen vinden om mijn gedrag in goede banen te leiden maar lieve papa en mama ga ondanks dat asjeblieft samen met mij op zoek naar de onvermijdelijke adhd diagnose.
Ik weet dat jullie een dergelijke diagnose niet zien zitten omdat jullie bang zijn dat ik door zo’n diagnose misschien minder kans maak op een goede baan en ik weet dat jullie bang zijn dat de wereld anders naar mij zal gaan kijken door dat vierletterwoord.
Jullie hebben het beste met me voor en al die onwetendheid zal jullie verleiden om geen verdere hulp te zoeken, maar echt lieve papa en mama, jullie helpen me er niet mee door te doen alsof het er niet is of door te doen alsof het probleem vanzelf wel overgaat want ik zal me ondanks jullie onvoorwaardelijke liefde altijd anders voelen dan anderen en de mensen om me heen zullen me hoe dan ook toch aankijken of aanspreken vanwege mijn opvallende gedrag.
Ik weet dat jullie je zorgen zullen maken over wat een dergelijke diagnose voor mijn toekomst kan betekenen en hoewel ik daar zelf ook niet echt de antwoorden op weet, kan ik jullie wel vertellen wat het niet stellen van een dergelijke diagnose met mijn toekomst zal doen en dat is met name voor mijn zelfvertrouwen geen succes. 

Ik ben nu nog niet geboren, en voorlopig hoeven jullie je over al het bovenstaande nog geen zorgen te maken. Maar beloof me dat als het moment aanbreekt, jullie naast alle nadelen, ook open proberen te staan voor de eventuele voordelen van een uitgesproken diagnose want weet je, de stoornis zelf zal ik hoe dan ook hebben, met of zonder diagnose.

als je maar weet waar de grenzen zijn

fa3e85695b0399e52387e385a222d07dTot woensdag!
Woensdag? Waarom woensdag?
Woensdag is de kerstborrel.
Nu woensdag?!
Ja? Wist je toch?
Nu woensdag kerstborrel!?!?
Ja
Oh!! (*NEEEEEEEEE!!!!!!*)

Het waren ongeveer 30 seconden en nu staat tot aan komende woensdag mijn wereld op zijn kop. De kerstborrel is namelijk in België en omdat ik die middag ergens anders moet werken kan ik niet mee carpoolen en zal ik mezelf met knappe Twingo-Bram op de Belgische (snel)weg moeten begeven. Ik plas altijd een beetje in mijn broek als ik op de Nederlandse snelweg moet rijden, dus je kunt je voorstellen hoe ik me voel als ik op de Belgische snelweg moet rijden en dan heb ik het nog niet eens over de gemiddelde Belgische rotonde gehad! Het ligt niet aan de weg of aan de rotonde hoor, nee het ligt aan de bestuurders, en dan niet de Nederlandse. Mijn eigen chaos staat hier trouwens helemaal los van, die heeft daar natuurlijk niks mee te maken.

Het scheelt dat ik alles goed kan plannen, zou pas vervelend zijn als ik dat niet goed zou kunnen, zou ik namelijk voor allemaal van die onnodige onverwachte situaties komen te staan. Hoe vermoeiend zou dat dan wel niet zijn?! Gelukkig heb ik dat niet.

adhd: stotteren is ook een manier van spreken

Dus: overval me, laat me iets vertellen, voeg wat mensen toe en voer de spanning op. Tadaa. Adhd tot de max, wat een succes.
Het liefst wil ik mijn eigen haren uittrekken, de randjes van mijn vingernagels zijn alweer aan het bloeden, korstjes van oude wondjes trek ik opnieuw open en de plaat hangt vast, alweer. Ik zie iedereen naar me kijken, ze zijn al niet eens meer verbaasd. Ik weet heus wel wat ik moet vertellen maar ergens wil het gewoon niet lukken want er zijn teveel woorden, teveel zinnen en teveel gedachtes die ik gewoon niet meer gestuurd kan krijgen en dan gebeurt het, alweer…

“nou, wat wat wwwwwwwat ons is is is is opopopgevvvvvallen is dat dat dat dat dat” veel verder kom ik niet want ik zie alleen nog maar iedereen kijken. De paniek is al lang en breed bij me ingeslagen, c9ef6926817f294be08b55346a57276bhet heeft mijn keel dichtgeknepen en walst nog eens extra door de chaos in mijn hoofd heen. Ik probeer het opnieuw en opnieuw, ik neem een pauze, ik haal adem ik probeer mezelf te vermannen ik kijk paniekerig om me heen alsof ik door 3 reuzen en een draak word aangevallen terwijl mijn trouwe eenhoorn net is doodgestoken door kapitein haak, iedereen ziet me stoeien met mijn woorden en ik vind mezelf een behoorlijk beroerde pedagoog, ik heb mezelf weer mooi bewezen..
Het drama duurt een paar minuten maar het voelt als anderhalf uur, met heel veel horten en stoten weet ik uiteindelijk toch mijn mini verhaal te vertellen en ja dan verdwijnt de chaos net zo snel als dat die gekomen is en blijft er alleen een dof gevoel over. De pijnlijk bekende gedachte van “zie je nu wel, jij kunt dat niet” neemt het van daaruit over. Au.

Moet ik nu balen omdat mijn hoofd nog altijd met alle informatie in mijn hoofd blijft goochelen zonder dat ik daar iets aan lijk te kunnen doen of moet ik trots zijn omdat ik toch ben doorgegaan en uiteindelijk dat wat verteld moest worden heb verteld.. Ik weet het niet zo goed, een beetje van allebei misschien..

Holladijee, ik heb adhd.

adhd en angst

Ik ben overgestapt naar een andere zorgverlener. Mocht het me daar ook niet bevallen dan geef ik mijn diagnose terug aan daar waar die vandaan komt, koop ik een pony, misschien wel 2, en stop ik met de ggz, gewoon Martha zijn is ook goed genoeg…
Voor nu geef ik mijn nieuwe zorgverlener een goede kans want ja natuurlijk wil iedereen zichzelf onderscheiden van de rest, maar ook weer niet teveel hé, aan dat stukje teveel wil ik graag werken.
Bij de telefonische aanmelding werden er een aantal standaardvragen gesteld:

Rook je?
Nee
Ben je verslaafd aan alcohol of drugs?
Nee
Heb je angsten?
Uuh..

IMG_2306Wanneer ze diezelfde vraag een jaar geleden zou hebben gesteld, zou ik zonder enige twijfel nee hebben geroepen. Nu een jaar later ben ik daar iets minder zeker over.
Tijdens mijn adhd onderzoek heb ik bij de ppmi-2 lijst (een hel van een vragenlijst) hoog gescoord op angsten. Ik was diep beledigd, hoe kwamen ze daar nu weer bij?! Dat zou ik dan toch zeker zelf wel weten?!

Nu ik mijn koppigheid iets aan de kant heb gezet, weet ik dat er wel een kern van waarheid in zit, ik vind het zeker niet zorgwekkend, ik geniet van het leven, ik heb er ook echt geen hulp voor nodig, maar ik heb ze wel.
Ik denk dat adhd en faalangst sowieso heel vaak hand in hand samen gaan. Kan ook bijna niet anders: Zit eens stil, wordt volwassen, luister nu toch eens, je zou medicatie moeten gebruiken, doe nu maar gewoon etc. Het zal vast niet alleen tegen mij gezegd worden. Dat ik mijn tong uitsteek wil niet zeggen dat ik de opmerkingen niet hoor of dat het me niks doet. Ik heb adhd, geen narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Daarnaast weet ik met momenten wanneer ik ’s nachts in bed lig zeker dat de oorlog morgen uit zal breken, dat de geesten me om de oren vliegen als ik mijn ogen dichtdoe en dat de dood nabij is omdat ja, waarom eigenlijk? Natuurlijk weet ik dat het niet klopt en dat het irreëel is maar toch kleven ze met momenten hardnekkig aan de binnenkant van mijn schedel vast.
Vriendje heeft wel eens in mijn linkeroor geblazen zodat ze er via het rechteroor uit konden vliegen, maar ik denk dat zelfs de hoge drukreiniger het er niet uitgespoten krijgt.

Iedereen heeft angsten, angsten hebben is normaal. Vanaf waar is het een probleem, een last. Iets wordt een probleem op het moment dat het je dagelijks leven belemmerd en je niet meer de aanwezige kansen kunt benutten toch? Dus in dat geval..

Heb je last van angsten?
Uuh.. Neu.. Ik denk het niet.. Niet echt.. Nee.