hieperdepiep hoera!

Mocht ik ooit nog een keer het idee hebben dat ik best wel zelf een etentje voor mijn eigen gezin en het gezin van vriendje kan organiseren, lach me dan uit, geef me een schouderklopje en adviseer me om vooral nog door te gaan met therapie. Ik snap dat we altijd hoop moeten houden op betere tijden, maar sommige dingen zijn gewoon niet voor iedereen weggelegd. Vorig jaar niet, dit jaar niet en de komende 50 jaar ook niet.

Om 12 uur ’s middags had ik nog altijd niet voor ogen welk voorgerecht en nagerecht het nu moest worden en raakte ik toch wel enigszins in paniek, want in paniek raken is echt gewoon 1 van de beste dingen die ik kan.

Godzijdank heb ik de hulp van mijn lieve schoonmoeder geaccepteerd en ben ik ermee akkoord gegaan dat zij het hoofdgerecht in orde maakt, anders had ik nu waarschijnlijk huilend in de foetushouding op de bank gelegen. Nee maar dan echt.

13428535_1217934388230289_8076429673073848382_nToen ik om 13:00 uur door de supermarkt stormde liep en ik maar liefst een uur bezig ben geweest met doelloos in mezelf pratende rondjes rennen lopen, vervloekte ik mezelf dat ik dacht dat dit misschien echt een heel leuk idee kon zijn, en terwijl ik naar de auto rende liep en toch maar voor de zekerheid een keer mijn lijstje naliep kwam ik erachter dat ik gewoon echt alsnog de griekse yogurt voor de aardbeien tiramisu was vergeten. Hoe is het mogelijk?!

Eenmaal thuis herinnerde vriendin K me eraan dat het vaderdag was en kon ik nog een keer naar de supermarkt rijden voor het meest troosteloze bosje bloemen ooit. De rest van de bosjes bloemen waren op, waarschijnlijk gekocht door de mensen die wel een functionerend brein hebben.

Sorry pap, volgend jaar meer geluk. Het gaat om het idee, niet om het cadeau, ik ben vaderdag dit jaar in ieder geval niet vergeten, dat is ook een plus.

Nog twee uur voordat iedereen komt en ik sta hier aan het aanrecht een blog te typen op de laptop die ik erbij had gepakt voor het recept van de aardbeien tiramisu. Gelukkig ben ik niet zo snel afgeleid, dat zou pas echt vervelend zijn.

Hieperdepiep hoera, Martha is gisteren zesentwintig jaar geworden en dat moet gevierd worden!

god heeft een goed gevoel voor humor ha-ha

Als ADHD’er kan je beter niet meedoen aan een autisme simulatie.
Sodeknetter.
Hardrockmuziek op volume gehoorbeschadiging, knipperende disco lampen, veel te veel mensen in een nog kleinere ruimte en veel te veel wierook stokjes was het idee van de autisme-info-avond om autisme te simuleren..

Halleluja.

Terwijl ik vooral probeerde om normaal over te komen wilde dat toch net niet helemaal lukken en aangezien mijn prikkelverwerking achter in de zaal op hol begon te slaan vluchtte ik samen met vriendin K naar voren toe in de hoop dat ik daar iets minder op een hondsdolle hond zou lijken.

Tevergeefs, ook vooraan maakte ik guiles de la tourette achtige hoofdbewegingen en kon ik nergens meer een touw aan vast knopen, vriendin K leek er minder problemen mee te hebben en vertelde er nog vrolijk op los, ik daarentegen was nog net niet aan het schuimbekken.
Deze simulatie was duidelijk niet goed voor mij en genoeg is genoeg.

Vriendin K dacht hetzelfde.
“Martha zullen we gaan?
“wat?”
“Is het teveel, zullen we gaan?”
“Huh, wat?”
“Wil je naar onder gaan?”
“Sorry ik krijg echt niet mee wat je zegt!! Dit zijn iets teveel prikkels man!! Kunnen we niet terug naar onder gaan?!?!”
“Goed idee”

Godzijdank, ik duwde me lichtelijk wanhopig een weg door de mensen heen, terug naar de uitgang. Knippend met mijn vingers en klappend met mijn kaken vluchtte liep ik terug naar de uitgang waar ik kennis maakte met meneer eikel die pal voor de dichte deur bleef staan.

“Iemand met autisme kan er ook niet voor weg lopen, dat is de simulatie, nu weet je hoe het voelt, zo voelt het voor hun ook, je mag niet weg”.

Wauw..

cb095a2d1925dfa20637cdb6c05cd6f2Als ik meneer eikel zou hebben verteld dat ik adhd had, dat mijn prikkelverwerking redelijk beroerd is en dat ik toch redelijk aan het doordraaien was, had ik waarschijnlijk best weg mogen gaan, misschien zelfs nog wel met speciale escort, maar de verschrikkelijke houding, de over elkaar geslagen armen en de zelfvoldane grijns op zijn gezicht maakte het dat ik nog niet misschien ging aangeven dat dit alles teveel voor me was.

Van mijn nagels is niet meer veel over
en om 02:30 was ik nog altijd klaarwakker van de totale overprikkeling, maar hey: ik heb lekker niet bij meneer eikel gesmeekt of ik asje-asje-asjeblieft weg mocht gaan: autoriteiten kiss my ass.

alaaf!

Carnaval, het is gewoon leuk, het liefst draag ik iedere dag een lieveheerstbeestje, bijen of roodkapje jurkje, maar omdat ik een opname in de paaz graag wil voorkomen ga ik enkel met carnaval verkleed over straat. De rest van het jaar doe ik het dan met tutu’s, glitterrokjes en gouden gympen om die behoefte toch enigzins tegemoet te komen.

Carnaval word steeds populairder, iedereen wil zien hoe het confetti kanon op het marktplein om 23:11u. afgaat en om die reden waren al om 20:15u. de hekken gesloten..

WAT?! GESLOTEN?! WAS HET PLEIN DICHT?!

Alle grenzen zijn open, iedereen mag naar binnen, tot aan sittard, want daar stonden wij ineens voor een dicht hek. Een groep van 200 man was tussen de dranghekken aan het duwen om het plein op te mogen, maar de beveiliging maakte het hek niet open.
Het plein was vol, en vol is vol.
De uitspraak van de beveiliging deed me sterk denken aan Geert Wilders en ik werd er gewoon niet zo vrolijk van om door een nota bene Hollandse beveiliger geweigerd te worden.

Toen ik zag dat drie meisjes via de uitgang mee naar binnen werden genomen omdat ze lief hadden gelachen, was voor mij de maat vol.

Dus..

Die avond heb ik alweer geleerd dat boos worden en onaardige dingen roepen zeggen je niet naar binnen helpen.. Smeken en lief kijken heeft daarna ook geen zin meer.. dat had ik misschien beter eerst kunnen proberen.. Beetje jammer..

maxresdefaultJe moet er wat voor over hebben, we hebben meer dan drie uur moeten wachten voordat dan eindelijk toch nog de hekken open gingen. Iedereen die in de rij stond mocht zich een weg naar binnen duwen, het feest kon beginnen! Alaaf!

Jammer alleen dat we niet in de rij stonden.

De beveiliging wist dat wij daar al drie uur stonden te wachten, ze hebben ons gezien, maar toch mochten wij niet via een andere ingang naar binnen bedankt hé Martha. We moesten achteraan sluiten in de rij en ons een weg door de trechter naar binnen duwen, halleluja..
Als je je bedenkt dat ik een rij van twee vier mensen bij de kassa van de supermarkt een groot probleem vindt, kun je je voorstellen hoe ik over deze rij dacht.
Omdat ik een groot voorstander van de waarheid ben, ontglipte me een drie letter woord dat hij niet als compliment opvatte.

Super jammer Martha dat je naar huis bent kunnen gaan nadat je drie uur hebt gewacht!

Nee joh tuurlijk niet. Als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat. De beveiliging was zo druk met de trechter en de 200 limburgers bezig dat ze de nooduitgang even waren vergeten en als je via de nooduitgang naar buiten kunt, kun je ook via de nooduitgang naar binnen. Doei!

Met carnaval zit het feest niet alleen in mijn hoofd, met carnaval is het feest overal. Ik kan het zien, aanraken en voelen. De confetti kanonnen, de lichten, de vrolijke muziek, de dansende menigte en de fanfare. Mijn adhd is als een kers op de taart, soms is het een gave, een soort superheldenkracht. 

Alaaf

de kerstman zegt niet voor niks ho ho ho

Het geluk is aan mijn zijde, wij vieren niet alleen kerstavond, eerste kerstdag en tweede kerstdag, nee wij vieren ook nog een derde kerstdag. De min of meer verplichte familie diners vind ik super gezellig en ik hou er echt heel erg van. Voor maximaal een half uur dan, want daarna ben ik wel weer klaar met het lange zitten en het luisteren naar de levensverhalen waar ik eigenlijk toch niet zo in geïnteresseerd ben omdat ik ze toch niet kan volgen omdat er een overdaad aan prikkels is die ik helemaal niet goed verwerkt kan krijgen: Martha luister je wel? Hè? Ja tuurlijk! Uuh wat zei je? 1d1ba7719a1fda331738b07ba273ed6f
Het is niet dat ik uit pure desinteresse niet naar de ander luister, maar de 25 andere gesprekken wil ik eigenlijk ook graag voor de helft volgen en dat wat er allemaal om me heen gebeurt wil ik ook graag zien en ik wil eigenlijk ook even in de keuken kijken wat daar gebeurt en dat leuke kerstliedje wil ik eigenlijk graag meezingen en tegelijkertijd heb ik eigenlijk ook echt heftig honger want ik heb al vanaf vanmorgen niet gegeten en eigenlijk zit mijn sok niet goed en staan de tafels niet helemaal recht tegen elkaar en zit de man naast me zo’n vervelende geluiden te maken.
Ongeduldig trommel ik met mijn vingers op tafel, knik ik beleefd naar mijn gesprekspartner die al snel met iemand anders gaat praten omdat ik toch niet luister en draai ik ongeduldig rondjes op mijn stoel terwijl ik ook nog een leuke vriendin voor mijn vriend probeer te zijn zonder dat handjes vasthouden en wat dan ook want dat ge-aanraak kan ik er helemaal niet meer bij hebben, ik heb mijn bewegingsruimte nodig, en hard ook.

Wanneer de tijd vordert en mijn lichaam zich vult met overprikkeling, gezelligheid, kerstdrukte, chaos, spanning, koolhydraten en suikers, stijgt mijn energieniveau nog een beetje meer en dan kan het feestje pas echt beginnen. Yes. De rem gaat eraf en het gas gaat erop. Ik heb een Ferarri in mijn hoofd.
De grapjes gaan als warme broodjes over de toonbank, ik word nog wat dynamischer dan ik al was ik heb nog net geen schuim op de mond staan en om het kwartier gaat er een glas over de tafel, oeps, sorry!
Een deel van de familie is een beetje geïrriteerd, een deel is vermaakt en een deel kijkt hoofdschuddend toe. Mij maakt het allemaal helemaal niks uit want hey: waar is het feestje? Hier is het feestje!

Wat een feest, wat een feest..
Totdat ik thuiskom.
Want dan ben ik weer terug op aarde..
En heb ik een beetje spijt van hoe ik heb gedaan..
Oeps..

De dag erna ben ik uitgeleefd, de accu is ver leeg, dit feestje moet verwerkt worden. Ik heb de concentratie van een visstick, ben om alles en niks geïrriteerd, maak om kleine onbenulligheden ruzie en kan zo lekker emotioneel reageren.

Tijd om bij te komen van feestje één heb ik niet want feestje twee staat alweer voor de deur. Yes, het is kerstmis!

Waar is het feestje? Hier is het feestje!

Boh Martha mijn vriend en ik en ….. vriendin …….auto …….. schoonmoeder …… Martha luister je?”
“Uh. Ja natuurlijk.. Oké nee eigenlijk niet, wat zei je?”
“Nou dat ik en de vriendin van ……. met de auto naar ……. en ons neefje ……. en”
“Ik heb dorst, wil jij ook iets te drinken? Ik ga even iets te drinken pakken goed?”
“Ik loop wel even met je mee dan vertel ik wel even verder want toen kwam mijn schoonmoeder en …….. overmorgen gaan we samen ………. en toen zei ik tegen haar dat ….”

889c31b929c487b1611951307c1863b7

Ik had zondag mijn -hieperdepiep ik ben geslaagd bbq-. en -hieperdepiep ik heb een baan bbq-. Wanneer ik een feestje heb, draait alles op het feestje om het feestje, mijn hoofd zit vol met regenbogen en confetti en dat voelt heerlijk.
Ik fladder in het rond van de 1 naar de ander, ik vang halve gesprekken op, stel een vraag en fladder zonder op antwoord te wachten weer door naar iets dat mijn aandacht heeft getrokken. Ik pak drinken, ik deel hapjes uit, ik knuffel iedereen om me heen en ik vlinder vooral in het rond genietend van de totale overprikkeling.

Vraag me niet om naar je te luisteren, probeer niet mijn aandacht te vangen, vraag me niet om te gaan zitten of om rustig te zijn en probeer me al helemaal niet te remmen. Praat gewoon met alle andere mensen die op het feestje zijn en laat mij maar gewoon Martha zijn.
Afgelopen zondag was het mijn feestje en op mijn feestje mag ik zijn wie ik ben, als ik druk ben op mijn feestje is dat helemaal niet erg want het is mijn feestje! En als ik mag zijn wie ik ben, dan voel ik me het aller aller aller best!!!!!