niet de moezel maar de belgsiche ardennen is onze place to be in 2017

Vorig jaar was onze vakantie een compleet fiasco, ik zat in een uuh “dipje” (lees: ik begon al hysterisch te huilen als ik de dop van de jampot niet open gedraaid kreeg) en vriend T had een kaak ontsteking waardoor we 1 van de nachten in de wachtkamer van de dichtstbijzijnde nightcare hebben doorgebracht.
Terwijl wij ergens in de achterhoek met amper 20 graden door de regen banjerden, bleek het hier in Limburg 30 graden met stralende zomerzon te zijn. Ik heb bij thuiskomst de grond gekust en heb god beloofd dat ik nooit meer zo’n domme dingen zou doen.

b9fe0e380b9e9fd9bdd604ed1b8cf0fd

Dus
Omdat ik heb gezworen om nooit meer aan vakanties te doen,
gaan we dit jaar toch weer een weekend weg.

Kamperen
Weetjewel
Met een tent
En een luchtbed
En een groep vrienden
En een wc rol voor de toiletten want die blijk je zelf mee te moeten nemen als je gaat kamperen.

De tv en laptop worden ingeruild voor een vuurschaal, marshmallows en een barbecue en ik hoef nog net niet in een beestenvel rond te lopen met een knots in mijn hand.
De buitenlucht schijnt rustgevend te zijn als je adhd hebt en rustgevend vind ik altijd wel klinken als iets hoopvols. Misschien kan dat ontspannen en “meer-bij-jezelf-blijven” dan toch.

1a1863c63230b5edc47a19a9ac8589c4Drie douches voor de hele camping en 1 of andere ziekmakende bacterie in de rivier waarin wij eigenlijk zouden gaan kajakken.
Ons geluk kan niet op.

De hele woonkamervloer ligt vol met spullen die je blijkbaar allemaal nodig hebt wanneer je gaat kamperen en ik heb sterk mijn twijfels of dat wel allemaal in mijn auto gaat passen.

Maar vriend T heeft er zin.
En er zijn in de ochtend verse broodjes.
En mijn gitaar gaat mee.
En we zijn met vrienden.
Dus: let’s go!

wij redden de kip, soort van

ca03794d436bf3e0c61e14cf29bb29c8Nadat ik een uitzending van de keuringsdienst van waarde had gezien, had ik besloten dat ik de kippen en alle andere dieren ging redden. Voor maar liefst anderhalve week waren vriendje en ik echte vegetariërs. We aten heel veel van die speciale gerechten zonder vlees en als we vlees aten, was het nepvlees; van die hippe vleesvervangers weet je wel.
Op internet las ik veelbelovende reviews van mensen die lyrisch waren en zeiden dat deze vleesvervangers echt goed smaakten en dus hebben vriendje en ik er meerdere geprobeerd.
Ik persoonlijk vond dat de smaak van iedere burger heel divers was, maar dan wel divers vies. De undercover autist in mij kon niet omgaan met de bizarre texturen van dat spul en na het eten van Quorn nep-vlees dacht ik dat mijn complete maaginhoud sneller eruit zou komen dan dat het erin was gegaan.

Dat vegetarisch zijn bleek gewoon niet echt een succes.

Het humeur van vriendje werd er ook niet echt beter op want blijkbaar taste ik met mijn vegetarische bevlieging zijn mannelijkheid aan en daarnaast snapte hij sowieso niet waarom bij mij altijd alles zo drastisch moet.
“We kunnen toch ook gewoon beginnen met 1 keer in de week vegetarisch eten?? Waarom moet het bij jou altijd alles zo abrupt in 1 keer??”
Ikzelf was op dat moment nog van mening dat we per direct alle dieren moesten redden en met 1 keer in de week stoppen met vlees eten zou dat niet gaan lukken natuurlijk, dat snap je zelf toch ook wel.

Ik moet toegeven: dat vegetarisch zijn bleek voor ons allebei nu niet echt het beste idee te zijn en dus besloot ik dat we dan toch weer vlees gingen eten, dat was beter voor ons humeur en dus ook voor onze relatie en ik vriendje was gelijk een stuk vrolijker.

Omdat ik dan toch iets voor de dieren wilde betekenen, zouden we vanaf nu vlees bij onze bio-slager uit het dorp halen. Natuurlijk is het beest op je bord hartstikke dood en daardoor niet bepaald gered, maar het heeft in ieder geval een soort van waardig leven gehad. Dat is ergens ook heel waardevol en ben eerlijk, de mankementen van het ouder worden is dat lam in ieder geval bespaard gebleven. Dementie en reuma enzo zal het beest niet krijgen.

En dus ging ik vandaag voor het eerst in mijn iets te strakke topje, op de crocks in mijn vol-vlekken-moet-nodig-gewassen-korte-broek met mijn uitgezakte scheve paardenstaart naar de slager toe, want ja, wie gaat er nu weer op vrijdag middag naar de slager toe dus wat maakt het uit dat ik even in mijn oude kloffie daarbinnen slenter.

Wist ik veel dat de slager DE ontmoetingsplek van ons dorp bleek te zijn.

Ja echt, toen ik binnenliep was er een rij met 5 wachtende voor me en terwijl ik in de rij stond sloten er nog 4 mensen aan.
Zelfs mijn neef (?!) was daar en dat wil wat zeggen want mijn familie kom ik normaal gesproken alleen maar op begrafenissen tegen.

En terwijl ik mezelf vervloekte en vooral probeerde te doen alsof ik heel cool was en me dit hele tafereel niks uitmaakte, beloofde ik mezelf plechtig dat ik vanaf nu nooit meer in mijn tokkie outfit het huis zou verlaten.

Maar serieus, lekker was het vlees van de bio slager wel. Nomnomnom.

wat ik tegen mijn 15 jaar jongere ik zou zeggen

Hallo daar,

Je bent nu nog een tiener, je hebt de twintig nog niet bereikt. Je hebt je middelbare schooldiploma nog niet gehaald en je bent je opleiding nog niet begonnen. Maar dat komt allemaal wel, maak je maar geen zorgen.
De middelbare school is niet zo je ding, nooit geweest en ik weet dat het dat ook nooit zal worden. Teveel vakken waarin jij je niet interesseert, teveel huiswerk waarin je geen zin hebt en teveel regels waaraan jij je gewoon niet zo goed kunt houden. Je zit net iets te vaak alleen of je staat net iets te vaak op de gang en ook dat kan je net iets te weinig interesseren. Je fladdert voornamelijk op en neer en ik vind het rot voor je om te zien dat je zelfs voor vrienden niet echt rust kunt vinden. Niet dat jou dat op dit moment veel uitmaakt, maar toch.

Het is niet erg,
Maak je geen zorgen,
Je komt er wel.

Die stomme vraag wordt jou steeds vaker gesteld.
En hij zal je alleen nog maar vaker gesteld gaan worden.

De vraag of je adhd hebt.

Ik weet dat jou dat nu nog niet zoveel uitmaakt, gelukkig.
Jij doet gewoon je ding, dat het te maken heeft met hersenen die misschien iets anders werken heb jij nog helemaal niet door, je doet misschien wel anders, maar echt anders voel jij je nu nog niet.
Je praat vaak teveel en je lacht soms te hard. Maar dat is nog niet erg, jij vind dat nog niet erg. Je bent spontaan en je bent enthousiast en ik geniet ervan wanneer ik zie hoe wonderbaarlijk onbevangen jij nog bent. Blijf maar zo lang mogelijk zo onbevangen als dat je nu bent.

Het zal niet lang duren voordat de blikken van de mensen om je heen strenger worden en het zal niet lang duren voordat de reacties van de mensen om je heen harder worden en dan zul jij je meer en meer bewust worden van jezelf. Van je drukte, van je impulsiviteit. Ik wil je vragen om je daar niet door te laten leiden, asjeblieft. Laat de mensen om je heen gewoon zijn, zij mogen hun mening hebben, maar jij hoeft je daar niks van aan te trekken.
Sommige mensen snappen het niet, ze snappen niet dat jij gewoon iets anders werkt. Dat je het heus wel probeert en dat je heus wel je best doet. Ze snappen niet dat jij je gewoon niet zo gemakkelijk aan hun regels kunt aanpassen, dat jij je eigen handleiding hebt, dat je dat niet expres doet. Neem ze dat niet kwalijk, maar laat je asjeblieft niet door hun onwetendheid leiden, je verdient beter dan dan.

50b28b6c33285fc5485b0aca65891f1c

Natuurlijk ben je soms een beetje druk en natuurlijk doe je soms dingen die je beter niet had kunnen doen en ik weet dat je snel afgeleid bent en dat je belangrijke dingen iets te vaak vergeet. Dat weet je zelf ook wel, maar laat daardoor niet je zelfbeeld aantasten. Laat daardoor niet je zelfvertrouwen minder worden, jij hebt andere kwaliteiten, probeer die te zien.

Er zullen mensen om jou heen zijn die jou waarderen voor wie je bent, het maakt hen niet uit dat je iets drukker bent, zij snappen dat. En diezelfde mensen zullen jou helpen om er te komen. Je hoeft het niet alleen te doen. Neem hun hulp aan en voel je daardoor niet als een last. Die mensen zouden jou niet helpen als ze dat zelf niet zouden willen. Ik weet hoe bang je ervoor bent om een last voor anderen te zijn, maar echt waar, je bent geen last. Net als de rest, mag ook jij er zijn.

Geef jezelf de tijd om dingen te leren en als dalijk het besef komt dat je iets anders bent, word dan niet boos en ben dan niet zo hard voor jezelf. Je doet je best, dat heb je altijd gedaan. Ik weet dat, ik zie dat. Zie niet alleen wat niet lukt, maar zie ook wat wel lukt, waar je wel goed in bent, wat je allemaal wel kan.

Ondanks of dankzij je adhd.
Je komt er wel.
Maak je geen zorgen.
Ik beloof je.
Met jou komt het goed.

yoga voor mensen met adhd

Ik ga meedoen aan de yoga avond!
Jij en yoga?
Ja cool he!
Martha die mensen worden helemaal gek van jou..
Neeeee het is een yoga avond voor mensen met a-d-h-d
oh god.. 

Ongeveer een jaar geleden was ik op zoek naar een yoga clubje waar ik me bij aan kon sluiten. Ik vond het een heel goed idee van mezelf maar na wat gesprekken met mensen om me heen besefte ik dat ik misschien wat te onrustig zou zijn voor een yoga clubje. Ik verspreid nog altijd meer glitters en regenbogen dan de gemiddelde eenhoorn dusja.
Natuurlijk ben ik hard op zoek naar iets dat voor rust en ontspanning kan zorgen liefst in plaats van medicatie, maar er is nogal een verschil tussen mensen met adhd en mensen zonder adhd, het beestje heeft niet voor niks een naam gekregen en ik snap dat een Martha in een yoga clubje als storend kan worden ervaren en dus, omdat ik mezelf een nieuwe mislukking wilde besparen, heb ik toentertijd mijn zoektocht naar een yoga clubje gestaakt.

Ik doe nu bootcamp. 3225fe6671f6c0a5ce0dc57bf2ff9f16
Dat is bijna hetzelfde. 
Alleen dan zonder rust en ontspanning.

Deze maand had het adhd café een yoga avond georganiseerd en dat vond ik dan toch wel de perfecte plek om kennis te maken met het yoga concept omdat ja, het is en avond speciaal voor mensen met adhd. De kans dat dat als een mislukking zou eindigen was gewoon iets minder groot en de vorige keer had ik me ondanks mijn drukte toch heel welkom gevoeld. Ze vinden het daar niet raar als je een beetje drukker bent en je mag er gewoon jezelf zijn. Dat klinkt misschien heel erg vanzelfsprekend, maar dat is het op veel andere plaatsen meestal niet dus hoi. Vriendin K en ik waren er weer bij.

Al wiegend van mijn ene op mijn andere been startte ik met de yoga oefeningen en hoewel ik bij de eerste drie series nog niet zoveel meekreeg en ik nog vooral mijn best deed om zo normaal mogelijk over te komen, kon ook ik na een half uur de oefeningen meedoen zonder die autistische bewegingen erbij. Ik moet toegeven dat ik zelf verbaasd was over de ontspanning die ik voelde en toen we op het einde de bodyscan deden kon ook ik (!!) richting het einde de rust vinden om gewoon te liggen en te bestaan zonder continue de drang te voelen om te bewegen, te denken en geluidjes te maken.

Wow Martha, jij?! 
Ja serieus, ik!

Het voelde echt heel fijn en ik heb nog nooit zo’n ontspannen terugrit naar huis gehad. Na vrijdag ben ik ervan overtuigd dat yoga en adhd gewoon echt goed samen kunnen gaan en dus ben ik sinds deze week opnieuw begonnen met een zoektocht naar een passend yoga clubje.

ik werk om te leven en zeker niet andersom.

Ik hecht niet zoveel waarde aan geld en als je het mij vraagt kun je het begrip “geld” opdelen in 2 categorieën
1. geld
2. geen geld
Ik denk dat deze categorieën voor meer mensen met adhd gelden want ja impulsief zijn schijnt een dingetje te zijn binnen deze doelgroep.

De eerste categorie begint bij mij meestal rond de 25ste van de maand, de tweede categorie begint dan weer rond de 15e van de maand en zo wisselen ze zich elkaar een beetje af. Ik heb daar niet zoveel moeite mee, mijn leven is erop ingericht en ik weet waar ik aan toe ben, dat is prima want zolang ik mijn rekeningen kan betalen zie ik geen probleem.

18676406_1168247453320770_741058962_oMijn levensmotto is: je leeft maar 1 keer en dat is dan direct ook de verantwoording voor eigenlijk alle uitgaves die ik doe.

Martha zou je dat wel doen? 
Tuurlijk wel, je leeft maar 1 keer!
Martha is dat wel verstandig?
Zeker wel, je leeft maar 1 keer!
Martha kun je je dat geld niet beter opart zetten?
Nee joh, je leeft maar 1 keer!

En op die manier heb ik (waarschijnlijk samen met de rest van de adhd-club) Nederland uit de crisis geholpen. BAM jonge, een beetje meer dankbaarheid en respect lijkt me hier dus wel op zijn plaats ipv altijd die kritische blik.

Martha waar wil je eigenlijk naartoe? 

Oja, dus wat ik jullie wil vertellen is: Ik heb een nieuw gitaar gekocht.  
Oh god…
Precies, dat dacht ik ook toen ik hem zag: oh god!!! 

Je leeft maar 1 keer, misschien ben je er volgende maand wel helemaal niet meer dus dan kun je er maar beter voor zorgen dat je alles gedaan hebt dat je hebt willen doen want nu kan het nog dus nu is het moment om het te doen. 

methylfenidaat (ritalin) en adhd: blijkbaar is het een “no go”

Blablabla, daar gaan we weer, met zijn allen lekker methylfenidaat bashen. Er zijn doden gevallen en de bijwerkingen zijn enorm. Voor kinderen mag het wel maar voor volwassenen is het echt heel gevaarlijk. Pas op.

Dus als je kinderen hebt met adhd en mochten die toevallig op een dag 18 worden, gooi dan maar gelijk de hele voorraad in de vuilnisbak, want vanaf nu wordt het gevaarlijk met de dood als gevolg. Want 3 doden waarvan niet is aangetoond dat het door de methylfenidaat komt, dat is echt een goede reden tot paniek.

Op het nieuws en in de krant, het brengt weer grote koppen met zich mee en ik word een beetje moe van deze discussie want ALS je al hartkloppingen door de methylfenidaat krijgt, dan stop je er toch gewoon mee? Niemand dwingt je om dat pilletje te slikken? We hebben het immers over volwassenen?

Ben ik nu zo slim of zijn zij nu zo dom?

ritalin-methylphenidateMaar dat is blijkbaar niet genoeg, nee want het kwaad is al geschiet en daar op onder andere twitter komt de discussie rondom adhd alweeeeeeer op gang, weer komen daar de groentes, de beweging, de vis en de slaap om de hoek kijken want dat zou hetzelfde effect hebben als methylfenidaat (trust me, it doesn’t) en weer komen daar de goed voorgelichte buurvrouwen die schreeuwen dat methylfenidaat hetzelfde is als speed of cocaïne. (wat ik op mijn beurt eerlijk gezegd sterk betwijfel maar wat ik dan eigenlijk niet echt hardop durf te zeggen omdat ik bang ben voor de discussie die dat dan weer teweeg zal brengen).

Er is weinig begrip voor de groep mensen die methylfenidaat slikt en er wordt amper gesproken over de positieve aspecten van het medicijn.
Ik stop, ik begin, ik stop, ik begin, ik stop en uiteindelijk ben ik weer begonnen want de bijwerkingen wegen voor mij niet op tegen de voordelen. Methylfenidaat neemt mijn adhd niet weg, maar het haalt de scherpste randjes ervan af en ja, daar ben ik gek genoeg op sommige momenten heel erg blij mee.

Het gaat niet om een samenleving die niet tolerant zou zijn en het gaat niet om het zoeken naar een excuus. Nee, het gaat om het krijgen van die baan die je zo graag zou willen, het gaat om het goed kunnen uitvoeren van je werk omdat je dat heel graag wil, het gaat om het kunnen voeren van hele belangrijke gesprekken omdat die je helpen om beter in het leven te kunnen staan, het gaat om geconcentreerder achter het stuur te kunnen zitten en het gaat bij mij op het einde van de dag ook om beter te kunnen slapen. Wat denk je dat het met een mens doet als al dat bovenstaande niet lukt, gaat of kan.

Ja inderdaad, denk daar maar eens even over na!

Methylfenidaat is geen overbodige luxe, het is ook geen lekker drugsje om high van te worden en het is al helemaal geen sluipmoordenaar. Methylfenidaat is medicatie die ik neem zodat ik beter kan functioneren en ik ben blij dat het er is.

Het grote mensen leven is gewoon niet voor iedereen weggelegd geloof ik

Ik weet niet hoe mensen dat doen: en werken, en een huishouden runnen, en afspreken met vrienden, en sporten, en hobby’s uitoefenen en dat allemaal in een week en dan óók nog functioneren.
Nee maar echt, nu ik weer een grote mensen baan heb, is de rest van dat grote mensen leven van mij weer ver te zoeken.

Ik eet gemiddeld drie keer in de week friet met tomatenketchup voor de vitamines he en de andere 3 dagen eet ik een boterham. Meestal eet ik 1 dag in de week een voedzame en vitamine rijke maaltijd maar dat komt eigenlijk alleen omdat ik die ene dag bij mijn schoonouders mee eet.
Het huishoud schema dat ik vorig jaar tijdens mijn adhd training heb gemaakt ligt op zijn gat en heel soms als ik ruim van te voren weet dat er vrienden op bezoek komen, doe ik mijn best om in minder dan vijf minuten de woonkamer iets meer op een leefruimte te laten lijken ipv op een Afrikaans vuilnisbelt.
De pakjes, zakjes, doosjes, zakdoeken, rietjes, enveloppen, oude brieven en etensresten stop ik in een vuilniszak die ik in de bijkeuken zet zodat ik die ooit binnenkort kan weggooien als ik mijn nek erover breek toevallig buiten moet zijn.

De kleren die ik was zitten gemiddeld twee dagen in de machine omdat ik ze steeds vergeet eruit te halen (want wat ik niet zie of hoor, is er niet) waardoor ik hem nog maar 2 keer opnieuw laat lopen en nu mijn prikkelverwerkingssysteem weer compleet overstroomt, is slapen ook weer een dingetje.
Ik heb bach druppels, TBC druppels, valdispert tabletten en melatonine geprobeerd maar de enige overeenkomst die deze middelen hebben is dat het niet helpt. Beetje jammer is dat wel.

Douchen doe ik dan wel nog steeds bijna iedere dag, dat is op zich ook al iets om trots op te zijn toch?

Adhd is niet alleen maar het spontane meisje zijn op een feestje en adhd is niet alleen maar veel praten en iets teveel geld uitgeven met winkelen. Adhd is ook moeite hebben met plannen, problemen hebben met organiseren en het missen van een beetje degelijk tijdsbesef. Adhd is keer op keer dezelfde fouten maken, dingen niet kunnen inschatten , niet kunnen overzien en alles vergeten. (Oh, moest ik voor het vlees zorgen van de bbq?).  Adhd is niet iets dat ik kan hebben als het mij uitkomt, adhd is er altijd.

Maar weet je, ondanks dat alles gaat het eigenlijk wel heel erg goed met me. Ik voel me goed, ik ben vrolijk, ik zit lekker in mijn vel en ik heb echt een super leuke nieuwe baan. Dus hij, laat de rest van dat grote mensen leven dan maar even voor wat het is, misschien kom ik daar een andere keer wel weer aan toe.
Of niet.
En weet je, dan is het ook goed.