een adhd onderzoek: Hoe ziet dat er uit? 

c505b462c274e1cf4645f216c61e55e6

Toen ik nog geen diagnose had, heb ik het internet afgezocht naar hoe een dergelijk onderzoek er eigenlijk uitziet en omdat ik persoonlijk vond dat er bar weinig te vinden was, had ik besloten dat ik er op een dag zelf anders wel een blog over zou schrijven voor de mensen die net als mij het internet afstruinen naar haast onvindbare informatie. Excuses voor de lengte van deze blog.

Ik lees regelmatig dat er tegenwoordig zo snel een label op iemand wordt geplakt, dat er amper onderzoek naar wordt gedaan en dat ze het vaak al na 1 gesprek vaststellen, ik weet natuurlijk niet hoe het er bij anderen aan toe is gegaan, misschien dat het in België heel anders is, maar bij mij was het echt niet na 1 gesprek besloten. Ondanks dat ze er vrij zeker van waren dat er sprake was van adhd, moest ik door de malle molen van onderzoeken heen. Ik kan je vertellen, het is gemakkelijker en sneller om een pakje boter te kopen in de supermarkt dan om een adhd diagnose te krijgen binnen de GGZ.

Mijn adhd onderzoek bestond uit verschillende onderdelen verspreid over ongeveer vier weken:

1. Kennismaking
Nadat je van de huisarts wordt doorverwezen naar een GGZ instelling, duurt het ongeveer een eeuwigheid (bij mij drie maanden) voordat je op gesprek mag komen. De wachtlijsten binnen de GGZ zijn echt waanzinnig lang, dus als je denkt dat je over drie jaar misschien in de problemen gaat komen vanwege je adhd of autisme of wat dan ook, stel ik voor dat je op tijd aan de bel trekt. Ik wilde graag hulp hebben bij het halen van mijn eindexamenjaar, maar tegen de tijd dat ik de diagnose kreeg, waren mijn examens al geweest.
Het begin gesprek bestaat vooral uit “hoi”, “hoe gaat het” en “waar loop je tegenaan” vragen. Ze observeren hoe je zit te wiebelen en gaan een eerste standaardvragenlijst af om te kijken of je in aanmerking komt voor een adhd-onderzoek.
Ding-ding-ding, door naar de volgende ronde? Dan kom je op de volgende wachtlijst te staan. Dit is per instelling anders, bij mij duurde deze tweede wachtlijst ruim vier maanden.
De rest van mijn onderzoek werd door iemand anders uitgevoerd.

2. Adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten en nog meer adhd vragenlijsten
Na de tweede wachtlijst begint de malle molen van de onderzoeken. Bij mij begonnen ze met een miljoen aan adhd vragenlijsten over vroeger en nu. Let er even op dat je goed leest of het over het heden of over het verleden gaat, want ik heb gewoon in het wilde weg kruisjes zitten zetten zonder te lezen over welke tijd het eigenlijk ging. Concentratieproblemen: check. Impulsiviteit: check.

Eigenlijk heb je na 10 vragen van 1 lijst alle vragen van alle lijsten wel gezien want ze zijn allemaal hetzelfde, een beetje zoiets als:
– Ik voel me vaak onrustig
– Ik heb moeite om mijn aandacht bij een gesprek te houden
– Ik doe dingen zonder na te denken
– Mensen zeggen mij vaak dat ik te veel praat

Na het invullen van al die vragenlijsten mag je door naar onderdeel drie. Hoera, nog een vragenlijst!

3. De MMPI-2 vragenlijst. Een vragenlijst over de rest van je psyche met iets van een miljoen vragen
Deze vragenlijst was echt fantastisch #not. Het was een draak van een vragenlijst met echt meer dan 500 vragen ofzo (wat serieus?!). De bedenker van de vragenlijst leed waarschijnlijk aan iets van dementie of Korsakov aangezien iedere gestelde vraag verderop nog minimaal 7 keer terug komt. Als je nog geen suïcidale neigingen hebt, krijg je die wel van deze vragenlijst.

Het zijn echt van die feel-good-vragen als van:

  • De wereld zou beter af zijn zonder mij
  • Ik denk vaak aan de dood
  • Ik heb het idee dat ik word achtervolgd
  • Ik voel me schuldig
  • Ik speelde vroeger veel met de poppen
  • Ik voel me vaak waardeloos

Schrik ook niet van de uitslag want volgens mij komt er bij iedereen wel iets uit en iedereen heeft wel kenmerken en trekjes van welke persoonlijkheidsstoornis dan ook. Maar hey daarvoor kwam je niet, dus we gaan door naar onderdeel vier, nog een vragenlijst!

4. De executieve functie vragenlijst
Vragenlijsten zijn in de GGZ helemaal hip en daarom krijg je ook nog een vragenlijst over de executieve functies mee naar huis. wow wacht, welke functies? Eentje voor jezelf en eentje voor je ouders. Hierin staan vragen als:

  • Kan om kleine dingen emotioneel reageren
  • Heeft moeite met zelfstandig aan de slag te gaan
  • wordt moe
  • raffelt dingen af
  • is impulsief
  • kan slecht tegen veranderingen

Waar deze vragenlijst dan weer goed voor is weet ik ook niet, bij mij besloten ze in ieder geval aan de hand van deze vragenlijst dat ik naast overduidelijk adhd misschien ook wel in aanmerking zou komen voor autisme en er werd me geadviseerd om daar ook naar te laten kijken: Lieve lezers let goed op want dit is een valstrik, trap er niet in. Waarvoor kwam je? juist! Een adhd onderzoek! Je wil een antwoord op de vraag of je misschien adhd hebt, de rest is niet belangrijk want daarvoor kwam je niet, dat was niet je vraag dus we gaan door naar onderdeel vijf: het gesprek.

5. Gesprek met mij
Naast vragenlijsten zijn ze in de GGZ gek op persoonlijke gesprekken. Ook al heb je een zelfde gesprek al bij punt één gevoerd, je mag toch echt nog een keer dezelfde vragen gaan beantwoorden.
Schrik niet want dit is wel een typisch psychologen dingetje. Dossiers zijn voor hun niet nodig. Ze willen je liever eerst persoonlijk leren kennen voordat ze dezelfde informatie gaan lezen die ook in het dossier staat. Ik snap het nut van een dossier bij de GGZ eerlijk gezegd ook niet want het wordt toch niet gelezen. Volgens mij snappen die psychologen en psychiaters niet hoe vermoeiend het is om continue hetzelfde verhaal te vertellen, maar goed: Er worden vragen gesteld over hoe het met je gaat, waar je tegenaan loopt, waarom je denkt dat het misschien adhd is en tussendoor observeren ze alles wat je doet en zegt. Wanneer ze driftig gaan schrijven weet je dat je iets gezegd hebt dat blijkbaar van belang was, maar deze door hun pas ontdekte informatie houden ze voor zichzelf en krijg je teruggespeeld bij punt negen.

6. Gesprek met mijn moeder erbij
Na het gesprek met jou alleen, komt er een gesprek met jou en 1 van de mensen die jou goed kennen, liefst je vader of moeder. In mijn geval, ging mijn moeder mee. Het gesprek met mijn moeder erbij was bij mij echt briljant. Mijn moeder geloofd namelijk niet in adhd (of in autisme, of in welke andere stoornis dan ook) en ze vind vooral dat ik de leukste dochter van de wereld ben. Dus ja, dat schiet echt op. In de ogen van mijn moeder ben ik wat drukker maar dat gaat vanzelf wel over, ik moet gewoon tot 10 leren tellen en ik moet wat harder mijn best doen om me te concentreren. Maar ik heb zeker geen adhd want dat bestaat niet.
Het verloop van een dergelijk gesprek, is voor iedereen natuurlijk anders maar in feite is het een herhaling van punt één en vijf alleen dan met moeder, vader of andere bekende erbij.

7. De concentratie test
Als je de vragenlijsten en gesprekken hebt gehad, mag je eindelijk dingen gaan doen: Bij mij begonnen ze met de concentratie test. Ik had er echt zin in, hoewel het achteraf een beetje tegenviel. Ik geloof niet in concentratie testen op die manier. Ik zal even uitleggen hoe dat eruit zag:

Omcirkel alle letters die geen p zijn (ofzoiets)
p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b p p p p p p p p b p p p p p  b p p p q p p p p b

Vervolgens zat ze ernaast met een stopwatch om de tijd te meten…..

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar hou een stopwatch voor mijn neus en maak er een wedstrijdje van en mijn hyperfocus is geactiveerd. Dit gegeven hoefde ik niet uit te leggen, onderzoeker G was slim genoeg om deze conclusie zelf te trekken.

Na het testen van je concentratie, komt het einde in zicht. Je intelligentie is aan de beurt om getest te worden bij punt acht.

8. De IQ test
Ik zag zelf gigantisch op tegen de IQ test. Ik wilde deze test eigenlijk niet doen omdat mijn zelfvertrouwen al niet zo groot is en een slechte score doet gewoon een beetje pijn. Toch was de IQ test een verplicht onderdeel van het adhd onderzoek.

De IQ test zag er ongeveer zo uit:
Je zit aan een tafeltje, tegenover je zit een onderzoeker en verder proberen ze de ruimte zo prikkelarm mogelijk te houden: de airco stond aan maar echt koeler werd het er niet van, de vrachtwagens reden langs, het was die dag ongeveer 35 graden en zij haalde om de haverklap adem. Ik ben sowieso al niet zo goed in een testsituatie en ik word al onzeker van de vraag hoeveel is 1+ 1 dus dit onderzoek was echt een appeltje eitje voor me…

Er werden oefeningen gedaan als:

  • Noem het tegenovergestelde woord
  • Welke hoort niet in de reeks thuis
  • Iets met voetbalplaatjes en onthouden van iets (ik heb geen idee meer)
  • Leg het figuurtje dat op papier staat na met de blokjes

Tijdens de test werd er opnieuw driftig geschreven, de vragen die je stelde, de dingen die je zei en jou manier van doen en laten: alles werd opgeschreven. Alsof het zonder die extra druk niet al spannend genoeg was.

Maarrrrrr gefeliciteerd, je hebt nu alle onderdelen van het adhd onderzoek gehad en de uitslag is nabij.

9. De uitslag tumtumtummmm
En dan uiteindelijk als je door de hele heisa heen bent gegaan, krijg je een gesprek waarin ze in ongeveer een half uur vertellen wat er allemaal mis met je is.
Grapje 
Nee geen grapje
Eigenlijk is het echt zo. 

Jij kwam met de vraag of je misschien adhd hebt en zij komen met het antwoord dat je in mijn geval kenmerken vertoond van autisme, een angststoornis, een persoonlijkheidsstoornis en het IQ hebt van een badeend en o ja je hebt ook adhd het onoplettende type, nee adhd het hyperactieve type, nee ook niet, wacht even kijken: oh adhd het gecombineerde type, ja dat was het. Martha je hebt adhd het gecombineerde type en we raden je echt aan om medicatie te slikken en we adviseren verder onderzoek met name rondom dat stukje autisme.
Oke dit bovenstaande is misschien een klein beetje overdreven, maar duidelijk moge zijn dat, bij de instelling waar ik zat, het gesprek met de uitslag een beetje pijnlijk en shockerend was en/of voelde en ik had een week nodig om het te laten bezinken. Wel stond er nu op papier dat ik adhd heb. De vermoedens werden bevestigd en de diagnose was definitief.

Weet je het maakt niet uit wat ze allemaal over je zeggen want bij iedereen komt wel iets uit een dergelijk onderzoek naar voren, iedereen heeft wel ergens kenmerken van en het is slechts een moment opname geweest. Je hebt antwoord gekregen op de vraag waarvoor je kwam en daar ging het uiteindelijk allemaal om en vanuit daar kunnen ze je eindelijk de hulp geven die je nodig hebt.

Dit was hoe het adhd onderzoek er in een notendop bij mij uit heeft gezien, ik besef dat dit niet bij iedere instelling precies hetzelfde zal zijn, maar het is zeker niet zo dat je na 1 gesprek met de psycholoog al een diagnose hebt en als dat wel zo is, adviseer ik je om naar een andere instelling te gaan.

 

Advertenties

stop denk doe

Ik ben er vol goede moed aan begonnen, dat “stop denk doe”. 78977ace42266033e522baac7583bd23Hoe moeilijk kon het zijn: Op het moment dat je impulsen het over gaan nemen gewoon even een stap terug doen, stop zeggen tegen jezelf, even nadenken en daarna gewoon je handeling aanpassen.

Tadaa
Dat is alles
Een kind kan de was doen

Het klonk zo gemakkelijk toen psycholoog uitlegde hoe de methode in zijn werk ging en ik wist dat ik dit wel onder de knie zou krijgen. Het is nooit te laat om dingen te leren en hoewel het overgrote deel van de wereld Nederland dat remmen van de impulsen voor hun tiende toch wel behoorlijk onder de knie heeft, wil het nog niet zeggen dat ik het niet alsnog op mijn vijfentwintigste kan leren. En dus zette ik mijn beste beentje voor en ging ik aan de slag.

Soort van
Klinkt als
Lijkt op
Net niet…

Het was veel moeilijker dan ik van te voren had gedacht en dat maakte me toch ietswat gefrustreerd.
Vanaf daar heb ik al vaker bij psycholoog geklaagd dat de methode stom is, dat het niet werkt en dat ik een nieuwe methode wil hebben, eentje met een wat sneller resultaat asjeblieft, maar psycholoog blijft er tot op de dag van vandaag bij dat ik er de tijd voor moet nemen en medicatie. Want sommige dingen kun je niet in een paar weken leren, zelfs niet in een paar maanden.

En daar kan ik met mijn hoofd echt niet bij, want hoe kunnen die simpele en basale dingen zo verdraaid lastig zijn?!

adhd medicatie heeft voordelen

Ik heb een haat liefde verhouding met medicatie. Het fijne van medicatie is dat het allemaal iets gemakkelijker wordt, weet je wel dat rustiger zijn enzo. Ik hoef niet meer zo hard mijn best ervoor te doen en dat heeft op zich ook wel iets, maar liefst wil ik het eigenlijk gewoon zelf kunnen doen. Er zelf de controle over kunnen hebben want ja gewoon een pilletje erin knallen zie ik toch gewoon nog niet echt als de ideale oplossing. Makkelijker wel, maar beter niet.

Ben je zo zenuwachtig? 
Nee dat is mijn adhd en ik heb mijn pilletje niet gehad.
Ja best wel zenuwachtig, sorry. 

f567585fd0cd66907678560721e889d6Ik doe mijn best om mijn impulsen te remmen, rustiger te zijn en me langer dan een goudvis te kunnen concentreren maar dat is echt verdraaid lastig, zelfs met de tips en de oefeningen van psycholoog wil het zonder medicatie gewoon niet zo goed lukken.
Dat komt omdat ik adhd heb. Volgens psycholoog zit dat tussen mijn oren, letterlijk. Mijn brein werkt net iets anders dan anders waardoor ik van ritalin wel rustiger wordt, maar van 10mg valium niet, sorry kaakchirurg, kon jij ook niet weten natuurlijk.

En terwijl ik écht heel erg hard mijn best doe om niet overal op te reageren, iets minder enthousiast probeer te doen, niet vijf kwartier in een uur probeer te ratelen, probeer over te komen als een 25jarige pedagoog, probeer om logische zinnen te formuleren en écht probeer om de rust te vinden, lees ik in een informatief berichtje speciaal aan mij gericht dat hyperactiviteit een vorm van aandacht vragen is.

Dus…
Bedankt…

Ik ben met mijn stukje adhd een gezegend mens en dat meen ik echt want je kan beter het concentratievermogen dan het inlevingsvermogen van een goudvis hebben.

zonder adhd de zomer in

ADHD – Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Dat is wat ik heb en ik denk dat je dat beter kan hebben dan een depressie, dwang of een psychose want daar is nu werkelijk helemaal geen lol aan te beleven, aan adhd heb je tenminste af en toe nog wat.

Vier maanden geleden ongeveer startte mijn individuele adhd training. Het doel van psycholoog was om me klaar te maken voor de groepstraining, mijn doel was om na die vier maanden adhd vrij te zijn.

Het doel van psycholoog is bereikt, mijn doel nog helemaal niet niet helemaal, maar dat is niet erg. Psycholoog zegt dat ik mezelf de tijd moet geven om dingen te leren en de lat niet te hoog moet leggen, daarom ben ik nu niet teleurgesteld in mezelf. In vier maanden adhd vrij zijn is misschien ook wat veel gevraagd, maar dankzij de adhd training heb ik nu in totaal twaalf weken extra de tijd om adhd vrij te zijn en dat is natuurlijk een stuk realistischer.

Afijn, de groepstraining start op tien maart, hoera, ik mag nadat ik beloofd had om medicatie te gebruiken officieel deelnemen. Ik wilde om twee redenen heel graag deelnemen aan de groepstraining:

  1. Ik wil in de zomer adhd vrij zijn want dat ziet gewoon beter uit in de bikini op het strand.
    en
  2. Ik wil anderen met adhd ontmoeten zodat ik kan zien dat dat afgeleide, impulsieve en drukke dat ik heb gewoon toch best wel meevalt voor adhd begrippen.

Toen ik mijn doelen met psycholoog besprak, kwam ik tot de conclusie dat psycholoog overduidelijk een pessimist is.

Hijzelf noemde zich meer een realist.

Waardoor ik dan weer kon concluderen dat hij een bijzonder eigenwijze pessimist is, dit maakt het er natuurlijk niet gemakkelijker op. Niet zozeer voor mij, maar vooral ook voor hem.

Ik heb deze laatste conclusie niet met hem gedeeld, ik heb gewoon vriendelijk naar hem geknikt en geglimlacht. Met de jaren heb ik namelijk geleerd dat wanneer iemand een hele sterke mening heeft, het geen zin heeft om daarover in discussie te gaan. Je kan mensen dan maar beter in hun waan laten, hij komt er uiteindelijk vast zelf wel achter. Psychologen zijn immers ook maar mensen.

adhd medicatie: methylfenidaat 4

Als je eigen waarheid niet de waarheid blijkt te zijn staat je wereld even op zijn kop want hoe weet je dan of dat wat je denkt waar is?

Het nadeel van medicatie is dat ik er zo rustig van word. Ik ben langzamer, minder impulsief, meer in balans en meer gedoseerd.
O nee wacht dat is geen nadeel, dat is waarvoor ik het slik.

Het werkt, het doet wat het moet doen. Volgens psycholoog ben ik toegankelijker, kan hij gemakkelijker een gesprek met me voeren, lijkt het alsof ik dingen gemakkelijker oppik, luister ik beter naar hem, spring ik niet van de hak op de tak en schiet ik veel minder door in dingen. 

Dat is ook zo en dat is wat ik wil, toch.. Dus hoera.

Dan zal ik nu even uitleggen hoe het met medicatie voelt:

Het voelt alsof iedereen op planeet aarde zijn ding aan het doen is en ik ergens vanaf ver weg toekijk. Praten gaat sloom langzamer evenals mijn denken. Mijn onophoudelijke woordenstroom is ineens flink uitgedund en wanneer ik praat word ik moe van mijn eigen gepraat en besluit ik dat ik liever naar de ander luister. Wanneer de ander praat luister ik naar de dansende woorden zonder de drang te hebben om ertegenin te willen gaan, of het gesprek wil onderbreken, halleluja, dat wil wat zeggen ik ben eigenlijk een beetje meningloos Martha, jij?!. ik zit, wacht en luister. Wanneer me iets gevraagd wordt overvalt mij dit niet, ik ratel niet 10 minuten lang over niks waarna ik rood aanloop en vraag wat ook alweer de vraag was, nee na 2 minuten ratelen vraag ik even om een minuutje nadenk tijd en geef dan antwoord op de gestelde vraag, maar alles dat ik doe moet van heel ver komen.

En dan terwijl ik over dit alles mopperend tegenover mijn psycholoog zit, zegt hij me dat ik misschien van mezelf denk ik dat ik nu heel rustig ben en overkom, maar dat hij ook met medicatie ziet dat ik adhd heb. #NO WAY!

Ik viel van mijn geloof af, beukte door de mythylfenidaat wolk heen en stond ineens weer recht voor hem, ik was klaar voor de aanval.

Verontwaardigd riep zei ik tegen hem dat ik dat niet geloofde, dat ik hartstikke rustig was en dat ik nu echt niet de indruk kon wekken dat ik adhd zou kunnen hebben !!!!!! .
“En dat is wat ik bedoel Martha, wanneer je enthousiast bent, boos bent of zoals nu verontwaardigd bent, dan ben je nog altijd WAM! Je staat nog altijd op om even iets weg te gooien terwijl ik tegen je praat, je friemelt nog altijd met je vingers, de stoel en je haren. Je dwaalt nog altijd af en je kijkt nog altijd om je heen naar alles dat je ziet en dat er gebeurt.
Tegenover Martha zonder medicatie is het veel minder en dat verschil voel jij natuurlijk zelf ook waardoor jij denkt dat je rustig en saai overkomt, maar dat is niet zo. Ook met medicatie zie ik direct dat je adhd hebt.” 

En daar ging mijn waarheid..

ironie, je moet ervan houden

cab4674e5cdba83e6602b08db5a5be62Stel je voor dat je een springpony bent maar dat je niet mee mag doen met de andere springpony’s omdat ze vinden dat je te hoog springt. Stel je voor dat je een hardloper bent, maar niet mee mag rennen met de rest van de hardlopers omdat ze vinden dat je te snel rent. Stel je voor dat je adhd hebt maar niet mee mag doen aan de adhd groepstraining omdat ze vinden dat je te druk bent. Voel de ironie, wauw.
Hoe vervelend moet het voor de springpony zijn, hoe rot moet het voor de hardloper zijn en hoe frustrerend moet het voor degene met adhd zijn.

Martha, doe normaal, alsof dat gezegd wordt.
Ja, echt wel.

“Martha ik moet je heel eerlijk zeggen dat wanneer je deelneemt aan onze groepstraining je wel medicatie zal moeten slikken. Zonder medicatie ben je gewoon te druk, te onrustig”. Psycholoog2 bloosde of lachte er niet bij. Hij zei het me gewoon alsof het de normaalste zaak van de wereld was en alsof het vanzelfsprekend was dat het zo was.

Ik vond het duidelijk minder vanzelfsprekend als hem.

HET IS EEN ADHD TRAINING!!!!! Riep ik  vol ongeloof naar hem uit, ik maakte hierbij verschillende grote ondersteunende gebaren om mijn woorden nog wat extra kracht te geven. EEN ADHD TRAINING!!! HOE KAN IK TE DRUK ZIJN VOOR EEN ADHD TRAINING!??!?! IK KRIJG OVERAL TE HOREN DAT IK ERG DRUK OF TE DRUK BEN EN DAT VIND IK OKE, IK BEGRIJP DAT BEST, MAAR TE DRUK ZIJN VOOR EEN ADHD TRAINING?!?!?! JE MAAKT EEN GRAPJE!!!! Ik sloot af met een zeer verontwaardigde en boze blik waarbij ik mijn mond ook een stukje open hield zodat mijn ongeloof nog sterker in mijn mimiek terug te zien was.
Ik keek hem verbaasd aan, was even stil, knipperde 3 keer met mijn ogen en gaf mezelf even een momentje om na te denken over mijn woorden. Daarna vroeg ik zeer beheerst met gecontroleerde stem wat dan het idee achter de adhd training was.

Hij leek even uit het veld gelagen te zijn door deze woorden en verklaarde vervolgens zijn nader wat grotendeels langs me af is gegaan.
Het kwam erop neer dat niet iedereen tegen mijn drukte zou kunnen.

Mij wordt niet gevraagd of ik tegen hun rust kan, mij wordt niet gevraagd of ik tegen hun stilte kan, mij wordt enkel meegedeeld dat mijn drukte toch wel een probleem kan zijn in een (nota bene) adhd groep.

Wauw, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, dat moge duidelijk zijn.

 

stop denk doe

20692004af508f1ccd1c6f4e207e240cAls je nog geen stoornis hebt, dan krijg je die wel op het moment dat je in de wachtkamer bij mijn psycholoog moet wachten. De radio staat standaard op een zender met klassieke muziek die waarschijnlijk rustgevend moet zijn maar die bij mij alleen maar op mijn zenuwen werkt. Terwijl het strijkorkest bezit probeert te nemen van het laatste beetje zelfbeheersing dat ik heb, hoop ik vooral dat psycholoog me snel op komt halen, tikkend met mijn vingers en klakkend met mijn tong probeer ik vooral te doen alsof ik eigenlijk normaal ben. Het scheelt dat in de wachtkamer van de psycholoog iedereen de weg kwijt is.

Martha, ga je mee?
JA! GRAAG!!

“Dus Martha vertel eens hoe het gaat, je bent begonnen met medicatie heb ik gelezen?” Vroeg meneer de rust zelve me.
Het was een serieuze vraag en ik probeerde echt om de vraag goed te beantwoorden, weet je wel zoals mensen zonder adhd dat zo mooi kunnen, maar na een halve zin kwam ik tot de pijnlijke conclusie dat dat toch eigenlijk iets te hoog gegrepen was. Terwijl ik vertelde over het werk, over mijn collega’s en over mijn blog sloot ik af met het feit dat medicatie echt heel erg goed werkt.
Psycholoog is een heel erg slimme man, hij heeft röntgen ogen en kan super goed observeren, hij wist zelfs dat ik vandaag geen medicatie had genomen.  Als je dat na minder dan 5 minuten al weet ben je echt een hele goede psycholoog.

Adhd met een grote H, zo noemt hij het.
Martha, zo noem ik het.
Waarschijnlijk bedoelen we hetzelfde.

Welk doel wil je met deze training bereiken? Vroeg hij me.
Over een half jaar adhd vrij zijn natuurlijk. Antwoordde ik.

Psycholoog stelde voor om het doel concreter te maken. Omdat ik concreet een goed woord vind, mijn psycholoog mooie blauwe ogen heeft en hij ook nog leuke gebaren gebruikt wanneer hij verteld, besloot ik dat dat een goed idee van hem was.
“Misschien ben ik soms een beetje druk en misschien ben ik soms een beetje impulsief en misschien kan ik niet zo goed plannen enzo maar dat is niet zo heel erg want ik heb mensen om me heen die me daarmee helpen”

“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Psycholoog vroeg mijn bevestiging of hij dit goed gehoord had en ik knikte dat hij dit inderdaad goed gehoord had. Ik kon nu concluderen dat er met zijn oren niks aan de hand was en dat vond ik wel een hele geruststelling
“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Vroeg hij nog een keer terwijl hij me probeerde te hypnotiseren met zijn blauwe ogen. Het was me duidelijk geworden dat psycholoog veel bevestiging nodig had en waarschijnlijk wat onzeker was.
Opnieuw knikte ik bevestigend en probeerde hier zo vriendelijk mogelijk bij te lachen zodat hij hopelijk wat meer zelfvertrouwen zou krijgen.
Misschien, soms en beetje? Vroeg hij nogmaals terwijl hij zijn ogen door mijn hoofd probeerde te boren. Psycholoog is echt heel slim.

Ik zakte huilend op mijn knieën op de grond, ik sloeg met mijn vuisten wanhopig op de grond, ik kroop naar hem toe en greep hem bij zijn blouse vast en ik smeekte hem om me te helpen met het remmen van mijn impulsen omdat het zo niet langer meer ging. Hij klopte op mijn rug met de rustgevende belofte dat het allemaal goed zou komen en dat ik binnen een half jaar adhd vrij zou zijn.

Oke misschien ging dit laatste niet helemaal zo en misschien overdrijf ik het een klein beetje, maar:

Het beter leren remmen van mijn impulsen staat voor nu wel op nummer 1 van het doelen lijstje. Yes!