adem blijven halen Martha

f972f8852e5914369cf5e9cf3d053b18Ik zie altijd regelmatig dingen fout gaan. Als een kindje valt, ben ik ervan overtuigd dat hij iets heeft gebroken, als iemand zich verslikt en begint te hoesten denk ik dat die stikt en als iemand gestoken wordt door een wesp, krijgt die natuurlijk direct een zwaar allergische aanval want dat kan niet anders.
Als iemand te laat komt is er natuurlijk onderweg iets gruwelijks gebeurt hoogstwaarschijnlijk met dodelijke afloop en als ik gebeld word door mijn werk ben ik vast en zeker ontslagen.
Als iemand een bloedneus heeft, heeft die kanker en als mijn vader iets vergeten is, is dat een teken dat hij begint te dementeren.

Gelukkig schiet ik niet zo snel in de stress en ben ik van nature zo’n rustig mens anders zou het pas echt vervelend zijn..
Ik snap ook echt niet dat er gezegd wordt dat mensen met adhd in hectische situaties goed en rustig kunnen handelen, want die vlieger gaat bij mij niet op: Ik ren over het algemeen als een overspannen eekhoorn in het rond en tegen de tijd dat ik me kan herinneren hoe ik moet handelen is het slachtoffer waarschijnlijk al drie keer overleden.

Mijn fantasie neemt nog wel eens een loopje met me en mijn impulsieve en lompe gedrag wil nu niet echt helpen om de situaties te voorkomen of te verbeteren (integendeel) en ook de HBV training heeft niet echt geholpen aangezien ik vooral heb geleerd dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten, je bij rook direct knock-out gaat en bij brand in enkele seconden alles weg is: blussen heeft eigenlijk niet zoveel zin –> red vooral jezelf en de anderen!

En terwijl ik dinsdag zeker wist dat kindje J na een val op de trampoline het loodje ging leggen en ik mezelf nog net kon weerhouden van hysterisch schreeuwen, stond hij na vijf tellen weer rechtop en sprong vrolijk verder..
Adem blijven halen Martha, er is niks aan de hand.

Advertenties

twee kaakchirurgen verder

Tot de herfst van 2014 ging ik ieder jaar braaf voor controle naar de tandarts, mijn tandarts was mijn held. We hadden een stilzwijgend compromis gesloten: Ik poetste mijn tanden heel goed en hij deed mij geen pijn. Ik hield me aan de afspraak en hij zich aan de zijne. Fantastisch.

Tot die horror herfst van 2014.

Ondanks dat ik mijn tanden uitermate goed had verzorgd, besloot hij roet in het eten te moeten gooien, ik moest het me niet persoonlijk aantrekken, sommige dingen gebeuren nu eenmaal en ik moest niet denken dat ik het met beter poetsen had kunnen voorkomen: verstandskiezen groeien nu eenmaal naarmate dat je ouder wordt.

Hij gaf me de keus. Of ik moest nu twee verstandskiezen laten trekken of ik moest wachten en mijn verstandskiezen zouden zich in de wortel van de naastliggende kies gaan boren wat gepaard zou gaan met veel pijn. Oh.

Na lang wikken en wegen koos ik uiteindelijk voor de eerste optie.

Mijn verstandskiezen lagen, hoe kan het ook anders: zeer complex. Dit klusje moest operatief worden geklaard. Ze hadden de perfecte chirurg, die wist wel hoe die dit aan moest pakken en ik moest mij geen zorgen maken. Nadat hij de eerste verstandskies eruit had gehaald weigerde hij mij voor de andere kies te behandelen. Mijn enorme onrust en mijn uur durende geschreeuw, gekrijs en gegil kon hij niet nog een tweede keer aan en daarnaast had hij zich verkeken op de complexiteit van de complexe kies waardoor hij zich niet op de andere kies durfde te storten. Ik werd doorverwezen naar een andere kaakchirurg, een heel erg goede, hij was de beste die er was, heel rustig en heel lief, ik moest mij geen zorgen maken, dit zou helemaal goed komen.

Dat had ik eerder gehoord….

Toen de beste man mij ontmoette begon hij te twijfelen aan niet alleen zijn eigen capaciteiten, maar ook aan de mijne en toen hij zag hoe complex de complexe kies was kreeg hij nog meer bedenkingen. Hij stuurde me naar huis en weigerde mij te behandelen, ik wat te onrustig, te druk, te chaotisch en te gespannen. Hier ging hij zo niet aan beginnen.
De week erna mocht ik terugkomen mits ik 10 mg valium achter de kiezen had. Zonder valium zag hij het niet zitten om me te behandelen. 14 euro voor 10mg gaf me een heleboel hoop, dit moest goed spul zijn.
Ik weet niet of het aan mij lag, aan mijn paniekaanval, aan mijn adhd of aan de combinatie ervan, maar ik had net zo goed twee smarties kunnen opeten, dat was een stuk goedkoper geweest en had waarschijnlijk hetzelfde effect: namelijk geen.

Krijsend, hysterisch huilend en hyperventilerend heb ik op de tafel van de chirurg gelegen terwijl hij zo rustig mogelijk al neuriënd de tand eruit probeerde te snijden, boren en wroeten zonder me te laten merken dat hij er de grootste moeite mee had. Het had meer dan een uur geduurd maar uiteindelijk zat het erop, mooi. Dat klusje was geklaard. Punt, klaar, uit.

“Tot de volgende keer he Martha, als die kies van rechtsboven er ook uit moet”

e0c89cc6b96e58a0b4242bef95d55559Het voelde alsof hij me een high five gaf met een stoel in mijn gezicht, of een duwtje in de rug van de trap af. Alle lucht werd uit mijn longen gezogen en de paniek sloeg in als een bom: RECHTSBOVEN?!?! TERUGKOMEN?!?!

En zoals ik het altijd met dingen doe die ik moeilijk vind, deed ik dat deze keer ook. Ik draaide de rug naar het probleem toe en deed net alsof het niet bestond. Ik ben gewoon bijna twee jaar niet naar de tandarts gegaan want zolang hij niet zou zeggen dat er een probleem was, was er ook gewoon geen probleem: Opgelost dus!
Niet naar de tandarts gaan is toch niet echt de oplossing en dus heb ik mijn tandarts afgelopen vrijdag weer bezocht.
Hoi.
Mijn gebit was in orde, ik had het goed onderhouden en ik moest vooral zo doorgaan.

“Maar Martha, even over die verstandskies van rechtsboven….”

Tandarts heeft me de keus gegeven: Of ik laat de verstandskies van rechtsboven eruit halen, of ik doe het niet en laat over een paar jaar de verstandskies en de gewone kies die ernaast ligt allebei eruit halen… Halleluja.. In augustus mag ik weer..

Hoi kaakchirurg, ik ben Martha en ik vind dit een klein beetje spannend..

adhd en tijdsbesef

301a764183a21ed05a7cd5e6c39120bdIk weet niet hoe het kan, maar ook als ik alle tijd van de wereld lijk te hebben kom ik te laat. Dat ligt niet aan mij en ook niet aan mijn medicatievrijedag, maar dat ligt aan de tijd. Eerst is er alle tijd en ineens is de tijd op. De tijd begrijpt mij gewoon nog niet helemaal ofzo.

Ik had de hele dag de tijd om de was de draaien, het huis te zuigen, de bedden op te maken, de keuken te poetsen en me te douchen maar ergens belande ik op de bank met mijn laptop en pinterest.nl en besloot ik blijkbaar dat dat vandaag echt een heel belangrijke bezigheid was: Nog een half uurtje, oké nog een half uurtje, oké nog een klein half uurtje dan…

De keuken, de was, de bedden, het huis en het douchen konden best een half uurtje wachten..

Toen dat halve uurtje pinterest ineens de hele middag was geworden kreeg ik om 17:00 uur de o zo bekende kortsluiting: paniek, paniek, paniek!!! Shit ik kom te laat, hoe kan dat nu toch weer?! Waar zijn mijn schoenen?! Waar zijn mijn autosleutels?! Ik moet gaan. Martha schiet op, schiet op schiet op! Heel Limburg bleek ineens te zijn ontwaakt uit zijn winterslaap Uh hallo!!!! Wat doen jullie hier allemaal om 17:15?! en net vandaag moesten ze besluiten om niet te kunnen autorijden. HET IS GROEN, RIJ DAN TOCH!!!!! JE MAG HIER 120 RIJ DOOR!!!!! BIJ EEN STOPBORD HOEF JE NIET PERSE STIL TE GAAN STAAN JE ZIET TOCH DAT ER NIKS KOMT!!!!

Ruim een kwartier na de afgesproken tijd rende ik volledig buiten adem als een overspannen pinguïn het restaurantje binnen waar vriendinnetje V geduldig op me zat te wachten.

En Martha was het weer eens druk op de weg?
Poe ja, echt heeeeel erg druk.

Vriendinnetje V snapt dat tenminste. Die snapt dat het niet aan mij ligt of aan mijn medicatievrijedag, maar dat het aan het verkeer ligt, of aan de tijd, eigenlijk aan alles, maar zeker niet aan mij, sowieso niet aan mij.

je weet pas wat je mist als hij het niet meer doet

Het zat eraan te komen, mijn rijstijl komt overeen met een olifant in de porseleinkast en hoewel Bram in prima staat verkeerde toen ik hem kocht, heeft hij het afgelopen jaar toch iets wat geleden bij mij zijn nieuwe eigenaar.

Deze week deed hij het niet meer, hoewel hij al een tijdje moeite had met starten, vond ik het nooit zo zorgwekkend. De zwarte rook, de typische geur en het voortdurend afslaan vond ik gewoon een stukje karakter van mijn auto, maar toen ik deze week een kwartier bezig was met het starten besloot ik dat hij kapot was. Kapotte dingen kan je laten maken en dus ging mijn auto naar de garage toe waarnaar hij het weer deed.

Voor even dan.
Voor heel heel heel heel heel even dan..

Wanneer dingen anders gaan dan ze moeten gaan gaat het met mij ook niet meer zo zoals het zou moeten gaan. Ik kan daar gewoon niet zo goed mee omgaan. Mijn bloeddruk stijgt, mijn hoofd verkeerd in chaos, ik raak in paniek, mijn impulsen nemen het over en meestal ben kom ik heel erg een beetje boos geiriteerd over. 

Om 12 uur ’s nachts heb ik hysterisch en in paniek vriendje opgebeld, vriendje is 24/7 zen, volgens mij heeft hij in zijn 25 jaar nog nooit iets impulsiefs gedaan en ik denk dat hij dat ook nooit zal gaan doen. Dat is niet erg, dat brengt ons in balans.
Met zijn zen stem zei hij me dat hij eraan zou komen, dat ik rustig moest blijven en vooral niet meer moest proberen om de auto te starten. Dit zou namelijk niet goed zijn.
Ik geloofde hem en beloofde dat ik het niet meer zou proberen. Ik heb het daarna gewoon voor de zekerheid toch nog ongeveer zes keer geprobeerd maar na de zesde keer ben ik gestopt met proberen. Vriendje had gelijk, steeds opnieuw proberen was niet goed voor de auto.

Ik weet niet hoe maar uiteindelijk is Bram toch dankzij vriendje thuis gekomen, de ochtend erna kon zelfs vriendje hem niet meer starten. Ik ben nogal gehecht aan Bram en een leven zonder hem kon ik me niet voorstellen. Dit was een zware dobber.

Daarom ben ik die middag gaan winkelen en heb ik een nieuw jurkje gekocht, zwart wel, want dat vond ik een toepasselijke kleur.

*Bram is vandaag voor de tweede keer deze week gemaakt, of die nu langer dan een halve dag kan rijden zullen we morgen zien, ik heb hem in ieder geval beloofd dat ik mijn rijstijl zal aanpassen en hopelijk kunnen we dan toch samen oud worden.

als je maar weet waar de grenzen zijn

fa3e85695b0399e52387e385a222d07dTot woensdag!
Woensdag? Waarom woensdag?
Woensdag is de kerstborrel.
Nu woensdag?!
Ja? Wist je toch?
Nu woensdag kerstborrel!?!?
Ja
Oh!! (*NEEEEEEEEE!!!!!!*)

Het waren ongeveer 30 seconden en nu staat tot aan komende woensdag mijn wereld op zijn kop. De kerstborrel is namelijk in België en omdat ik die middag ergens anders moet werken kan ik niet mee carpoolen en zal ik mezelf met knappe Twingo-Bram op de Belgische (snel)weg moeten begeven. Ik plas altijd een beetje in mijn broek als ik op de Nederlandse snelweg moet rijden, dus je kunt je voorstellen hoe ik me voel als ik op de Belgische snelweg moet rijden en dan heb ik het nog niet eens over de gemiddelde Belgische rotonde gehad! Het ligt niet aan de weg of aan de rotonde hoor, nee het ligt aan de bestuurders, en dan niet de Nederlandse. Mijn eigen chaos staat hier trouwens helemaal los van, die heeft daar natuurlijk niks mee te maken.

Het scheelt dat ik alles goed kan plannen, zou pas vervelend zijn als ik dat niet goed zou kunnen, zou ik namelijk voor allemaal van die onnodige onverwachte situaties komen te staan. Hoe vermoeiend zou dat dan wel niet zijn?! Gelukkig heb ik dat niet.

just do it

d9d8947fd054cebd2035ae1bfc90a869Het is bijna zover, ik ga mijn grenzen verleggen. Om me heen reageerde iedereen een beetje verbaasd:
Martha zou je dat nu wel doen?
Ik weet niet of dat iets voor jou is?
Weet je het wel zeker?
Vorig jaar heb ik gezegd dat ik het nooit meer zou doen, ik was zo overprikkeld dat ik zelfs de uitgang niet meer kon vinden. Ergens onderweg naar de uitgang klampte ik me paniekerig aan mijn vriendin vast in de hoop dat zij me naar buiten kon loodsen, ik weigerde om nog een stap door de drukte te zetten en ik werd aangekeken alsof ik een circusact was. Mijn trouwe eenhoorn liet me in de steek, de tarzans waren ver te zoeken en mijn glitters en regenbogen was ik in de drukte verloren. In mijn paniek beloofde ik god dat als hij me hier uit zou helpen, ik het nooit meer zou doen. Dit soort uitjes waren niet aan mij besteed, dat wist ik zeker.

Ik heb de wonden gehecht en onderhand zijn ze goed genezen, ik ben vergeten waarom ik god ook alweer die belofte heb gedaan en ik kan me niet meer herinneren waarom ik ook alweer zo in paniek raakte: zo erg zal het toch niet zijn zeker?
Ik heb besloten dat het tijd is om het nog eens te proberen. Ik ben nu immers een jaar ouder en wijzer.
Ik ga het gewoon doen!
Komende zondag ga ik winkelen in de primark! Zet hem op Martha! Jij kunt dit!

hulplijn volwassenland

fd9d66af855b24fd026b7b5fa2e9c919Toen ik hysterisch, met paniekerige stem en tranen in mijn ogen aan de medewerker van duo probeerde duidelijk te maken dat dit echt een enorm noodgeval is en dat het waarschijnlijk ook levensbedreigend is, vond hij me duidelijk niet bekwaam genoeg om mijn eigen zaken verder zelf te regelen en heeft hij voor mij actie ondernomen.
(moet ik die paniekaanvallen in combinatie met een enorme dosis impulsiviteit en hyperactiviteit nu zien als een last of als geschenk?)
Hij heeft zijn trui uitgetrokken, zijn liaan vastgepakt en slingerde als een stoere Tarzan in het rond om Martha in nood te helpen. Binnen 25 minuten was alles geregeld, trok hij zijn shirt weer aan en zei me dat ik me vooral geen zorgen moest maken, dat alles goed zou komen, dat ik al dat geld niet hoefde te betalen en dat ik er zelf niks meer aan hoefde te doen, hij had namelijk alles voor me geregeld. Ik kuste zijn spierballen, bedankt hem nog een stuk of 26 keer en stapte daarna op mijn eenhoorn om weer verder te gaan met de belangrijke dingen van de dag: televisie kijken ofzo.

Wat een held!!

Dankjewel god, dat je weer een oogje voor me hebt dichtgeknepen.