twee kaakchirurgen verder

Tot de herfst van 2014 ging ik ieder jaar braaf voor controle naar de tandarts, mijn tandarts was mijn held. We hadden een stilzwijgend compromis gesloten: Ik poetste mijn tanden heel goed en hij deed mij geen pijn. Ik hield me aan de afspraak en hij zich aan de zijne. Fantastisch.

Tot die horror herfst van 2014.

Ondanks dat ik mijn tanden uitermate goed had verzorgd, besloot hij roet in het eten te moeten gooien, ik moest het me niet persoonlijk aantrekken, sommige dingen gebeuren nu eenmaal en ik moest niet denken dat ik het met beter poetsen had kunnen voorkomen: verstandskiezen groeien nu eenmaal naarmate dat je ouder wordt.

Hij gaf me de keus. Of ik moest nu twee verstandskiezen laten trekken of ik moest wachten en mijn verstandskiezen zouden zich in de wortel van de naastliggende kies gaan boren wat gepaard zou gaan met veel pijn. Oh.

Na lang wikken en wegen koos ik uiteindelijk voor de eerste optie.

Mijn verstandskiezen lagen, hoe kan het ook anders: zeer complex. Dit klusje moest operatief worden geklaard. Ze hadden de perfecte chirurg, die wist wel hoe die dit aan moest pakken en ik moest mij geen zorgen maken. Nadat hij de eerste verstandskies eruit had gehaald weigerde hij mij voor de andere kies te behandelen. Mijn enorme onrust en mijn uur durende geschreeuw, gekrijs en gegil kon hij niet nog een tweede keer aan en daarnaast had hij zich verkeken op de complexiteit van de complexe kies waardoor hij zich niet op de andere kies durfde te storten. Ik werd doorverwezen naar een andere kaakchirurg, een heel erg goede, hij was de beste die er was, heel rustig en heel lief, ik moest mij geen zorgen maken, dit zou helemaal goed komen.

Dat had ik eerder gehoord….

Toen de beste man mij ontmoette begon hij te twijfelen aan niet alleen zijn eigen capaciteiten, maar ook aan de mijne en toen hij zag hoe complex de complexe kies was kreeg hij nog meer bedenkingen. Hij stuurde me naar huis en weigerde mij te behandelen, ik wat te onrustig, te druk, te chaotisch en te gespannen. Hier ging hij zo niet aan beginnen.
De week erna mocht ik terugkomen mits ik 10 mg valium achter de kiezen had. Zonder valium zag hij het niet zitten om me te behandelen. 14 euro voor 10mg gaf me een heleboel hoop, dit moest goed spul zijn.
Ik weet niet of het aan mij lag, aan mijn paniekaanval, aan mijn adhd of aan de combinatie ervan, maar ik had net zo goed twee smarties kunnen opeten, dat was een stuk goedkoper geweest en had waarschijnlijk hetzelfde effect: namelijk geen.

Krijsend, hysterisch huilend en hyperventilerend heb ik op de tafel van de chirurg gelegen terwijl hij zo rustig mogelijk al neuriënd de tand eruit probeerde te snijden, boren en wroeten zonder me te laten merken dat hij er de grootste moeite mee had. Het had meer dan een uur geduurd maar uiteindelijk zat het erop, mooi. Dat klusje was geklaard. Punt, klaar, uit.

“Tot de volgende keer he Martha, als die kies van rechtsboven er ook uit moet”

e0c89cc6b96e58a0b4242bef95d55559Het voelde alsof hij me een high five gaf met een stoel in mijn gezicht, of een duwtje in de rug van de trap af. Alle lucht werd uit mijn longen gezogen en de paniek sloeg in als een bom: RECHTSBOVEN?!?! TERUGKOMEN?!?!

En zoals ik het altijd met dingen doe die ik moeilijk vind, deed ik dat deze keer ook. Ik draaide de rug naar het probleem toe en deed net alsof het niet bestond. Ik ben gewoon bijna twee jaar niet naar de tandarts gegaan want zolang hij niet zou zeggen dat er een probleem was, was er ook gewoon geen probleem: Opgelost dus!
Niet naar de tandarts gaan is toch niet echt de oplossing en dus heb ik mijn tandarts afgelopen vrijdag weer bezocht.
Hoi.
Mijn gebit was in orde, ik had het goed onderhouden en ik moest vooral zo doorgaan.

“Maar Martha, even over die verstandskies van rechtsboven….”

Tandarts heeft me de keus gegeven: Of ik laat de verstandskies van rechtsboven eruit halen, of ik doe het niet en laat over een paar jaar de verstandskies en de gewone kies die ernaast ligt allebei eruit halen… Halleluja.. In augustus mag ik weer..

Hoi kaakchirurg, ik ben Martha en ik vind dit een klein beetje spannend..

god heeft een goed gevoel voor humor ha-ha

Als ADHD’er kan je beter niet meedoen aan een autisme simulatie.
Sodeknetter.
Hardrockmuziek op volume gehoorbeschadiging, knipperende disco lampen, veel te veel mensen in een nog kleinere ruimte en veel te veel wierook stokjes was het idee van de autisme-info-avond om autisme te simuleren..

Halleluja.

Terwijl ik vooral probeerde om normaal over te komen wilde dat toch net niet helemaal lukken en aangezien mijn prikkelverwerking achter in de zaal op hol begon te slaan vluchtte ik samen met vriendin K naar voren toe in de hoop dat ik daar iets minder op een hondsdolle hond zou lijken.

Tevergeefs, ook vooraan maakte ik guiles de la tourette achtige hoofdbewegingen en kon ik nergens meer een touw aan vast knopen, vriendin K leek er minder problemen mee te hebben en vertelde er nog vrolijk op los, ik daarentegen was nog net niet aan het schuimbekken.
Deze simulatie was duidelijk niet goed voor mij en genoeg is genoeg.

Vriendin K dacht hetzelfde.
“Martha zullen we gaan?
“wat?”
“Is het teveel, zullen we gaan?”
“Huh, wat?”
“Wil je naar onder gaan?”
“Sorry ik krijg echt niet mee wat je zegt!! Dit zijn iets teveel prikkels man!! Kunnen we niet terug naar onder gaan?!?!”
“Goed idee”

Godzijdank, ik duwde me lichtelijk wanhopig een weg door de mensen heen, terug naar de uitgang. Knippend met mijn vingers en klappend met mijn kaken vluchtte liep ik terug naar de uitgang waar ik kennis maakte met meneer eikel die pal voor de dichte deur bleef staan.

“Iemand met autisme kan er ook niet voor weg lopen, dat is de simulatie, nu weet je hoe het voelt, zo voelt het voor hun ook, je mag niet weg”.

Wauw..

cb095a2d1925dfa20637cdb6c05cd6f2Als ik meneer eikel zou hebben verteld dat ik adhd had, dat mijn prikkelverwerking redelijk beroerd is en dat ik toch redelijk aan het doordraaien was, had ik waarschijnlijk best weg mogen gaan, misschien zelfs nog wel met speciale escort, maar de verschrikkelijke houding, de over elkaar geslagen armen en de zelfvoldane grijns op zijn gezicht maakte het dat ik nog niet misschien ging aangeven dat dit alles teveel voor me was.

Van mijn nagels is niet meer veel over
en om 02:30 was ik nog altijd klaarwakker van de totale overprikkeling, maar hey: ik heb lekker niet bij meneer eikel gesmeekt of ik asje-asje-asjeblieft weg mocht gaan: autoriteiten kiss my ass.

adhd groepstraining

Groepstrainingen zijn een succes.
Voor anderen.
Niet voor mij.
Blijkbaar.

Mijn eerste groepsbijeenkomst verliep niet zoals ik gehoopt had. Ik heb dan wel weer veel dingen over mezelf geleerd waardoor ik donderdag avond eigenlijk alleen maar in de foetushouding op de bank wilde huilen vol zelfmedelijden. Gelukkig is het nu maandag en heb ik drie heel belangrijke plus punten uit de eerste bijeenkomst kunnen halen:

  1. Ik kan het in de andere zeven bijeenkomsten niet meer slechter doen, halleluja.
  2. Mijn naam heeft iedereen onthouden
  3. Ik kan met het grootste gemak in twee seconden een groep van acht mensen volledig op zijn kop zetten en je kunt zeggen wat je wil, maar die gave heeft niet iedereen.

Ik had gedacht dat ik het beter zou kunnen, dat ik mensen wat beter uit zou kunnen laten praten, dat ik best wel twee uur geïnteresseerd naar anderen zou kunnen luisteren zonder zelf de hele tijd de neiging te hebben om erdoorheen te vliegen en dat ik  ook best wel rustig zou kunnen zitten en wachten.

Ergens ging er iets mis. Au. Want alles dat ik gedacht had te kunnen, wilde niet zo lukken wat ervoor zorgde dat ik zeker niet ongezien en ongehoord ben gebleven. Ik kreeg het, zelfs met medicatie, niet voor elkaar om mijn up-tempo aan te passen aan de rest, ik kon mijn mond zeker niet dichthouden, ik onderbrak anderen net iets te vaak en ik werd er meerdere malen op gewezen dat ik toch wel naar anderen moest luisteren.

“Was er iemand tegen mij aan het praten dan?”
“Ja”
“Oh, sorry”

Psycholoog heeft na mijn paniekerige mailtje gezegd me vanaf donderdag te  zullen helpen met remmen van mijn impuliviteit en mijn hyperactiviteit waarschijnlijk om te voorkomen dat of ik, of de rest van de groep ermee stopt en daarnaast waarschijnlijk ook om te voorkomen dat ik na de training in een depressie zit. Dankjewel psycholoog.

Afgelopen donderdagavond heb ik me er bij neergelegd dat ik wel voor de echt adhd heb en dat ik het ook na deze training zal hebben. Adhd maakt mij spontaan, enthousiast, ad rem en soms ook gewoon heel erg druk en als dat alles is dan denk ik dat ik god daar op mijn blote knietjes voor mag bedanken.

 

adhd medicatie: methylfenidaat 4

Als je eigen waarheid niet de waarheid blijkt te zijn staat je wereld even op zijn kop want hoe weet je dan of dat wat je denkt waar is?

Het nadeel van medicatie is dat ik er zo rustig van word. Ik ben langzamer, minder impulsief, meer in balans en meer gedoseerd.
O nee wacht dat is geen nadeel, dat is waarvoor ik het slik.

Het werkt, het doet wat het moet doen. Volgens psycholoog ben ik toegankelijker, kan hij gemakkelijker een gesprek met me voeren, lijkt het alsof ik dingen gemakkelijker oppik, luister ik beter naar hem, spring ik niet van de hak op de tak en schiet ik veel minder door in dingen. 

Dat is ook zo en dat is wat ik wil, toch.. Dus hoera.

Dan zal ik nu even uitleggen hoe het met medicatie voelt:

Het voelt alsof iedereen op planeet aarde zijn ding aan het doen is en ik ergens vanaf ver weg toekijk. Praten gaat sloom langzamer evenals mijn denken. Mijn onophoudelijke woordenstroom is ineens flink uitgedund en wanneer ik praat word ik moe van mijn eigen gepraat en besluit ik dat ik liever naar de ander luister. Wanneer de ander praat luister ik naar de dansende woorden zonder de drang te hebben om ertegenin te willen gaan, of het gesprek wil onderbreken, halleluja, dat wil wat zeggen ik ben eigenlijk een beetje meningloos Martha, jij?!. ik zit, wacht en luister. Wanneer me iets gevraagd wordt overvalt mij dit niet, ik ratel niet 10 minuten lang over niks waarna ik rood aanloop en vraag wat ook alweer de vraag was, nee na 2 minuten ratelen vraag ik even om een minuutje nadenk tijd en geef dan antwoord op de gestelde vraag, maar alles dat ik doe moet van heel ver komen.

En dan terwijl ik over dit alles mopperend tegenover mijn psycholoog zit, zegt hij me dat ik misschien van mezelf denk ik dat ik nu heel rustig ben en overkom, maar dat hij ook met medicatie ziet dat ik adhd heb. #NO WAY!

Ik viel van mijn geloof af, beukte door de mythylfenidaat wolk heen en stond ineens weer recht voor hem, ik was klaar voor de aanval.

Verontwaardigd riep zei ik tegen hem dat ik dat niet geloofde, dat ik hartstikke rustig was en dat ik nu echt niet de indruk kon wekken dat ik adhd zou kunnen hebben !!!!!! .
“En dat is wat ik bedoel Martha, wanneer je enthousiast bent, boos bent of zoals nu verontwaardigd bent, dan ben je nog altijd WAM! Je staat nog altijd op om even iets weg te gooien terwijl ik tegen je praat, je friemelt nog altijd met je vingers, de stoel en je haren. Je dwaalt nog altijd af en je kijkt nog altijd om je heen naar alles dat je ziet en dat er gebeurt.
Tegenover Martha zonder medicatie is het veel minder en dat verschil voel jij natuurlijk zelf ook waardoor jij denkt dat je rustig en saai overkomt, maar dat is niet zo. Ook met medicatie zie ik direct dat je adhd hebt.” 

En daar ging mijn waarheid..

de kerstman zegt niet voor niks ho ho ho

Het geluk is aan mijn zijde, wij vieren niet alleen kerstavond, eerste kerstdag en tweede kerstdag, nee wij vieren ook nog een derde kerstdag. De min of meer verplichte familie diners vind ik super gezellig en ik hou er echt heel erg van. Voor maximaal een half uur dan, want daarna ben ik wel weer klaar met het lange zitten en het luisteren naar de levensverhalen waar ik eigenlijk toch niet zo in geïnteresseerd ben omdat ik ze toch niet kan volgen omdat er een overdaad aan prikkels is die ik helemaal niet goed verwerkt kan krijgen: Martha luister je wel? Hè? Ja tuurlijk! Uuh wat zei je? 1d1ba7719a1fda331738b07ba273ed6f
Het is niet dat ik uit pure desinteresse niet naar de ander luister, maar de 25 andere gesprekken wil ik eigenlijk ook graag voor de helft volgen en dat wat er allemaal om me heen gebeurt wil ik ook graag zien en ik wil eigenlijk ook even in de keuken kijken wat daar gebeurt en dat leuke kerstliedje wil ik eigenlijk graag meezingen en tegelijkertijd heb ik eigenlijk ook echt heftig honger want ik heb al vanaf vanmorgen niet gegeten en eigenlijk zit mijn sok niet goed en staan de tafels niet helemaal recht tegen elkaar en zit de man naast me zo’n vervelende geluiden te maken.
Ongeduldig trommel ik met mijn vingers op tafel, knik ik beleefd naar mijn gesprekspartner die al snel met iemand anders gaat praten omdat ik toch niet luister en draai ik ongeduldig rondjes op mijn stoel terwijl ik ook nog een leuke vriendin voor mijn vriend probeer te zijn zonder dat handjes vasthouden en wat dan ook want dat ge-aanraak kan ik er helemaal niet meer bij hebben, ik heb mijn bewegingsruimte nodig, en hard ook.

Wanneer de tijd vordert en mijn lichaam zich vult met overprikkeling, gezelligheid, kerstdrukte, chaos, spanning, koolhydraten en suikers, stijgt mijn energieniveau nog een beetje meer en dan kan het feestje pas echt beginnen. Yes. De rem gaat eraf en het gas gaat erop. Ik heb een Ferarri in mijn hoofd.
De grapjes gaan als warme broodjes over de toonbank, ik word nog wat dynamischer dan ik al was ik heb nog net geen schuim op de mond staan en om het kwartier gaat er een glas over de tafel, oeps, sorry!
Een deel van de familie is een beetje geïrriteerd, een deel is vermaakt en een deel kijkt hoofdschuddend toe. Mij maakt het allemaal helemaal niks uit want hey: waar is het feestje? Hier is het feestje!

Wat een feest, wat een feest..
Totdat ik thuiskom.
Want dan ben ik weer terug op aarde..
En heb ik een beetje spijt van hoe ik heb gedaan..
Oeps..

De dag erna ben ik uitgeleefd, de accu is ver leeg, dit feestje moet verwerkt worden. Ik heb de concentratie van een visstick, ben om alles en niks geïrriteerd, maak om kleine onbenulligheden ruzie en kan zo lekker emotioneel reageren.

Tijd om bij te komen van feestje één heb ik niet want feestje twee staat alweer voor de deur. Yes, het is kerstmis!

stop denk doe

20692004af508f1ccd1c6f4e207e240cAls je nog geen stoornis hebt, dan krijg je die wel op het moment dat je in de wachtkamer bij mijn psycholoog moet wachten. De radio staat standaard op een zender met klassieke muziek die waarschijnlijk rustgevend moet zijn maar die bij mij alleen maar op mijn zenuwen werkt. Terwijl het strijkorkest bezit probeert te nemen van het laatste beetje zelfbeheersing dat ik heb, hoop ik vooral dat psycholoog me snel op komt halen, tikkend met mijn vingers en klakkend met mijn tong probeer ik vooral te doen alsof ik eigenlijk normaal ben. Het scheelt dat in de wachtkamer van de psycholoog iedereen de weg kwijt is.

Martha, ga je mee?
JA! GRAAG!!

“Dus Martha vertel eens hoe het gaat, je bent begonnen met medicatie heb ik gelezen?” Vroeg meneer de rust zelve me.
Het was een serieuze vraag en ik probeerde echt om de vraag goed te beantwoorden, weet je wel zoals mensen zonder adhd dat zo mooi kunnen, maar na een halve zin kwam ik tot de pijnlijke conclusie dat dat toch eigenlijk iets te hoog gegrepen was. Terwijl ik vertelde over het werk, over mijn collega’s en over mijn blog sloot ik af met het feit dat medicatie echt heel erg goed werkt.
Psycholoog is een heel erg slimme man, hij heeft röntgen ogen en kan super goed observeren, hij wist zelfs dat ik vandaag geen medicatie had genomen.  Als je dat na minder dan 5 minuten al weet ben je echt een hele goede psycholoog.

Adhd met een grote H, zo noemt hij het.
Martha, zo noem ik het.
Waarschijnlijk bedoelen we hetzelfde.

Welk doel wil je met deze training bereiken? Vroeg hij me.
Over een half jaar adhd vrij zijn natuurlijk. Antwoordde ik.

Psycholoog stelde voor om het doel concreter te maken. Omdat ik concreet een goed woord vind, mijn psycholoog mooie blauwe ogen heeft en hij ook nog leuke gebaren gebruikt wanneer hij verteld, besloot ik dat dat een goed idee van hem was.
“Misschien ben ik soms een beetje druk en misschien ben ik soms een beetje impulsief en misschien kan ik niet zo goed plannen enzo maar dat is niet zo heel erg want ik heb mensen om me heen die me daarmee helpen”

“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Psycholoog vroeg mijn bevestiging of hij dit goed gehoord had en ik knikte dat hij dit inderdaad goed gehoord had. Ik kon nu concluderen dat er met zijn oren niks aan de hand was en dat vond ik wel een hele geruststelling
“Misschien ben je soms een beetje impulsief en misschien ben je soms een beetje druk?” Vroeg hij nog een keer terwijl hij me probeerde te hypnotiseren met zijn blauwe ogen. Het was me duidelijk geworden dat psycholoog veel bevestiging nodig had en waarschijnlijk wat onzeker was.
Opnieuw knikte ik bevestigend en probeerde hier zo vriendelijk mogelijk bij te lachen zodat hij hopelijk wat meer zelfvertrouwen zou krijgen.
Misschien, soms en beetje? Vroeg hij nogmaals terwijl hij zijn ogen door mijn hoofd probeerde te boren. Psycholoog is echt heel slim.

Ik zakte huilend op mijn knieën op de grond, ik sloeg met mijn vuisten wanhopig op de grond, ik kroop naar hem toe en greep hem bij zijn blouse vast en ik smeekte hem om me te helpen met het remmen van mijn impulsen omdat het zo niet langer meer ging. Hij klopte op mijn rug met de rustgevende belofte dat het allemaal goed zou komen en dat ik binnen een half jaar adhd vrij zou zijn.

Oke misschien ging dit laatste niet helemaal zo en misschien overdrijf ik het een klein beetje, maar:

Het beter leren remmen van mijn impulsen staat voor nu wel op nummer 1 van het doelen lijstje. Yes!

adhd en plassen, soms lukt dat gewoon niet…

Ken je dat, dat je te gespannen en te onrustig bent om te plassen?
Mocht je je er geen voorstelling van kunnen maken, dan help ik je een handje: je weet dat je moet plassen, je gaat zitten om te plassen en op dat moment…… gebeurt er gewoon helemaal niks. Jammer, leuk geprobeerd, helaas. Je krijgt het niet voor elkaar om te ontspannen want ja, ontspannen is een woord dat gewoon niet in je woordenboek voorkomt.

Als vijfjarige moest ik gaan plassen voordat ik ging buitenspelen, het wilde niet lukken.. Tijdens het buitenspelen mocht ik na heel lang zeuren uiteindelijk naar binnen toe. Ik ging zitten, ik wachtte en.. precies: niks dus… Daarna was het klaar, hoe hard ik ook zeurde ik mocht niet meer gaan plassen omdat ze dacht dat ik de boel zat te bedonderen. Het was onmogelijk voor mij om als vijfjarige uit te leggen dat ik het wel had geprobeerd, maar dat het niet was gelúkt en dat ik dus de hele dag nog helemaal niet had geplast.

Hoe het is afgelopen bespaar ik jullie.
Niemand werd er blij van, dat kan ik me nog herinneren.

Hoewel ik nu niet meer in mijn broek plas, blijft het niet goed kunnen plassen een dingetje.
Mocht iemand het herkennen en er tips voor hebben, dan graag!