wij redden de kip, soort van

ca03794d436bf3e0c61e14cf29bb29c8Nadat ik een uitzending van de keuringsdienst van waarde had gezien, had ik besloten dat ik de kippen en alle andere dieren ging redden. Voor maar liefst anderhalve week waren vriendje en ik echte vegetariërs. We aten heel veel van die speciale gerechten zonder vlees en als we vlees aten, was het nepvlees; van die hippe vleesvervangers weet je wel.
Op internet las ik veelbelovende reviews van mensen die lyrisch waren en zeiden dat deze vleesvervangers echt goed smaakten en dus hebben vriendje en ik er meerdere geprobeerd.
Ik persoonlijk vond dat de smaak van iedere burger heel divers was, maar dan wel divers vies. De undercover autist in mij kon niet omgaan met de bizarre texturen van dat spul en na het eten van Quorn nep-vlees dacht ik dat mijn complete maaginhoud sneller eruit zou komen dan dat het erin was gegaan.

Dat vegetarisch zijn bleek gewoon niet echt een succes.

Het humeur van vriendje werd er ook niet echt beter op want blijkbaar taste ik met mijn vegetarische bevlieging zijn mannelijkheid aan en daarnaast snapte hij sowieso niet waarom bij mij altijd alles zo drastisch moet.
“We kunnen toch ook gewoon beginnen met 1 keer in de week vegetarisch eten?? Waarom moet het bij jou altijd alles zo abrupt in 1 keer??”
Ikzelf was op dat moment nog van mening dat we per direct alle dieren moesten redden en met 1 keer in de week stoppen met vlees eten zou dat niet gaan lukken natuurlijk, dat snap je zelf toch ook wel.

Ik moet toegeven: dat vegetarisch zijn bleek voor ons allebei nu niet echt het beste idee te zijn en dus besloot ik dat we dan toch weer vlees gingen eten, dat was beter voor ons humeur en dus ook voor onze relatie en ik vriendje was gelijk een stuk vrolijker.

Omdat ik dan toch iets voor de dieren wilde betekenen, zouden we vanaf nu vlees bij onze bio-slager uit het dorp halen. Natuurlijk is het beest op je bord hartstikke dood en daardoor niet bepaald gered, maar het heeft in ieder geval een soort van waardig leven gehad. Dat is ergens ook heel waardevol en ben eerlijk, de mankementen van het ouder worden is dat lam in ieder geval bespaard gebleven. Dementie en reuma enzo zal het beest niet krijgen.

En dus ging ik vandaag voor het eerst in mijn iets te strakke topje, op de crocks in mijn vol-vlekken-moet-nodig-gewassen-korte-broek met mijn uitgezakte scheve paardenstaart naar de slager toe, want ja, wie gaat er nu weer op vrijdag middag naar de slager toe dus wat maakt het uit dat ik even in mijn oude kloffie daarbinnen slenter.

Wist ik veel dat de slager DE ontmoetingsplek van ons dorp bleek te zijn.

Ja echt, toen ik binnenliep was er een rij met 5 wachtende voor me en terwijl ik in de rij stond sloten er nog 4 mensen aan.
Zelfs mijn neef (?!) was daar en dat wil wat zeggen want mijn familie kom ik normaal gesproken alleen maar op begrafenissen tegen.

En terwijl ik mezelf vervloekte en vooral probeerde te doen alsof ik heel cool was en me dit hele tafereel niks uitmaakte, beloofde ik mezelf plechtig dat ik vanaf nu nooit meer in mijn tokkie outfit het huis zou verlaten.

Maar serieus, lekker was het vlees van de bio slager wel. Nomnomnom.

Advertenties

adhd en koken: het roer gaat om!

Omdat vriendje en ik vooral ik, klaar zijn met iedere week dezelfde gerechten eten omdat ik het gewoonweg niet geregeld krijg om steeds nieuw recepten uit te zoeken en geconcentreerd de weekboodschappen te doen gaan we iets nieuws proberen.

Wow Martha even terug:
Je gaat iets nieuws proberen: JIJ gaat iets NIEUWS proberen?

Ja inderdaad, we gaan iets nieuws proberen, we gooien het roer om en gaan nu echt stoppen met de diepvriespizza’s en de maaltijd gerechten van knorr en honig: Het voelt gewoon niet zo gezond en als je na drie dagen nog altijd dorst hebt, kan het ook gewoon niet zo gezond zijn.

Oh op die fiets, dat heb je al eens eerder geprobeerd toch… Dat koken enzo…
Ja maar deze keer is het anders!

9db37eb0a4ab1d806b852c3e5b8df1e3Ik heb er een grondige hekel aan om iedere keer 25 sites af te gaan om de goede, snelle en makkelijke recepten bij elkaar te sprokkelen, om vervolgens, tegen mezelf pratend, met mijn bevlekte en gekreukte lijstje, door de supermarkt te hollen op zoek naar producten waarvan ik het bestaan niet eens wist, om vervolgens in die verdomde rij te gaan staan en om daarna te proberen om zo snel mogelijk die boodschappen in de net gekochte boodschappentas te proppen omdat ik de mijne ALWEER thuis ben vergeten en om dan nog minstens twee keer vloekend terug te gaan omdat ik iets ben vergeten.
Nee maar echt, mijn vrije uurtjes besteed ik liever aan belangrijke dingen. Televisie kijken ofzo. 

Als echte die-hard-adhd’er hou ik van snel, gemakkelijk en afwisselend en dus hebben vriendje en ik een account aangemaakt bij HelloFresh! Je kan zelf kiezen welke van de acht week gerechten je hebben wil en de doos wordt bij je thuis bezorgd op een zelfgekozen dag en tijdstip: Halleluja! Als je niet thuis bent kun je aangeven waar ze met je doos naartoe moeten gaan en klaar is kees: een kind kan de was doen, ik dus ook!

Over twee weken komt onze eerste doos binnen!
Wat over twee weken pas?!?!
Jaaa dat dacht ik ook!! Ik ben meer van het: ik wil het en ik wil het NU! Maar vooruit. 

Ik ben benieuwd!

hieperdepiep hoera!

Mocht ik ooit nog een keer het idee hebben dat ik best wel zelf een etentje voor mijn eigen gezin en het gezin van vriendje kan organiseren, lach me dan uit, geef me een schouderklopje en adviseer me om vooral nog door te gaan met therapie. Ik snap dat we altijd hoop moeten houden op betere tijden, maar sommige dingen zijn gewoon niet voor iedereen weggelegd. Vorig jaar niet, dit jaar niet en de komende 50 jaar ook niet.

Om 12 uur ’s middags had ik nog altijd niet voor ogen welk voorgerecht en nagerecht het nu moest worden en raakte ik toch wel enigszins in paniek, want in paniek raken is echt gewoon 1 van de beste dingen die ik kan.

Godzijdank heb ik de hulp van mijn lieve schoonmoeder geaccepteerd en ben ik ermee akkoord gegaan dat zij het hoofdgerecht in orde maakt, anders had ik nu waarschijnlijk huilend in de foetushouding op de bank gelegen. Nee maar dan echt.

13428535_1217934388230289_8076429673073848382_nToen ik om 13:00 uur door de supermarkt stormde liep en ik maar liefst een uur bezig ben geweest met doelloos in mezelf pratende rondjes rennen lopen, vervloekte ik mezelf dat ik dacht dat dit misschien echt een heel leuk idee kon zijn, en terwijl ik naar de auto rende liep en toch maar voor de zekerheid een keer mijn lijstje naliep kwam ik erachter dat ik gewoon echt alsnog de griekse yogurt voor de aardbeien tiramisu was vergeten. Hoe is het mogelijk?!

Eenmaal thuis herinnerde vriendin K me eraan dat het vaderdag was en kon ik nog een keer naar de supermarkt rijden voor het meest troosteloze bosje bloemen ooit. De rest van de bosjes bloemen waren op, waarschijnlijk gekocht door de mensen die wel een functionerend brein hebben.

Sorry pap, volgend jaar meer geluk. Het gaat om het idee, niet om het cadeau, ik ben vaderdag dit jaar in ieder geval niet vergeten, dat is ook een plus.

Nog twee uur voordat iedereen komt en ik sta hier aan het aanrecht een blog te typen op de laptop die ik erbij had gepakt voor het recept van de aardbeien tiramisu. Gelukkig ben ik niet zo snel afgeleid, dat zou pas echt vervelend zijn.

Hieperdepiep hoera, Martha is gisteren zesentwintig jaar geworden en dat moet gevierd worden!

spreek je ‘hoera’ in na de hiep

Time changes everything, mij ook. Ik ben 25 en woon nu ongeveer twee jaar samen met mijn vriend. Dat is eigenlijk vanzelf gegaan. Hij had een eigen huis. Ik niet. Hij zocht een poetsvrouw en keukenprinses en ik was precies wat hij zocht afgezien van het feit dat ik niet kon poetsen en koken. We sprongen in het rond, omhelsden elkaar en juichten hoe geweldig ons leven samen zou zijn.
Afijn. Aangezien ik allergisch ben voor huisstofmijt, had ik het poetsen snel onder de knie. 1 keer in de week loop ik nu zingend met de stofzuiger in het rond terwijl ik in de tussentijd zo ongeveer alle plakplinten los stoot. Gelukkig heeft vriendje gouden handjes en heeft die net zoveel geduld als dat die lang is. Lief als die is plakt hij ze altijd weer opnieuw vast terwijl ik handenklappend toekijk wat voor een superheld ik als vriendje heb.
Het poetsen gaat me dus best goed af, iedere week ben ik weer trots op mezelf als alles weer stofvrij is en ik voor een paar dagen niet meer niezend wakker wordt.

1342003499531_9813351Koken daarentegen is een ander verhaal. Ik probeer het iedere dag opnieuw maar meestal eindigt het in soep met brood en sla, spaghetti of frieten. Dat heeft meerdere oorzaken.
1. ik kan niet koken
2. ik vind niks lekker
3. ik heb geen geduld
4. ik kan niet koken
5. ik kan niet koken
6. ik heb geen geduld
en 7. ik vind niks lekker

Wanneer ik een recept moet aanhouden is stap één: “doe boter in de pan” eigenlijk al teveel gevraagd en wanneer er vijf of meer ingrediënten in het gerecht moeten geef ik de moed al op nog voordat vriendje de inkopen heeft gedaan. Ik heb wel eens momenten dat ik besluit dat koken mijn nieuwe hobby is maar net zoals het met andere hobby’s gaat, houd ik ook die hobby niet langer dan een half uur vol. Als mijn nieuwe half aangebrande en veel te zoute gerecht op tafel komt en ik na één hap kokhalzend naar de wc ren, blijft vriendje stug dooreten. Vandaag is het best goed gelukt! Roept hij altijd terwijl hij nog wat extra mayonaise en appelmoes door zijn gerecht roert.

Maar aangezien ik pedagoog ben en ik voor iedereen oplossingen bedenk om problemen aan te pakken, heb ik dat bij mijzelf ook gedaan. Ik heb een plan opgezet om mezelf met dit probleem te helpen. Wanneer het niveau te hoog is, moet je iets zoeken dat wel aansluit bij het desbetreffende niveau. Ik moet mezelf succes ervaringen laten opdoen zodat ik mijn talent kan ontwikkelen en er was maar één manier om dat te kunnen doen.

Ik heb een nieuw kookboek gekocht.

Als zeven en acht jarige kinderen lachend tomatensoep kunnen maken, kan deze 25jarige Martha dat toch zeker ook? Toen ik de kort en krachtige Jip en Janneke taal bekeek kon ik een vreugdekreetje in de boekenwinkel niet inhouden. De overdaad aan foto’s en kleur lieten mijn hart een sprongetje van blijdschap maken en ik wist dat dit de oplossing voor het probleem zou zijn. Dit was precies wat ik nodig had als opstapje naar het volwassen worden. Gefascineerd door de glitterletters op de kaft nam ik het boek “Ready steady koken voor kids” met een intens gevoel van geluk mee naar huis.