niet de moezel maar de belgsiche ardennen is onze place to be in 2017

Vorig jaar was onze vakantie een compleet fiasco, ik zat in een uuh “dipje” (lees: ik begon al hysterisch te huilen als ik de dop van de jampot niet open gedraaid kreeg) en vriend T had een kaak ontsteking waardoor we 1 van de nachten in de wachtkamer van de dichtstbijzijnde nightcare hebben doorgebracht.
Terwijl wij ergens in de achterhoek met amper 20 graden door de regen banjerden, bleek het hier in Limburg 30 graden met stralende zomerzon te zijn. Ik heb bij thuiskomst de grond gekust en heb god beloofd dat ik nooit meer zo’n domme dingen zou doen.

b9fe0e380b9e9fd9bdd604ed1b8cf0fd

Dus
Omdat ik heb gezworen om nooit meer aan vakanties te doen,
gaan we dit jaar toch weer een weekend weg.

Kamperen
Weetjewel
Met een tent
En een luchtbed
En een groep vrienden
En een wc rol voor de toiletten want die blijk je zelf mee te moeten nemen als je gaat kamperen.

De tv en laptop worden ingeruild voor een vuurschaal, marshmallows en een barbecue en ik hoef nog net niet in een beestenvel rond te lopen met een knots in mijn hand.
De buitenlucht schijnt rustgevend te zijn als je adhd hebt en rustgevend vind ik altijd wel klinken als iets hoopvols. Misschien kan dat ontspannen en “meer-bij-jezelf-blijven” dan toch.

1a1863c63230b5edc47a19a9ac8589c4Drie douches voor de hele camping en 1 of andere ziekmakende bacterie in de rivier waarin wij eigenlijk zouden gaan kajakken.
Ons geluk kan niet op.

De hele woonkamervloer ligt vol met spullen die je blijkbaar allemaal nodig hebt wanneer je gaat kamperen en ik heb sterk mijn twijfels of dat wel allemaal in mijn auto gaat passen.

Maar vriend T heeft er zin.
En er zijn in de ochtend verse broodjes.
En mijn gitaar gaat mee.
En we zijn met vrienden.
Dus: let’s go!

zomervakantie 2017

Verre reizen maken is echt helemaal hip. Mensen stralen ultiem geluk uit als ze in een land zijn geweest waarvan ik persoonlijk het bestaan nog niet wist zoals bijvoorbeeld China of Florida. Dat ultieme geluk wilde ik ook wel eens ervaren. Vriendje en ik hebben nog geen kinderen en we zijn nog jong. Je leeft maar 1 keer en dus had ik besloten dat we eens iets van het leven moesten gaan maken en de wereld moesten gaan ontdekken.

Vriendje en ik zijn vorig jaar al een keer samen naar de achterhoek ver weg op vakantie geweest en zijn we na twee dagen terug naar huis gegaan omdat ik het niet aankon. Wat niet echt tot een succesverhaal van onze relatie heeft geleidt. Dit had vooral te maken met mijn depressieve stemming het slechte weer.
Bij thuiskomst riep ik huilend dat ik nooit meer op vakantie ging hadden vriendje en ik samen besloten dat we niet meer op vakantie zouden gaan en daar hadden we allebei vrede mee. Bij ons in het dorp is het ook heel mooi.

Toch zit het me niet lekker want de wereld is zo bijzonder groot en het meest bijzondere dat ik van die hele wereld heb gezien zijn de Hunebedden in Drenthe die ik me niet eens kan herinneren en dus wilde ik het dit jaar toch nog een keer proberen: Noorwegen.

2015ad64d0deeecd47ac78b2986193beTwee weken een wandel vakantie in Noorwegen.
Dat leek me echt de place to be.
Vriendje vond dat dan weer helemaal niet de place to be.
En ik werd binnen no time waanzinnig geïrriteerd snapte niks van zijn pessimistische reactie.

Ik ga niet met je naar Noorwegen.
Maar waarom niet dan?!
Omdat je de vorige keer drie dagen naar de achterhoek al te lang en te ver vond.
Maar dat was vorig jaar en dit is dit jaar, dat is toch heel anders?
Ik zie het verschil niet.
Dit jaar kan ik het wel.
Martha Noorwegen is 12 uur reizen.

Oke, ik moet toegeven, daar was ik even stil van.
12 uur reizen, serieus? 

Met het vliegtuig is het minder lang!
Ja dan moet je drie uur wachten om in te checken. 

Drie uur wachten? Boe.. Ik vind 5 minuten bij de supermarkt al te lang..

DUS:

Ik heb de plannen gewijzigd.
Vriendje en ik gaan 1 week naar de Moezel de wat? toe en als dat goed gaat, dan gaan we vólgend jaar naar Noorwegen.
Of het jaar erna.
Of het jaar daarna.
Of het jaar daarna.
Ofzo..

adhd en reizen, nee bedankt

Wanneer je tussen de 20 en de 30 jaar bent, moet je verre reizen maken. Bijvoorbeeld naar Friesland, zeeland, Texel of zelfs nog verder, Oostende ofzo. Om me heen worden de koffers ingepakt en gaan mensen dagen, weken of zelfs maanden lang op reis. De jonge en de wilde jaren, nu heb je de kans, er zijn nog geen kinderen, de studie is afgerond, het geld is daar en ja dan gaan we massaal op reis, we willen de4d7b4e23247819f0748a0eb1c83da518 wereld zien. Er worden dure camera’s gekocht en er verschijnen de meest perfecte vakantiefoto’s op Facebook.

Bij mij is daar iets mis gegaan. Ik houd helemaal niet van reizen terwijl ik toch zeker wel al 25 ben en dan toch zeker Turkije en Spanje al minimaal 1 keer zou moeten hebben gezien. Maar niets is minder waar, het idee dat ik langer dan een uur 2 uur in de auto moet zitten maakt me onrustig en nerveus en mijn reiszin vergaat al helemaal wanneer ik ergens langer dan een kwartier half uur moet wachten.
Mijn ouders zijn 3 keer met ons op vakantie geweest, ik heb Drenthe, Zeeland en Groningen gezien. Daarna hebben ze er een punt achter gezet. Met mij gingen ze niet meer op vakantie. Ik heb zo’n hel van de heen en terugreizen gemaakt, dat mijn ouders wensten dat ze me af hadden gestaan ter adoptie. Vanaf toen brachten we de vakanties thuis door, ik heb daar nooit geen problemen mee gehad en die traditie heb ik met liefde doorgezet, want waarom zou je uren moeten reizen als je op het mooiste plekje van de wereld woont.