Wat ik mijn ouders graag 26 jaar geleden zou hebben gezegd

Lieve papa en mama, wanneer ik word geboren heb ik twee blauwe ogen, ben ik klein van stuk en ben ik gezegend met een onuitputtelijke energie. Ik zal worden geboren met eigenlijk een soort superheldenkracht genaamd adhd. Ik weet dat jullie daar nu nog helemaal niet mee bezig zijn en ik weet dat jullie mij precies goed zullen vinden zoals ik ben. Ik weet dat jullie een woord als adhd liever niet willen horen, maar ik wil jullie vragen om op tijd naar de antwoorden van mijn drukke gedrag te gaan zoeken en om open te staan voor de diagnose die ze daarbij zullen stellen. 

Laat de wereld om jullie heen koud wanneer zij praten over dat adhd niet bestaat en dat we kinderen gewoon kind moeten laten zijn. Laat jullie niet verleiden om mij keer op keer aan te moedigen om “gewoon harder mijn best te doen” en laat jullie al helemaal niet verleiden om mijn drukte eruit te krijgen door boos te worden of mij naar mijn kamer te sturen.

033983c133e05969dfc72bf67df575d2Ik weet dat jullie, ook zonder gestelde diagnose, je eigen weg zullen vinden om mijn gedrag in goede banen te leiden maar lieve papa en mama ga ondanks dat asjeblieft samen met mij op zoek naar de onvermijdelijke adhd diagnose.
Ik weet dat jullie een dergelijke diagnose niet zien zitten omdat jullie bang zijn dat ik door zo’n diagnose misschien minder kans maak op een goede baan en ik weet dat jullie bang zijn dat de wereld anders naar mij zal gaan kijken door dat vierletterwoord.
Jullie hebben het beste met me voor en al die onwetendheid zal jullie verleiden om geen verdere hulp te zoeken, maar echt lieve papa en mama, jullie helpen me er niet mee door te doen alsof het er niet is of door te doen alsof het probleem vanzelf wel overgaat want ik zal me ondanks jullie onvoorwaardelijke liefde altijd anders voelen dan anderen en de mensen om me heen zullen me hoe dan ook toch aankijken of aanspreken vanwege mijn opvallende gedrag.
Ik weet dat jullie je zorgen zullen maken over wat een dergelijke diagnose voor mijn toekomst kan betekenen en hoewel ik daar zelf ook niet echt de antwoorden op weet, kan ik jullie wel vertellen wat het niet stellen van een dergelijke diagnose met mijn toekomst zal doen en dat is met name voor mijn zelfvertrouwen geen succes. 

Ik ben nu nog niet geboren, en voorlopig hoeven jullie je over al het bovenstaande nog geen zorgen te maken. Maar beloof me dat als het moment aanbreekt, jullie naast alle nadelen, ook open proberen te staan voor de eventuele voordelen van een uitgesproken diagnose want weet je, de stoornis zelf zal ik hoe dan ook hebben, met of zonder diagnose.

en wat is die moooi!

the-only-things-in-life-you-regret-are-the-risks-you-didnt-takeSprongen wagen, niet eindeloos nadenken en de voor en nadelen afwegen, nee soms moet je maar gewoon doen. Natuurlijk kan het tegen vallen, maar stel je voor dat het meevalt, stel je voor dat je achteraf zo blij bent met de keuze die je gemaakt hebt. Soms moet je maar gewoon springen en ervaren, al doende leert men.
Misschien is het de grootste fout die je hebt gemaakt, maar misschien vraag je je anders de rest van je leven af hoe het zou zijn geweest als..

Dusss, ik heb een Macbook gekocht, ik ben met een vriendin naar de winkel gegaan en ik heb hem meegenomen, zo hupsakee. Je leeft maar 1 keer, ik had het geld en ja soms dan moet je maar gewoon even niet nadenken maar doen.

adhd medicatie: methylfenidaat 2

Ik kan ineens de belangrijke gesprekken voeren die ik voorheen nooit echt goed heb kunnen voeren. Mijn hoofd liep over met woorden en ik kon er geen mooie zinnen meer mee maken en dan daarnaast die lichamelijke onrust! Gek werd ik ervan!

En dan is daar ineens dat pilletje en dat maakt het dan weer wat gemakkelijker en d36945d908d7141bdf874e1c07002da7de gesprekken verlopen ineens een stuk beter en ik krijg ineens complimentjes over dat ik zo’n vooruitgang heb laten zien….. Maar dan is daar in de avond weer de rebound en de hoofdpijn en de moe en futloosheid en dan is daar ergens diep van binnen ook nog het gevoel dat ik het niet op eigen kracht aan het doen ben en het schuldgevoel dat ik heb als mensen me complimenteren want ze hebben zo geen idee.. maar dat schuldgevoel slaat dan eigenlijk weer helemaal nergens op, maar toch!

Medicatie maakt me een betere pedagoog, maar het maakt me geen beter mens en dus ben ik aan het denken om er tegen alle adviezen in er toch maar weer mee te stoppen.

Hallo!

Alice kwam bij een kruispunt aan. “Welke weg moet ik kiezen?”, vroeg ze.
“Waar wil je naar toe gaan?”, antwoordde de Cheshire kat.
“Ik weet het niet”, zei Alice.
De kat antwoordde: “Dan maakt het ook niet uit welke weg je kiest.”

5 dagboeken verder en dan uiteindelijk toch besloten om mijn eigen blog te beginnen.

Hallo allemaal, ik ben Martha. Gewoon Martha. Voor nu is dat genoeg.