adhd en prikkels

Persoonlijk denk ik dat adhd het probleem niet zo is. Het is meer het impulsieve, het ongeconcentreerde en het hyperactieve dat voor de problemen zorgt, hoewel ik eigenlijk ook niet denk dat dat het echte probleem is.

Nee als je het mij vraagt zijn het de prikkels.
De prikkels zijn het probleem.
De prikkels zijn het schuld.
-Bij mij dan-.
Te veel of te weinig, dat maakt niet uit, de prikkels zijn hoe dan ook het probleem.

Ik geef het toe.
Ik ben een prikkeljunky, maar dan echt.

Ik heb prikkels namelijk nooooodig.
Of tenminste: dat denk ik als ik ze niet genoeg binnen krijg.

1a4a024e08a8af74da806a5606c3305eIk beweeg, wiebel, de televisie staat aan op volume “martha-de-buren-hoeven-niet-te-horen-wat-jij-aan-het-kijken-bent”, ik heb de laptop op schoot, ik zing liedjes, ik fladder van links naar rechts en ik heb meer contact met mijn telefoon dan met mijn vriend, alles moet tegelijk.
Beter is het nog als we op feestjes zijn, want feestjes zijn leuk, zoveel mensen en zoveel muziek en zoveel lampjes en wauw nee maar echt daar slaan de prikkels je om de horen en ik vind het prachtig.

Denk ik
Totdat het teveel word
Want zoveel prikkels kan een mens helemaal niet verwerkt krijgen.
Martha ook niet.

Ennnnnnn daar gaan we weer.
Hoi overprikkeling.

Overprikkeling bijvoorbeeld een bezoekje aan de supermarkt zorgt ervoor dat ik de weg kwijt raak. Ik kan me niet concentreren, ik word impulsief en hyperactief en shit wat moest ik ook alweer doen?! Ik draai 6 keer op mijn eigen as zonder resultaat en uiteindelijk eindig ik meestal uitgeleefd en gefrustreerd op de bank met een lontje dat ongeveer zo lang als de nagel van mijn pink, wat voor vriendje dan weer een beetje jammer is.

Sorry T.

En hoewel het klinkt alsof het terugdringen van al die prikkels een goed idee is, (Martha je doet het jezelf ook aan!! Leer jezelf toch remmen!! Leer je rustmomenten te pakken! Leer dan toch om even tot 10 te tellen!) weet ik uit ervaring dat dat ook de oplossing niet is, want van onderprikkeling word ik druk en impulsief en ongeconcentreerd. Zoals ik al zei: ik heb prikkels nooooodig en als ik ze niet van buitenaf krijg, dan ga ik er van binnenuit naar op zoek.

Adhd is het probleem niet zo, het hebben van adhd ook niet, het is meer het overactieve en impulsieve en ongeconcentreerde dat voor de problemen zorgt en als je het mij vraagt ligt het begin en het eind bij de prikkels: de prikkels zijn het schuld. 

Advertenties

14 gedachtes over “adhd en prikkels

  1. Word er dooooodmoe van die prikkels.Ga eens scheiden na 51jaar verzorgd te zijn jeeee wat een hel voel me 12jaar in een grote mensen wereld hs ha

    Liked by 1 persoon

  2. Prikkels in alle vormen die juist dat anders laten doen bij sommige. Maar zoals je het beschrijft zal het voor heel wat herkenbaar zijn. Zelf voor deze die niet de noemer ADHD hebben.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

  3. hahaha ja precies zoals je man zegt Kristien! Er moet ook altijd iets te doen zijn. Pauzes tussendoor dat kan ook echt niet hoor. Na dit komt dat en tussen dit en dat in zit niks het moet gewoon door blijven gaan. Even zitten en wachten en rustig alles zijn gangetje laten gaan is een absolute no-go.

    Like

  4. Ja dat denk ik ook Shivatje, helemaal gelijk in! Denk sowieso dat veel van de dingen die ik schrijf voor sommige mensen zonder adhd ook herkenbaar zijn. Ik denk dat dat komt omdat als je adhd hebt, je eigenlijk toch ook nog altijd gewoon een mens bent en blijft. 😛

    Liked by 1 persoon

  5. Interessante blog, Martha. Volgens mij is wat jij hier beschrijft niet een probleem, maar een spanningsveld. Als prikkels het probleem waren, kon je ze vermijden. Maar je hebt precies genoeg prikkels nodig om het interessant te houden en niet teveel, omdat je daardoor uitgeput raakt. Een probleem heeft (vaak) een oplossing, maar in een spanningsveld moet je steeds opnieuw een evenwicht vinden. En dat evenwicht ligt steeds weer ergens anders, afhankelijk van de situatie en jouw energie. Tenminste, dat is wat ik me erbij voorstel.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik vind spanningsveld een heel goed woord en het klopt ook wel wat je schrijft, alleen vind ik dat een spanningsveld toch ook een probleem kan zijn, of kan dat niet allebei tegelijk?

    Like

  7. Tsja, en zou je dat autisme-traject willen volgen, dan ben je nog eens 28 uur aan onderzoek kwijt (althans, volgens het protocol van de organisatie waar ik vroeger werkte). Officieel moeten alle organisaties langdurig onderzoek doen voordat ze tot een complexe diagnose zoals ADHD of autisme kunnen komen, dus het maakt qua tijd niet uit waar je dat onderzoek laat doen. Ik heb dit soort ‘geprotocolleerd’ onderzoek overigens nooit gedaan. Ik heb er mijn twijfels bij.
    Je hebt overigens ook gelijk als je vermoedt dat een IQ-test lang niet alles zegt. De uitkomst kan bijvoorbeeld ook gedrukt worden door faalangst. Ik ken een lerares Nederlands die op een test als verstandelijk gehandicapt scoorde omdat ze toen ontzettend slecht in haar vel zat… Het cijfer zei toen dus echt niets…

    Liked by 2 people

  8. Dankjewel voor je reactie Henk, dat een diagnose niet na 1 gesprek wordt vastgesteld vind ik wel goed denk ik toch? Maar de hele heisa die er nu omheen is, vond ik persoonlijk best wel heftig ofzo en wat je zegt beaam ik; ik heb er ook mijn vraagtekens bij. Het is echt een malle molen en bij de instelling waar ik in eerste instantie bij zat, vond ik dat ze eigenlijk bar weinig rekening hielden met mijn gevoelens, ze gooiden gewoon alles op mijn bordje en daar mocht ik het dan mee doen, beetje jammer was dat wel. Maar zonder diagnose kunnen ze je eigenlijk niet echt verder helpen dus veel keus is er niet.
    Je maakt me wel nieuwsgierig naar hoe jij dan onderzoeken hebt gedaan?

    Like

  9. @ Martha: ik zit niet in een diagnostiek-team. Waar ik vooral mee bezig ben is hoe mensen kunnen omgaan met hun ‘beperking’ en hoe de omgeving daar op af kan stemmen. Bijvoorbeeld bij mijn werk met tandartsen: hoe werkt een tandarts zó dat de patiënt vertrouwen op kan bouwen (bijvoorbeeld lager tempo, voorspelbaar zijn, eigen invloed ervaren, prikkels doseren). Of op woningen: hoe kan begeleiding zo afstemmen dat de persoon de ruimte krijgt en zich niet gedwongen voelt. En bij de mensen zelf: welke stappen kun je nemen om iets te leren (vooral: hoe kan ik jou helpen dat je daar eigen invloed op ervaart?). Ik stel dus geen diagnose, maar zeg soms wel op basis van niet volledige gegevens: deze persoon heeft kenmerken van autisme, dus misschien helpt het hem/haar om een beetje in die richting te denken met onze benadering. Daarbij is de sleutel voor mij een inschatting van de sociaal-emotionele kwetsbaarheid.

    Liked by 2 people

  10. Beter Henk, volgens mij zijn diagnoses ook meer in het leven geroepen voor psychologen en psychiaters zodat zij weten hoe ze er het beste mee om kunnen gaan dan andersom. Jou manier van werken lijkt veel meer te kijken naar het individu

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s