adhd: stotteren is ook een manier van spreken

Dus: overval me, laat me iets vertellen, voeg wat mensen toe en voer de spanning op. Tadaa. Adhd tot de max, wat een succes.
Het liefst wil ik mijn eigen haren uittrekken, de randjes van mijn vingernagels zijn alweer aan het bloeden, korstjes van oude wondjes trek ik opnieuw open en de plaat hangt vast, alweer. Ik zie iedereen naar me kijken, ze zijn al niet eens meer verbaasd. Ik weet heus wel wat ik moet vertellen maar ergens wil het gewoon niet lukken want er zijn teveel woorden, teveel zinnen en teveel gedachtes die ik gewoon niet meer gestuurd kan krijgen en dan gebeurt het, alweer…

“nou, wat wat wwwwwwwat ons is is is is opopopgevvvvvallen is dat dat dat dat dat” veel verder kom ik niet want ik zie alleen nog maar iedereen kijken. De paniek is al lang en breed bij me ingeslagen, c9ef6926817f294be08b55346a57276bhet heeft mijn keel dichtgeknepen en walst nog eens extra door de chaos in mijn hoofd heen. Ik probeer het opnieuw en opnieuw, ik neem een pauze, ik haal adem ik probeer mezelf te vermannen ik kijk paniekerig om me heen alsof ik door 3 reuzen en een draak word aangevallen terwijl mijn trouwe eenhoorn net is doodgestoken door kapitein haak, iedereen ziet me stoeien met mijn woorden en ik vind mezelf een behoorlijk beroerde pedagoog, ik heb mezelf weer mooi bewezen..
Het drama duurt een paar minuten maar het voelt als anderhalf uur, met heel veel horten en stoten weet ik uiteindelijk toch mijn mini verhaal te vertellen en ja dan verdwijnt de chaos net zo snel als dat die gekomen is en blijft er alleen een dof gevoel over. De pijnlijk bekende gedachte van “zie je nu wel, jij kunt dat niet” neemt het van daaruit over. Au.

Moet ik nu balen omdat mijn hoofd nog altijd met alle informatie in mijn hoofd blijft goochelen zonder dat ik daar iets aan lijk te kunnen doen of moet ik trots zijn omdat ik toch ben doorgegaan en uiteindelijk dat wat verteld moest worden heb verteld.. Ik weet het niet zo goed, een beetje van allebei misschien..

Holladijee, ik heb adhd.

Advertenties

11 gedachtes over “adhd: stotteren is ook een manier van spreken

  1. Ik maak het dagelijks mee op het werk tijdens de briefingmomenten, ja, zelfs mét spiekbriefje. Ik zeg dan ‘iets – vanalles – niks’ en weet achteraf echt niet meer wat ik juist gestameld heb …. laat staan dat ik enige noties heb van wat de anderen gezegd hebben.
    Heeeeeeeel vervelend !!!!

    Liked by 1 persoon

  2. Mijn gedachten worden verder nog door andere aandoeningen aangestuurd, maar de adhd die is de drijfveer achter al het razendsnel piekeren…
    Fijn dat je doel wordt bereikt 😀 Tsja, ik denk wel dat meet adhd mensen zich erin kunnen terug vinden…

    Liked by 1 persoon

  3. ja weet je, adhd zorgt ook voor het mega enthousiasme, spontane en vrolijke dus ja, wanneer god me opnieuw zou maken, dan laat het hem maar weer hetzelfde doen. Wil denk ik toch niet zonder mijn regenbogen en eenhoorns door het leven gaan. ^^

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s